เปรียบดังแสงตะวันในใจ

คำโปรย

ม่านฟ้าไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า หมอเพี้ยนที่เจอในสวนวันนั้น จะเป็นหมอที่รักษาแม่เธอ และเธอก็ไม่คิดเลยว่าแค่ชานมหนึ่งแก้วในวันนั้น จะทำให้หมอเพี้ยนนั่น ตามติดเธอเป็นตังเมในวันนี้

“คนไข้ ถ้าเราบินได้เหมือนนก คงจะดีไม่น้อยว่าไหม” ม่านฟ้าหันไปมองชายหนุ่มในชุดกาวสีขาวด้วยท่าทางงุนงง

“ถ้าเลือกเกิดได้ หมออยากเป็นนก อยากบินออกไปสุดขอบฟ้า แล้วคนไข้ล่ะ อยากไปไหม” ม่านฟ้าส่ายหน้าระรัว

“เอ่อ ไม่มีอะไรหมอแค่เหนื่อย ไปตรวจคนไข้ก่อนนะ” ม่านฟ้ามองตามแผ่นหลังของเขาไปจนสุดสายตา

“เป็นหมอหรือเป็นคนไข้กันแน่นะ”