สะพานข้ามรัก

หัวใจมินตรามีแต่พุ่งไปข้างหน้า
อยากจะบินไปให้สูงที่สุด ไกลที่สุดจากบ้านเกิด
แต่การมีเพื่อนวัยเด็กอย่างสิณะอยู่ร่วมเมืองใหญ่นี้ยังคงเป็นเสมือนเชือกที่รั้งเธอไว้กับอดีต

"เหตุผลแค่นี้น่ะเหรอที่อยากจะไปเรียนต่อกรุงเทพ
เห็นเพื่อนไปก็อยากไปมั่ง นิสัยเด็กเอาแต่ใจ ไร้สาระ"
"ทำไมโม่ไม่บอกพ่อไปล่ะว่าทำไมถึงอยากไปเรียนกรุงเทพฯ"

สิณะทิ้งตัวนอนบนโซฟา ยกมือปิดหน้าพร้อมก่นด่าตัวเอง
ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้คุมอารมณ์ไม่อยู่ เกิดความแปรปรวนในหัวใจ
มินตราคงจะพาภากรไปเจอแม่แน่นอน
ถ้าอย่างนั้น จะมีอะไรเหนี่ยวรั้งได้อีก

‘ฉันควรแต่งงานกับเขาจริงๆ เหรอ’
‘มันอยู่ที่แก ไม่ได้อยู่ที่ฉัน ถ้าฉันบอกว่าไม่ต้องแต่งล่ะ’
"หรือว่าแกยังไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงตามแกไปเรียนที่กรุงเทพฯ"

"ตั้งแต่เด็ก...เรารู้จักกัน ล่มหัวจมท้ายด้วยกัน
รู้ทุกซอกหลืบในชีวิตกันและกัน
แต่ทำไม...
เราไม่เป็นแฟนกัน"


สำหรับมินตรา ความหลังเหมือนรอยแผลที่พร่าเลือน แต่ความเจ็บปวดฝังแน่นไปเสียแล้ว
สำหรับสิณะ ความผูกพันที่เป็นดั่งสะพาน แต่ไม่อาจข้ามผ่านไปได้