พอทีกับสามีใจร้าย

"ออกไป!"

ปึก!

มือหนาสะบัดแรงจนร่างเล็กเซไปหลายก้าว ก่อนที่คามินจะชะงักเมื่อเห็นว่าหัวแหวนของเขากระแทกเข้าที่หางคิ้วเรียวจนได้เลือด แต่ก็เพียงนิดเดียวที่นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบ เพราะเพียงเสี้ยววินาทีมันก็กลับมาแข็งกร้าวจนลลินใจหาย

"หนู...ฮึก...หนูรักคุณนะคะ"

ลลินยังคงบอกรักเขาโดยไม่อนาทรต่อความเจ็บของตัวเอง

"รักงั้นเหรอ!"

คำถามนั้นมาพร้อมกับแววตาเยาะหยันดูแคลนจนคนตัวเล็กหนาวสะท้าน

"เธอมันตอแหลได้แนบเนียนจริงๆ"

"...ฮึก...ไม่..."

"หุบปาก! แล้วออกไปจากบ้านฉันซะ!"

ตุบ!

กระเป๋าผ้าใบเล็กถูกโยนใส่เธออย่างแรงจนลลินเซถอยหลัง

"คุณครามขา...ฮึก...หนูไม่เคยคิดหลอกลวงคุณนะคะ"

กรามแกร่งขบแน่นอย่างพยายามที่จะระงับอารมณ์ ก่อนจะเมินหน้าหนีเมื่อเห็นว่าเลือดยังไหลออกจากบาดแผลของเธอไม่หยุด

"ออกไปจากที่นี่ซะ"

เขากดเสียงต่ำราวกำลังอดทนกับบางสิ่ง

"อย่าให้ฉันต้องถึงกับลากเธอออกไปด้วยตัวเองเลย"

หัวใจของลลินพังยับเมื่อได้ยินอย่างนั้น คนที่คอยประคองเธอ คนที่คอยบอกรักและบอกว่าจะปกป้อง ตอนนี้กลับไล่เธอออกจากบ้านอย่างไม่ใยดี ทั้งๆที่รู้เต็มอกว่าเธอไม่มีที่ไป 

"แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหนละคะ...ฮึก...คุณก็รู้ว่า..."

"นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน! ฉันไม่สนว่าเธอจะไปขึ้นสวรรค์หรือลงนรกที่ไหน แต่ที่แน่ๆคือฉันไม่สามารถที่จะอยู่ร่วมบ้านกับเธอได้อีก เพราะอะไรรู้มั้ย..."

เขามองเธอด้วยแววตาชิงชังไร้ซึ่งความรักอย่างที่เคยมีจนลลินปวดหนึบไปทั้งใจ

"เพราะทุกครั้งที่ฉันมองหน้าเธอ…ฉันรู้สึกสมเพชตัวเอง แล้วก็ขยะแขยงเธอ!"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางอกจนลลินแทบหยุดหายใจ

"คุณคราม..."

"เธอคงนึกขำความโง่ของฉันมาตลอดเลยสินะ"

เขาหัวเราะในลำคอแต่เสียงนั้นเย็นชาเสียจนเธอหนาวสะท้านไปทั้งใจ ลลินรีบส่ายหน้าน้ำตาไหลไม่ขาดสาย

"หนูไม่เคยหวังอะไรจากคุณเลยนะคะ ฮึก...หนูรักคุณจริงๆ"

"เลิกพูดคำว่ารักสักทีได้มั้ย!"

เสียงตวาดดังลั่นจนเธอสะดุ้งสุดตัว คามินเดินเข้ามากระชากต้นแขนเธอแรงๆจนร่างบางแทบปลิว

"เธอรู้มั้ยว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด! ฉันเกลียดคนโกหก...โดยเฉพาะคนที่แสร้งทำเป็นใสซื่อได้แนบเนียนอย่างเธอ!"

"...ฮึก..."

"ฉันไม่น่าเก็บหมาจรจัดอย่างเธอมาเลี้ยงเลยจริงๆ!"

เขาตวาดใส่ก่อนจะผลักเธอออกอีกครั้งจนร่างเล็กล้มกระแทกพื้น แต่ความเจ็บนั้นกลับเทียบไม่ได้กับความเจ็บในใจ เพราะทุกคำมันคือหอกแหลมที่ทะลวงกลางอกซ้ำแล้วซ้ำอีก

"...ฮึก...ในสายตาของคุณ หนูคงเป็นได้แค่หมาตัวนึงจริงๆสินะคะ...ฮึก..."

"ใช่! อย่างเธอจะเป็นอะไรได้อีก ขยะยังรีไซเคิลได้แต่เธอมันโสโครกเกินเยียวยาแล้ว!"

ลลินก้มหน้าสะอื้นจนบ่าบอบบางสั่นสะท้าน ฝ่ามือถลอกเพราะใช้ยันพื้นตอนล้ม ใบหน้าซีดเผือดเปรอะทั้งน้ำตาและเลือด แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บที่สุดกลับเป็นสายตาของคามินที่ไม่เหลือความอ่อนโยนอีกแล้ว

"คุณคราม..."

"ตั้งแต่วันนี้ไปอย่าเรียกชื่อฉันแบบนี้อีก แต่ถ้าจะให้ดีคืออย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกจะดีกว่า"

"คุณจะไม่ฟังหนูสักนิดเลยเหรอคะ..."

"ขอร้องลลิน ช่วยออกจากบ้านฉันทีเถอะเธออย่าหน้าด้านนักเลย!"

ใบหน้าหวานชาดิกราวกับมีใครสาดน้ำเย็นจัด ลลินค่อยๆก้มลงหยิบกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นทั้งที่แทบไม่มีแรง

คนตัวเล็กเดินกอดกระเป๋าออกจากคฤหาสน์พร้อมน้ำตานองหน้า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาคามินคือแสงสว่างเดียวที่เธอมี ในวันที่เธอเคว้งคว้างเขาเข้ามาดึงไม่ให้หลงทาง ในสายตาเธอคามินคือครอบครัวที่เธอไม่เคยมี เมื่อวันนี้ถูกเขาผลักไสดูแคลน จึงรู้สึกไม่ต่างจากโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า

"...ฮึก..."

เธอหันกลับไปมองประตูรั้วด้วยความอาวรณ์ ก่อนจะก้มหน้าเดินออกมาทั้งที่สะอึกสะอื้นเหมือนใจจะขาด เลือดและน้ำตาไหลปะปนจนหยดลงที่ปลายคาง แต่ความเจ็บทางกายกลับน้อยนิดเมื่อเทียบกับบาดแผลสาหัสในใจ

 

คามิน

เท้าเล็กที่กำลังก้าวขึ้นบันไดชะงักกึกเมื่อรู้ว่าคามินไม่ได้ไปทำงานอย่างที่คิดเอาไว้

"เขา...อยู่บ้านเหรอคะ"

"ค่ะ ก็..."

"กลับมาทำไม! ใครอนุญาตให้ตัวเสนียดอย่างเธอมาเพ่นพ่านในบ้านฉัน!"

"คือ..."

"ฉันถามว่าใครอนุญาต!!"

 

ลลิน

"หนู...ไม่ได้มาขอเงินหรอกค่ะ หนูอยากขอหนังสือกับชุดนักศึกษา"

"แค่นั้น"

"ค่ะ แล้วหนู..."

หญิงสาวกลืนความเจ็บลงคอเพราะประโยคที่กำลังจะพูดมันไม่ต่างกับการทิ่มแทงหัวใจตัวเอง

"จะไม่มาให้คุณรำคาญอีกเลย"

คนพูดเจ็บเจียนตายส่วนคนฟังก็ใจหายวูบ เพราะถ้าจะไม่ได้พบกันอีกมันก็คงเป็นความทรมานอีกรูปแบบหนึ่ง

"งั้นมาคุยกันหน่อย"

"ฉันจะให้โอกาสเธอ"

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างแล้วมองเขาอย่างเหลือเชื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของมัน

"ฉันมาคิดดูแล้วเธอเองก็คงไม่ได้อยากให้เป็นอย่างนี้"

ลลินพยักหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้ม เธอมองอกกว้างอย่างโหยหา เพราะคิดถึงไออุ่นเวลาได้อยู่ในอ้อมกอดเขา

"ฉันจะให้โอกาสเธอสักครั้ง ถ้าเธอทำเรื่องนึงให้สำเร็จฉันจะไม่ถือโทษโกรธเธอ"

"...ฮึก...คุณจะให้หนูทำอะไรหนูก็จะทำหมดเลยขอแค่คุณไม่เกลียดหนูก็พอ"

 

เพราะรักจึงยอม...แต่เมื่อความรู้สึกดิ่งลงเหว หัวใจพังยับเพราะสามีเหยียบย่ำ ลลินจึงรู้ว่า...ควรพอสักทีกับสามีใจร้ายอย่างเขา