ของเล่นนายวิศวะตัวร้าย

ข้อตกลงง่าย ๆ คือ ‘ห้ามรู้สึก’


ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าหาผนังห้องอีกครั้ง และครั้งนี้แรงกว่าครั้งก่อนจนเธอรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว เฟย์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามประคองตัวไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น

จอมทัพค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ สายตาคมจ้องเธอเขม็งด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น มือเล็กจึงยกขึ้นดันไหล่กว้างเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้ผลักเขาออกไป มือหนาก็คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ก่อนจะรวบขึ้นเหนือศีรษะและกดตรึงติดกับผนังห้อง

“จะไปไหน”

“เฟย์จะกลับไปที่ร้าน”

หมับ!

“อ๊ะ…”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น จอมทัพก็รวบข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างบีบปลายคางของเธออย่างเต็มแรง สายตาคมจ้องมองเธอเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เมื่อคิดว่าเธอจะกลับไปทำงานที่ร้านนั่นอีก

“ฉันยังไม่แตกสักน้ำ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะกลับ”

“ในเมื่อคุณรังเกียจเฟย์มากขนาดนี้ เฟย์จะกลับไปบอกพี่ชมพู่ ให้นำเงินทั้งหมดมาคืนให้คุณ”