วิวาห์พลิกชะตา วาสนาหวนคืน เล่ม 1

จี้หานเยว่ลูกสาวแม่ทัพวันมงคลของนางกับรัชทายาทหญิงสาวกำปิ่นปักผมเปื้อนเลือดแน่น ไม่รู้ว่ากวานหงส์ที่เคยสวมไว้หล่นหายไปตอนไหน เส้นผมดำขลับปลิวไปตามแรงลม ใบหน้างามขาวโพลนไม่ต่างจากหิมะ จี้หานเยว่ตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชอย่างแท้จริง!

"รัชทายาทมีรับสั่งให้จับมือสังหาร เป็นตายไม่เกี่ยง! จี้หานเยว่ ยังไม่ยอมมอบตัวอีกหรือ!" สีหน้าของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ยามร้องด้วยเสียงแหลมสูง

‘เป็นตายไม่พรากจาก’ ที่เคยได้รับเมื่อในอดีต วันนี้กลับกลายเป็น ‘เป็นตายไม่เกี่ยง’ เสียแล้ว

"ข้าไม่ได้ลอบสังหารรัชทายาท!"

จี้หานเยว่ถูกพาตัวเข้ามาในห้องหอหลังพิธีเสร็จสิ้น จี้โยวหราน ญาติผู้พี่ของนางรินน้ำชาให้หนึ่งถ้วย เมื่อดื่มลงไปแล้วกลับง่วงงุนเป็นอย่างยิ่ง เผลอหลับไปโดยไม่ทันรู้ตัว ตอนที่ตื่นขึ้นใหม่อีกหนกลับเห็นรัชทายาทนอนจมกองเลือดอยู่บนเตียง มือหนึ่งกุมหน้าอกถลึงตาจ้องมาอย่างโกรธแค้น ส่วนนาง...ถือปิ่นเปื้อนเลือดไว้ในมือ ขณะนั้นเหลือนางอยู่เพียงคนเดียว ด้านหน้าเป็นทหารท่าทางดุร้าย ด้านหลังเป็นทะเลสาบเวิ้งว้าง

จี้หานเยว่ขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ยืนยันหนักแน่น "ข้าไม่ได้ลอบสังหารรัชทายาท!"

"น้องสาว ข้ายืนยันได้ว่าเจ้าปองร้ายต่อรัชทายาท หากไม่ใช่เพราะข้าเข้าไปช่วยได้ทันเวลาล่ะก็ รัชทายาทคงจากพวกเราไปแล้ว!" เสียงสาสมใจดังขึ้นจากด้านข้าง เจ้าของเสียงคือจี้โยวหราน

เห็นญาติผู้พี่เยื้องย่างเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน จี้หานเยว่เบิกตากว้างรู้สึกราวกับเพิ่งถูกทุบศีรษะมาด้วยของแข็ง ตอนนี้ยังมีอะไรให้ไม่เข้าใจอีก นางกลืนน้ำลายปนคาวเลือดกลับลงอก เห็นเพลิงแค้นเต้นไหว ๆ อยู่ในดวงตา "เป็นเจ้า?"

นางหมดสติไปหลังดื่มชาของจี้โยวหราน!

จี้โยวหรานคุกเข่าลงช้า ๆ โน้มตัวลงมาใกล้ วงคิ้วแววตาอ่อนโยน เสียงที่เปล่งออกจากริมฝีปากงามฟังเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง "รัชทายาทไม่เคยพิศวาสเจ้ามาก่อน ที่ถูกใจเขาคืออำนาจทางการทหารที่บิดาเจ้าถือไว้ในมือต่างหาก แต่บิดาเจ้ากลับไม่รู้จักผ่อนปรน ไม่ยอมยกอำนาจทางการทหารเป็นของขวัญวันมงคลให้รัชทายาท แล้วเขาจะเก็บบ้านพ่อตาที่ไม่เคยคิดช่วยเหลือกันไปทำไม"

ดวงตาของจี้หานเยว่หรี่แคบลง!

ท่านพ่อเคยเตือนไว้ว่าคำสู่ขอทาบทามจากรัชทายาทไม่ได้เป็นไปด้วยเจตนาบริสุทธิ์ หากไม่เต็มใจแต่งเข้าตำหนักตะวันออก เขาจะอาศัยช่วงที่ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการคลี่คลายปัญหานี้ให้เรียบร้อยเสีย แต่นางกลับไม่ใส่กับคำเตือนของท่านพ่อ ไม่เคยระแวดระวังในตัวรัชทายาทเลย

ความโง่เขลาของนาง ชักนำหายนะมาสู่บิดาและน้องสาว

วันนี้นางได้กลายเป็นชวีโม่อิ่งแล้ว และในขณะเดียวกันนางก็คือชวีหานเยว่ด้วย!

เลือดต้องล้างด้วยเลือด กลับมาหนนี้ นางจะพาคนเหล่านี้ไปส่งที่ประตูปรโลกด้วยตัวเอง

ต่อให้ต้องเป็นอริกับสวรรค์ นางก็ไม่หวั่นเกรง!