พี่สาวคนงามของข้า พวกเจ้าอย่าหาญกล้ามาแตะต้อง

คำโปรย

นางไม่คิดหาเรื่องผู้ใดแต่หากผู้ใดคิดมาหาเรื่องนางก่อน… ก็อย่าหวังว่าจะยอมเหมือนในอดีต นางรักษาคนได้...ก็ฆ่าคนได้เช่นกัน! 



เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ขยับลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า

ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ราวกับถูกหมอกบางบดบัง เหยียนซินกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตา ลมหายใจของนางแผ่วเบา

"คุณหนู…คุณหนูฟื้นแล้ว!!"

เสียงสตรีดังขึ้นใกล้หู ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ นางรีบประคองร่างของเหยียนซินขึ้น ก่อนยื่นกระบอกน้ำมาให้

"คุณหนู ดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ!"

เหยียนซินมองประเมินอีกฝ่ายเงียบ ๆ แววตายังคงพร่ามัว ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ก่อนจะรับกระบอกน้ำมาอย่างช้า ๆ ถึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ว่าตอนนี้ลำคอนางแห้งผากจึงไม่อาจปฏิเสธได้

ภาพรอบด้านเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ มีผู้คน…มากมาย เสียงกระซิบ เสียงฝีเท้า เสียงพูดคุยปะปนกันไปทั่วบริเวณ

"คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้วจริง ๆ…"

"เมื่อครู่ยังคิดว่า…"

"โชคดีนัก…"

เสียงเหล่านั้นดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสาย เหยียนซินนั่งนิ่งอยู่กับที่ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ กำลังพยายามทำความเข้าใจ…ว่านี่คือที่ใดกันแน่

หนึ่งชั่วยามต่อมา

เหยียนซินนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ เงียบๆ ไม่ไหวติง เหมือนตัดขาดกับความวุ่นวายรอบด้าน

สวรรค์…ยังให้โอกาสนางอีกครั้งจริง ๆ ไม่ใช่ครั้งที่สอง แต่เป็นครั้งที่สาม นางหลุบตาลงเพื่อซ่อนความสับสน ความทรงจำของร่างเดิมค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นระยะ จนนางเริ่มปะติดปะต่อกันได้

กู้เหยียนซิน บุตรีคนโตของมหาเสนาบดีกู้เทียนเหิง นางอายุยี่สิบสองปี ชื่อของตนชาตินี้ยังเหมือนเดิม ต่างกันเพียงแซ่ ที่แท้ร่างนี้คือคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ ผู้งดงาม โดดเด่น และหยิ่งทะนง สายตาของเหยียนซินเลื่อนขึ้นอย่างเชื่องช้า

ตรงหน้าคือหญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูอ่อนหวาน นั่งอยู่ข้างบุรุษผู้หนึ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางซีดเล็กน้อย แววตายังแดงระเรื่อ "กู้หว่านเยว่" ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวทันที ข้างกันคือ "กู้จื่ออัน" เด็กหนุ่มอายุราวสิบสี่ปี ใบหน้าทั้งสองละม้ายคล้ายกันถึงเเปดส่วน สองพี่น้องนี้ก็คือน้องต่างมารดาของกู้เหยียนซิน

และบุรุษผู้นั้น…หลี่จิ้งเหวิน ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง อดีตคู่หมั้นของร่างนี้และบัดนี้…เป็นคู่หมั้นของกู้หว่านเยว่สายตาของเหยียนซินเพียงกวาดผ่าน ไม่หยุดมองพวกเขานานนัก

วันนี้คือเทศกาลงานล่าสัตว์ แต่กลับกลายเป็นวันแห่งความโกลาหลมีกบฏลอบสังหารฮ่องเต้ เสียงกรีดร้อง เสียงอาวุธปะทะกันยังดังก้องอยู่ในความทรงจำ บิดาของร่างนี้สั่งให้พวกนางหนี องครักษ์ที่ติดตามมาล้วนล้มตายไปหมดเเล้ว เหลือเพียงคนกลุ่มนี้รวมถึงซื่อจื่อที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้แต่แรก ทว่าด้วยความเป็นห่วงกู้หว่านเยว่ เขาจึงตามมาด้วย ตั้งแต่ช่วงชุลมุนก่อนหน้านี้เขาไม่ห่างจากน้องสาวแม้เเต่ก้าวเดียว แสดงให้เห็นถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง

เหยียนซินหลับตาลงอีกครั้ง มุมปากนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เพราะอย่างน้อย...ก็นับว่าโชคดีที่สวรรค์เมตตา ให้โอกาสได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง ครานี้นางจะใช้ชีวิตตามปรารถนาสักครั้ง

"ยังจะยิ้มได้อีกรึ เป็นเพราะเจ้าคนเดียวที่ทำให้พวกเราออกจากป่านี้ก่อนค่ำไม่ได้!"

"อาจื่อ! อย่าเสียมารยาท!" น้ำเสียงอ่อนโยนของกู้หว่านเยว่แฝงความตำหนิไว้พอประมาณ คล้ายกับต้องการห้ามปรามน้องชายแต่ก็ไม่ถึงกับจริงจังนัก

กู้จื่ออันเม้มริมฝีปาก สีหน้าขุ่นเคืองยังไม่จางหาย ดวงตายังคงมองเหยียนซินด้วยความไม่พอใจ

กู้เหยียนซินไม่ได้ตอบอะไร

กู้หว่านเยว่เหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปอีกทาง สีหน้ากลับมาอ่อนโยนเช่นเดิม แต่ในแววตากลับมีบางอย่างซ่อนอยู่ ลึกๆ ในใจนางเองก็เห็นด้วยกับกู้จื่ออัน

เหตุการณ์ในวันนี้ หากไม่ใช่เพราะเหยียนซินพลาดท่าตกน้ำ พวกเราคงออกจากป่าได้ก่อนค่ำเเล้ว เเละไม่ต้องเสี่ยงอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่อันตรายเช่นนี้อีก ที่สำคัญตรงนี้ยังมีคนนอกอยู่ โดยเฉพาะคู่หมั้นนาง กู้จื่ออันยังอายุน้อย วันข้างหน้ายังต้องเข้ารับราชการหรือสอบขุนนาง หากปล่อยให้มีชื่อเสียงเสื่อมเสียเพราะไม่เคารพพี่สาวย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดี

รุ่ยผิงเหลือบมองใบหน้าผู้เป็นนายอยู่เป็นระยะใจเต้นระส่ำ นางกลัวเหลือเกินว่าทั้งสองพี่น้องจะปะทะกันรุนแรงเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้คุณหนูของนางกลับเงียบ นี่มันเงียบจนผิดปกติเเล้ว!

กู้เหยียนซินเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ หากยังนิ่งเฉยต่อไป ย่อมผิดวิสัยของร่างเดิมที่ปากไว หัวไว ไม่ยอมคน

"เจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของข้าก็ไม่ผิดแต่ก็ไม่ถูกทั้งหมด คนที่อยู่ตรงนี้… ผู้ใดจะไม่รู้บ้างว่าซื่อจื่อเคยเป็นคู่หมั้นของข้ามาก่อน ตลอดชีวิตที่ผ่านมาในสายตาข้ามีเพียงเขาผู้เดียว ข้ารอเขาตั้งแต่อายุสิบห้า…จนถึงยี่สิบสอง เเต่แล้วเดือนก่อนจวนกั๋วกงก็ขอถอนหมั้น เพราะเขาเปลี่ยนใจ…มาหมั้นกับผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาวร่วมบิดาเเทน เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าผิดด้วยหรือที่ทนมองภาพบาดตาที่พวกเขาทั้งสองใกล้ชิดกันไม่ไหว เเละที่สำคัญ...ต่อให้ไม่มีข้า ใช่ว่าพวกเจ้าจะออกจากป่านี้ได้โดยง่าย ที่นี่คือเขตป่าล่าสัตว์ แม้แต่พวกกบฏยังเลือกลงมือในวันนี้ ทั้งที่พวกเราเป็นฝ่ายคุ้นเคยพื้นที่มากกว่า แล้วเหตุใดถึงยังเสียเปรียบได้เล่า?" เหยียนซินทอดสายตามองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องชายอย่างเย็นชา

"อีกอย่าง… ใช้คำว่า 'เจ้า ' กับผู้เป็นพี่สาวร่วมบิดาสมควรแล้วงั้นรึ?" นางหยุดชั่วครู่ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ตามศักดิ์เเล้วเจ้าควรเรียกข้าว่าพี่หญิงใหญ่แต่ในเมื่อไม่อยากเรียก...ต่อไปนี้ก็เรียกข้าว่าคุณหนูใหญ่ก็แล้วกัน "

กู้จื่ออันอ้าปากค้างไม่คิดว่าตนจะถูกตอบกลับเช่นนี้ เขาอึ้งจนนึกคำพูดมาโต้แย้งไม่ออก

"พี่หญิงคำพูดนี้ไม่แรงเกินไปหรือเจ้าคะ อย่างไรจื่ออันก็ยังเป็นเด็ก!" กู้หว่านเยว่ไกล่เกลี่ยด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา เพราะนางก็ทนไม่ไหวที่น้องชายถูกตอกกลับอย่างรุนแรงเกินไป

"อายุสิบสี่คือเด็กรึ? เมื่อเก้าปีก่อนยามเว่ยอ๋องอายุสิบสอง ยังนำทัพกวาดล้างชนเผ่าคนเถื่อนนอกด่านได้แล้ว"

หลี่จิ้งเหวินหน้าตึง คำพูดของเหยียนซินทำให้เขาไม่พอใจ ยิ่งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกู้หว่านเยว่เม้มริมฝีปากน้ำตาคลอก็ยิ่งทนไม่ไหว

"พอเถิด! อย่างไรพวกเขาก็เป็นน้องเจ้า เหตุใดต้องอยากเอาชนะกันถึงเพียงนี้ด้วย!"

"หึ! พี่น้องหรือ?" เหยียนซินหัวเราะเย้ยหยัน "พวกเขาเคยเห็นข้าเป็นพี่ตั้งแต่เมื่อใดกัน? หากเห็นข้าเป็นพี่ เหตุใดต้องปกป้องน้องชายแต่ตำหนิข้าผู้เป็นพี่สาว หากเห็นข้าเป็นพี่ เหตุใดนางจึงแย่งคู่หมั้นพี่สาวเช่นข้า และหากเห็นข้าเป็นพี่จริง... เหตุใดทั้งที่ข้าเกือบตายใยไม่มีผู้ใดเอ่ยถามสักคำ นี่หรือคือพี่น้องที่ว่า?!"

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบกริบ จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของผู้คนรอบด้าน สาวใช้และองครักษ์ที่เหลือต่างเหลือบสายตามองคุณหนูใหญ่กู้

คำพูดนั้นไม่มีผู้ใดโต้แย้งได้

กู้หว่านเยว่ตัวชาวาบ ดวงตาสั่นไหว นางย่อมรับรู้…ว่าทุกคำล้วนเป็นความจริง เสียงสะอื้นดังออกมาอย่างไม่อาจฝืนกลั้นอีกต่อไป "ผิดด้วยหรือที่เรารักกัน?!"

"ไม่ผิดที่พวกเจ้ารักกัน แต่ผิดที่เจ้าหักหลังพี่สาวเช่นข้า! อย่าเอาความรักมาทำลายศีลธรรม ไม่มีผู้ใดแย่งคู่หมั้นพี่สาวแล้วเรียกว่าคนดีได้หรอกนะ ข้าอาจไม่ใช่คนดี แต่ข้ามีศีลธรรมมากพอ เเละไม่ขอร่วมทางกับคนที่ไม่มีมัน!"

คำพูดนั้นหลุดออกมา โดยที่เหยียนซินไม่ทันได้คิดทั้งหมด เดิมทีนางไม่ใช่คนที่จะกล่าววาจาเช่นนี้ แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับผุดขึ้นมาจากภายใน มิใช่ความรู้สึกของนางเพียงผู้เดียว คล้ายเป็นอารมณ์ที่หลงเหลือจากเจ้าของร่างเดิม ทว่านางยังพอควบคุมไว้ได้ เห็นทีการมาอยู่ในร่างนี้ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อกู้เหยียนซินร่างคนเก่ายังไม่ยอมปล่อยวาง!

หลี่จิ้งเหวินขมวดคิ้วแน่น ไม่พอใจกับคำพูดเมื่อครู่แต่ก็ยังเอ่ยรั้งนางไว้เพราะป่านี้อันตรายยิ่ง หากปล่อยให้นางไปตามลำพังมีโอกาสน้อยมากที่จะรอดชีวิต

"พอเถิด! ป่านี้ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเดินคนเดียวได้ง่ายปานนั้น! คิดจริงๆ หรือว่าจะออกไปได้โดยลำพัง หากไม่ชำนาญทางก็มีแต่จะนำไปสู่หนทางแห่งความตาย"

"หากตายข้าย่อมไม่โทษผู้ใด! ไม่จำเป็นต้องเสเเสร้งทำตัวเป็นคนดีตอนนี้!" เหยียนซินมองอดีตคู่หมั้นเพียงครู่เดียว ก็หันไปมองสาวใช้ร่างนี้ "เจ้าจะอยู่ที่นี่หรือไปกับข้าก็ตามใจ หากเลือกอยู่ไปกับพวกเขาข้าก็จะไม่โทษเจ้าแม้เพียงครึ่งคำ!"

รุ่ยผิงยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง น้ำตาคลอ ที่แท้คุณหนูของนางเจ็บปวดถึงเพียงนี้ ถึงแม้ในอดีตคุณหนูจะไม่ได้อ่อนโยนต่อนางนักเเต่ชีวิตนี้ก็เป็นคุณหนูมอบให้ รุ่ยผิงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ สูดหายใจเข้าลึกรีบวิ่งตามไป