ละอองใจใต้สายลมหนาว

ละอองใจใต้สายลมหนาว
โ ม ริ น
-----

โปรย...

"ถ้าแค่คำว่าหย่ามันน่ารำคาญนัก..." อินทิรามองเขานิ่ง ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรง "พี่ยุก็หย่าให้อินสิ"

**********

ตัวอย่าง...

"พี่เตรียมของขวัญวันครบรอบวันแต่งงานไว้ให้เธอ แต่อยู่ในรถ
ไว้ก่อนออกไปทำงานเดี๋ยวพี่จะวางไว้บนโต๊ะกินข้าวนะ"

"ขอบคุณนะคะ แต่ปีนี้อินไม่มีให้พี่"

คนโกหกหลุบตาลงในความมืด

ทั้งที่ของขวัญสำหรับเขาถูกซ่อนอยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงฝั่งเธอมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว

เพียงแต่เธอไม่แน่ใจอีกต่อไป ว่ายังควรให้มันอยู่ไหม
ในเมื่อความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะจบลงอยู่รอมร่อ

"ไม่เห็นเป็นไรเลย" วรันธรไม่ได้ยึดติดหรอก ว่าวันครบรอบจะต้องให้ของขวัญกันเสมอไป

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อเบากว่าเดิม

"พี่ไม่รู้ว่าที่ซื้อมาให้จะถูกใจเธอหรือเปล่า... แต่ก็อยากบอกว่า พี่ตั้งใจซื้อให้เธอนะ"

"แค่ใบหย่า อินก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ"

ประโยคนั้นทำให้คนฟังฉุนวาบขึ้นมาทันที

วรันธรพลิกตัวกลับมากระชากแขนภรรยาในความมืดสลัวได้อย่างแม่นยำ

"โอ๊ย! อินเจ็บนะพี่ยุ"

"เป็นอะไรนักหนากับคำว่าหย่าเนี่ย จะพูดย้ำเพื่ออะไร!"

เขาขึ้นเสียงใส่โดยไม่สนใจเลย ว่าคนที่กำลังพยายามแกะมือเขาออกจากต้นแขนเล็ก ๆ นั้นกำลังเจ็บแค่ไหน
เพราะแรงอารมณ์ที่อัดแน่นมาหลายเดือนกำลังปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ถ้าเธอยังพูดอีก..." วรันธรกดเสียงต่ำ ดวงตาคมวาวอยู่ในความมืด
"พี่จะกัดปากเธอให้เลือดออกเลย คอยดู"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนเดือดดาล ราวกับคนที่ถูกจี้แผลซ้ำ ๆ

อินทิรานิ่งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงกับท่าทีของเขาที่เปลี่ยนไป

"อย่ามาใช้กำลังกับอิน" หญิงสาวพยายามดันอกเขาออก แต่แรงของเธอแทบสู้ไม่ได้เลย

"เมียดื้อ ผัวก็ต้องปรามบ้างเป็นธรรมดา" วรันธรกดเสียงต่ำ ดวงตาคมจ้องคนใต้ร่างไม่วาง
"เอะอะก็ชอบขอหย่า เห็นหน้าพี่เป็นสำนักงานเขตหรือยังไง ชักจะหงุดหงิดแล้วนะอิน"

"ถ้าแค่คำว่าหย่ามันน่ารำคาญนัก..." อินทิรามองเขานิ่ง ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นแรง "พี่ยุก็หย่าให้อินสิ"
ประโยคนั้นเหมือนจุดชนวนอารมณ์ของคนฟังในทันที

วรันธรนิ่งค้างไปชั่วอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนเริ่มหมดความอดทน

"อุ๊บ!"

เขาไม่เตือนเป็นครั้งที่สอง โน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากเล็กอย่างรวดเร็ว บดจูบลงมาแรง ๆ ราวกับต้องการหยุดทุกคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยิน

จากที่ขู่ไว้ว่าจะกัดปากให้แตก สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่จูบเธอแรงกว่าปกติเท่านั้น
เพราะเอาเข้าจริง เขาไม่กล้าทำให้เธอเจ็บ ต่อให้โกรธแค่ไหน วรันธรก็ยังผ่อนแรงลงอยู่ดี

"อื้อ..."

วรันธรถอนจูบออกมา ดวงตาคมเข้มจ้องเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำราวกับกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง

"อินหยุดดิ้น"

"พี่ยุก็เลิกคุกคามอินสักทีสิคะ"

"คุกคาม? เขาทวนถาม "ผัวจะเอาเมีย ต้องใช้คำแรง ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ"

"ก็เรา..." อินทิราละล่ำละลัก

เกือบสองเดือนแล้วที่วรันธรไม่แตะต้องเธอเลย ต่อให้กลับบ้านดึกดื่นแค่ไหน เขาก็เลือกนอนบนโซฟาชั้นล่าง แทนที่จะขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกันเหมือนเมื่อก่อน ราวกับตั้งใจกั้นระยะห่างระหว่างกันเอาไว้ชัดเจน
แล้วจู่ ๆ วันนี้เขาจะมาทำแบบนี้ เธอจะไม่ให้สับสนได้ยังไง

"เรา?" เขาทวนถาม เพราะหญิงสาวไม่พูดออกมาสักที
ทั้งที่ก็รู้ดีแก่ใจว่าหญิงสาวหมายถึงเรื่องอะไร

"เปล่าค่ะ ลุกออกไปได้แล้ว อินหนัก"

มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่ง แต่ยังไม่ทันได้ผลักออก
คนตัวใหญ่ก็รวบข้อมือทั้งสองข้างไปตรึงไว้เหนือศีรษะเสียก่อน

"ไม่อยากได้เหรอ ของขวัญจากพี่" เขาถามเสียงต่ำ พลางก้มหน้าลงมาใกล้ ปลายจมูกคลอเคลียแก้มนุ่มเนียน

"อินไม่อยากได้"

"แต่พี่อยากให้"

*******
ละอองใจใต้สายลมหนาว
โ ม ริ น

จัดทำโพรโมชันเปิดขาย
วันที่ 23 มิถุนายน - 12 กรกฎาคม 69
---------------
ฝากติดตามผลงานนิยายเรื่องใหม่ของของโมรินด้วยนะคะ
แนะนำติชมกันได้จ้า
----------

**คำแนะนำ**
ทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ และสามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้จากเว็บเด็กดี รีดอะไรต์ ธัญวลัยนะคะ
และซื้อผ่านหน้าเว็บราคาจะถูกกว่าค่ะ (Apple IOS ซื้อผ่าน web browser safari เน้อ)
ราคาปกติ 89 บาท
โปรโมชัน 59 บาท

**หมายเหตุ**

-ไม่มีการนอกกายและนอกใจ
-อ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อ (เพื่อประกอบการตัดสินใจ สามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้ที่เว็บออนไลน์ได้นะคะ)
-นิยายเรื่องนี้มี NC 2 ตอนค่ะ ไม่ฟีลกู้ด แต่ก็ไม่ดรามา หากไม่ตรงไทป์นักอ่าน ผ่านได้เลยน้าาา
--------


ป.ล. ปกนี้เป็นปกกราฟิกค่ะ