สะใภ้ตระกูลหลิน ข้าไม่ต้องการ

"หลิวเหม่ย... เจ้าจำใส่หัวของเจ้าไว้ ที่เจ้าได้แต่งเข้าจวนตระกูลหลินในวันนี้ ไม่ใช่เพราะวาสนาของลูกอนุเช่นเจ้า แต่เป็นเพราะพี่สาวของเจ้ามีหนทางที่ดีกว่า!"

ถ้อยคำเหยียดหยามของฮูหยินเอกตระกูลหลิว แว่วเข้ามาในความทรงจำ ทว่ามันไม่ได้ทำให้ ‘หลิวเหม่ย’ รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาด ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราไม่ได้มีหยาดน้ำตาแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่ใคร ๆ คิด ตรงกันข้าม... ริมฝีปากบางระบายยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย

พี่สาวคนโต ‘หลิวลี่เซียน’ อยากจะหนีไปปีนป่ายต้นไม้สูงอย่างชินอ๋องก็เชิญตามสบาย ส่วนนางที่เป็นลูกอนุ แม้จะถูกบีบบังคับให้ขึ้นเกี้ยวแต่งงานแทน แต่มีหรือคนอย่างหลิวเหม่ยจะยอมเป็นหมากให้ใครจูงจมูกง่าย ๆ ภายนอกนางแสร้งทำเป็นอ่อนแอ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าที่ผ่านมานางแอบศึกษาเรื่งสมุนไพรและเรื่องพิษจากหมอพเนจรในตลาดมาหลายปีจนมีความชำนาญ เพื่อที่ว่าหากตระกูลหลิวยังเอาเปรียบนางกับมารดา นางก็จะใช้พิษเหล่านี้จัดการกับคนที่เอาเปรียบเสีย แต่แล้วในที่สุดนางก็สามารถออกจากจวนตระกูลหลิวได้แล้วจริงๆ โดยไม่ต้องใช้พิษที่เรียนมาด้วยซ้ำ

นางสืบมาหมดแล้ว... จวนตระกูลหลินที่นางจะแต่งเข้าด้านนอกดูหรูหรา แต่วุ่นวายยิ่งกว่ารังแตน ทั้งนายท่านผู้เฒ่า ฮูหหยินผู้เฒ่า ต่างก็บ้ากฎระเบียบ พ่อแม่สามีโลภมากและเอาแต่ใจ ไหนจะสามีป้ายแดงอย่าง ‘หลินเยี่ย’ บุรุษไร้น้ำยาที่มีบุตรยากและอารมณ์ร้ายนั่นอีก

ใครอยากจะอยู่รับใช้คนพวกนี้ก็บ้าแล้ว!

แผนการของหลิวเหม่ยมีเพียงอย่างเดียว... คือการทำตัวเป็นตัวปัญหา อ่อนแอ ไร้ค่า และน่ารำคาญ เพื่อให้คนตระกูลหลินทนไม่ไหวแล้วเนรเทศนางออกไปให้พ้นหูพ้นตา ยิ่งเขาเกลียดนางเท่าไหร่ แผนการของนางก็ยิ่งสำเร็จเร็วขึ้นเท่านั้น!

ปัง!

เสียงประตูห้องหอถูกผลักออกอย่างแรง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งมาพร้อมกับไอสังหารอันเข้มข้น หลิวเหม่ยแอบยิ้มกริ่มในใจ ‘มาแล้วสินะ สามีใจร้ายของข้า’ นางรีบปรับเปลี่ยนสีหน้า แกล้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความกลัวทันที

ผ้าคลุมหน้าถูกกระชากออกอย่างแรง ดวงตาคมกริบดุจใบมีดของหลินเยี่ยจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธจัดเมื่อพบว่านางไม่ใช่คู่หมั้นตัวจริง

"เจ้าไม่ใช่หลิวลี่เซียน! ตระกูลหลิวช่างกล้านัก!" หลินเยี่ยตวาดลั่น มือหนาพุ่งเข้าบีบคอระหงของนางทันทีด้วยความโมโหที่ถูกตลบหลัง

"อึก...! ท่านพี่... ข้าเจ็บ..." หลิวเหม่ยแกล้งเบิกตากว้าง ทำหน้าตาทรมานเจียนตาย น้ำตาคลอเบ้าอย่างแนบเนียนระดับสิบเต็มสิบ แต่นางคำนวณเอาไว้แล้วว่าคนบ้าศักดิ์ศรีอย่างเขาไม่มีทางบีบจนนางตายคามือในคืนแรกแน่

และก็เป็นไปตามคาด หลินเยี่ยสะบัดมือออกอย่างรังเกียจ จนร่างของนางล้มพับไปบนเตียง นางแกล้งไอโขลกจนตัวโยน สะอื้นไห้เนื้อตัวสั่นเทาคล้ายหวาดกลัวเขาจนขึ้นสมอง

"สตรีชั้นต่ำ ลูกอนุไร้ค่า! คิดว่าข้าจะยกย่องเจ้าเป็นฮูหยินงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!" หลินเยี่ยสะบัดเสื้อคลุมก้าวเดินออกจากห้องหอไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง

คล้อยหลังเสียงประตูปิดลง... แววตาหวาดกลัวและหยาดน้ำตาของหลิวเหม่ยพลันอันตรธานหายไปในพริบตา!

นางลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือลูบคอตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสะใจ ก่อนจะเอ่ยพึมพำลับหลังบุรุษปากร้ายด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง

"หึ... คิดว่าข้าอยากได้เจ้านักหรืออย่างไร? ตำแหน่งสะใภ้ตระกูลหลิน ข้าไม่ต้องการ!"

(เรือนเล็กท้ายจวน)

หลังจากที่หลิวเหม่ยแกล้งทำน้ำชาหกใส่แม่สามีจนถูกลงโทษให้คุกเข่าในโถงบรรพชน 2 วัน และแกล้งป่วยปางตาย จนแม่สามีรังเกียจกลัวจะนำโรคมาสู่ลูกชาย จึงสั่งเนรเทศนางและ ‘อาเป่า’ สาวใช้คนสนิทให้มาอยู่เรือนเล็กท้ายจวนที่ทั้งเก่าและทรุดโทรม

แต่แทนที่จะร้องไห้เสียใจระทมทุกข์ หลิวเหม่ยกลับเดินสำรวจเรือนหลังใหม่ด้วยท่าทางอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับเพิ่งชนะศึกใหญ่มา

"คุณหนูเจ้าคะ..." อาเป่ามองผู้เป็นนายด้วยความฉงนและเป็นกังวล "คุณหนูถูกไล่มาอยู่เรือนท้ายจวนโกโรโกโสเช่นนี้ คุณชายรองก็ไม่เคยมาเหลียวแล มิหนำซ้ำยังเกลียดชังคุณหนูเข้ากระดูกดำ เหตุใดคุณหนูถึงไม่ร้องไห้หรือเสียใจเลยล่ะเจ้าคะ? หรือว่า... คุณหนูเสียใจจนเสียสติไปแล้ว?"

หลิวเหม่ยหันกลับมามองสาวใช้คนสนิท นางหัวเราะร่วนออกมาเบา ๆ ก่อนจะทอดสายตามองไปรอบ ๆ เรือนเล็กหลังนี้ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

"เสียใจงั้นหรือ? อาเป่า... เจ้าฟังสั้น ๆ นะว่าสะใภ้ตระกูลหลินอะไรนี่ ข้าไม่ต้องการ!" หลิวเหม่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตามีประกายแห่งความฉลาดเฉลียว "ข้าไม่ได้อยากแต่งงาน และไม่ได้อยากเป็นสะใภ้ของตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย การได้มาอยู่เรือนท้ายจวน เงียบสงบ ไม่มีคนน่ารำคาญมาคอยจับผิดเช่นนี้ ถือเป็นลาภอันประเสริฐของข้าแท้ ๆ!"

คำพูดและท่าทางที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนของคุณหนู ทำเอาอาเป่าอ้าปากค้าง ก่อนจะเข้าใจในทันทีว่า... ที่ผ่านมา เจ้านายของนางไม่ได้อ่อนแอ แต่กำลัง ‘ปั่นหัว’ คนทั้งจวนตระกูลหลินอยู่ต่างหาก!

ชีวิตอิสระที่แท้จริงของหลิวเหม่ย... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นที่เรือนท้ายจวนแห่งนี้ต่างหาก!