ทะลุมิติมาเป็นแม่ครัวส่วนตัวของอ๋องพิการ

ถังชิงหรานร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด นางสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง พลางกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความตื่นตะลึง ท้องพระโรงหลวง? ไม่ใช่ ที่นี่คือโรงครัวขนาดมหึมา บรรดาผู้คนรอบข้างสวมชุดจีนโบราณสีเทาหม่น บ้างกำลังขะมักเขม้นสับเนื้อ เสียงปังๆ ๆ บ้างกำลังเร่งไฟในเตาถ่านจนควันโขมง และสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังยืนท้าวเอวชี้หน้าด่านางอยู่ตรงนี้ ก็สวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์ย้อนยุค
‘เดี๋ยวนะ ฉันควรจะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?’ ชิงหรานคิดในใจอย่างลนลาน
ความทรงจำสุดท้ายของนางคือการเป็นฟู้ดบล็อกเกอร์ชื่อดัง เจ้าของเพจสายกินที่มีผู้ติดตามหลักล้าน คืนนั้นนางไปถ่ายคอนเทนต์ท้ากินชาบูมาราธอน 5 ชั่วโมง แต่เพราะพักผ่อนน้อยและโหมกินเนื้อติดมันมากเกินไป หัวใจเจ้ากรรมจึงเกิดล้มเหลวเฉียบพลัน คาหม้อชาบูน้ำดำที่กำลังเดือดปุดๆ
ยังไม่ทันที่ถังชิงหรานจะเรียบเรียงสติได้ครบถ้วน ความทรงจำแว๊บหนึ่งที่ไม่ใช่ของนางก็พวยพุ่งเข้าสู่สมอง ร่างนี้มีชื่อว่าถังชิงหรานเช่นเดียวกัน นางเป็นเด็กสาวกำพร้าลูกชาวบ้านยากไร้ที่ถูกอาแท้ๆ ขายเข้าจวนอ๋องเพื่อเอาเงินไปเล่นพนัน
เนื่องจากไม่มีความรู้อันใดและเป็นคนซุ่มซ่าม นางจึงถูกส่งมาอยู่จุดต่ำสุดของจวน นั่นคือเป็นสาวใช้ล้างจานในโรงครัว
“ยังจะมาทำตาปริบๆ อีก! นู่น! ถังเศษอาหารกับกองถ้วยชามของพวกทหารองครักษ์กองอยู่ท้ายครัวเป็นภูเขาเลากา หากค่ำแล้วเจ้ายังล้างไม่เสร็จ คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว!” สตรีสูงวัยประจำครัวตวาดสั่งพลางสะบัดหน้าเดินจากไป
ชิงหรานก้มลงมองมือของตนเอง มันทั้งสาก อวบป้อม และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ จากการทำงานหนัก นางถอนหายใจยาวออกมาราวกับปลงตกในโชคชะตา
‘เกิดใหม่ทั้งที ไฉนส่งฉันมาเป็นแม่ครัว ไม่ใช่สิ เป็นแค่คนล้างจานด้วยซ้ำ!’