วังวนวิวาห์ (หนังสือเสียง)

...เพราะโชคชะตา เธอจึงต้องหลงเข้ามาใน 'วังวนวิวาห์' โดยไม่ตั้งใจ...

เธอเข้ามาอยู่ในร่างภรรยาคนอื่นได้อย่างไร?
เพลงพิณเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าสับสน เดินเลยไปที่โซฟา ชะโงกมองชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ด้วยแววตาครุ่นคิด เธอสรุปได้ว่า ตอนนี้ตัวเองอยู่ในร่างภรรยาของผู้ชายคนนี้
มิน่า เขาถึงเรียกเธอว่า ‘ปิ่น’ นั่นคงเป็นชื่อภรรยาของเขาเอง...

จู่ ๆ คนที่นอนหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้น เพลงพิณผงะหนีแทบไม่ทัน เพราะเมื่อครู่เธอก้มลงไปจ้องเขาในระยะใกล้ชิด
"ลงมาทำไมปิ่น" นักรบลุกขึ้นงัวเงีย รอคอยคำอธิบายว่าเธอลงมายืนทำอะไรตรงนี้
หญิงสาวหันรีหันขวางแล้วก็หาทางแก้ว่า "เอ่อ...มาเข้าห้องน้ำค่ะ"
"ทำไมไม่เรียกผมล่ะ โธ่ ถ้าเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง ปิ่นไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ" ร่างสูงลุกขึ้น เข้ามาประคองเธอด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใย
"คะ?"
ประโยคของเขาทำให้เพลงพิณสะดุดหู อะไรคือ ‘ไม่ใช่ตัวคนเดียว’ ?

"ผมกำลังหาจังหวะบอกปิ่นอยู่พอดี อยากรอให้สภาพจิตใจปิ่นปกติกว่านี้อีกสักหน่อย ตอนนี้ปิ่นพร้อมจะฟังเรื่องสำคัญไหม"
ท่าทางเขาจริงจังมาก จนเพลงพิณเริ่มหวั่นใจ
เธอเข้าใจละว่าตอนนี้เขาคิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ที่ชื่อ ‘ปิ่น’ ชื่อเต็มคือปิ่นลดา ตามที่เพลงพิณเห็นจากป้ายชื่อคนไข้หน้าเตียง เธออยากจะบอกความจริงกับเขาว่าเธอไม่ใช่ แต่ใครจะเชื่อ ในเมื่อตอนส่องกระจก เธอก็เห็นตัวเองเป็นปิ่นลดาจริง ๆ เพลงพิณตัดสินใจจะตามน้ำไปก่อน จนกว่าเธอจะค้นหาสาเหตุและวิธีแก้ไขสถานการณ์นี้ได้

"เรื่องอะไรคะ"
"ไม่ต้องตกใจ มันเป็นข่าวดี"
จะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร ท่าทางของเขาทำเอาเธอกระสับกระส่าย เดาเรื่องที่เขาจะพูดไปต่าง ๆ นานา
"ปิ่นกำลังท้องนะ ลูกของเรา"
"ท้อง ?" เพลงพิณขึงตาโต ยกมือจับหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยพลัน... ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าท้องของปิ่นลดาต่างหาก ...มีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยกำลังเติบโตอยู่ในนี้หรอกหรือ !

"ได้เดือนกว่าเท่านั้นเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดอุบัติเหตุ เราก็คงจะยังไม่รู้ตัว ปิ่นไม่รู้ตัวมาก่อนหน้านี้ใช่ไหม"
เพลงพิณส่ายหน้าไปมา ที่ส่ายหน้าเพราะเธอไม่รู้ว่า ปิ่นลดารู้ตัวมาก่อนหรือไม่ ... เธอครอบครองร่างของปิ่นลดาอยู่อย่างนี้ แล้วเจ้าของร่างตัวจริงไปอยู่เสียที่ไหน ที่สำคัญ แล้วร่างของตัวเธอเองล่ะ

"ดีใจไหมจ๊ะ" เสียงของผู้ชายตรงหน้าดูเหมือนจะแว่วมาจากที่แสนไกล
เพลงพิณทำได้แค่ฝืนยิ้มตอบเขา เธอไม่รู้ควรพูดอะไร
"เราโชคดีมากที่ไม่เสียลูกไปเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ พี่โยบอกว่านี่คือปาฏิหาริย์ ผมก็ว่าอย่างนั้นนะ" เขาโน้มตัวลงมาสวมกอดอย่างทะนุถนอม

เพลงพิณได้แต่นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตา เธอนึกถึงปิ่นลดาแต่อย่างเดียว เพราะนี่ควรเป็นช่วงเวลาที่พ่อแม่ลูกจะได้อยู่พร้อมหน้า ซึมซาบความสุขความอิ่มเอมใจร่วมกัน ...ปิ่นลดาไปอยู่เสียที่ไหน แล้วเธอล่ะมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ เพลงพิณได้แต่ถามตัวเองกลับไปกลับมาด้วยความสับสน

++++++++++++

หมายเหตุ : นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานที่เขียนในปี พ.ศ. 2556 บริบทต่าง ๆ ในเรื่องจะเป็นไปตามยุคสมัยนั้นนะคะ

++++++++++++

[ติดตามนักเขียน]
Facebook Page : ธุวดารา x Lady Lagrange
Tiktok : Lady Thuwadara
Youtube : LadyDara นิยายเสียง