เป็นเมียตำรวจ...ต้องอดทน

“ปลอกคอแห่งความดีงาม... มันช่างราคาแพงลิบลิ่วเกินกว่าที่คนในเงามืดอย่างเธอจะจ่ายไหว”
เมื่อ ‘นิหน่า’ อดีตนักฆ่าสาวอันดับหนึ่งยอมทิ้งปืนและคราบคาวเลือดเพื่อสวมชุดเจ้าสาว ก้าวเข้าสู่ครอบครัวข้าราชการผู้ทรงเกียรติของ สมิง
เธอคิดว่านั่นคือตั๋วเบิกทางสู่ชีวิตใหม่ธรรมดา ๆ ที่แสนอบอุ่น ทว่าเบื้องหลังหน้ากากคนดีกลับระยำยิ่งกว่าสัตว์เดรฉาน เมื่อความรักเป็นเพียงเรื่องลวงโลก และตัวเธอเป็นแค่ ‘โรงเชือดอวัยวะเคลื่อนที่’ ที่พวกมันเตรียมชำแหละเพื่อต่อชีวิตคนในตระกูล!
ในคืนเข้าหออันอัปยศ ศักดิ์ศรีความเป็นคนถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี มีเพียงความตายคอยกวักมือเรียก แต่คนอย่างนิหน่า...ถ้าต้องลงนรก เธอจะลากพวกมันทั้งโคตรลงไปด้วย!
มหากาพย์การชำระแค้นสะเทือนแผ่นดินจึงเปิดฉากขึ้น... จากสะใภ้แสนดีสู่เพชรฆาตไร้หัวใจ เผาบ้าน บดขยี้ทลายนรกสีกากีจนไม่เหลือซาก!
ทว่าท่ามกลางซากปรักหักพังและกองเพลิงแห่งความแค้น ยังมี ‘เสือ’ เพื่อนร่วมตายที่คอยเป็นเงาเคียงข้างคอยกอดรับเศษเสี้ยวหัวใจที่แหลกสลายของเธอเอาไว้
เมื่อความดีงามถูกทรยศ... ความตายจึงเป็นสิ่งเดียวที่พวกมันคู่ควร!



"สมิงเป็นตำรวจดีเด่นเสือ เขาไม่มีทางทำเรื่องสกปรกแบบนั้น" นิหน่าตัดบทเสียงแข็ง "แกเลิกอคติกับเขาได้แล้ว งานแต่งงานของเราจะจัดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า... เป็นงานเล็กๆ ภายในครอบครัว ฉันแค่อยากมาบอกลากับแกในฐานะเพื่อนร่วมงานคนสุดท้าย"
เสือจ้องมองหน้านิหน่า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความผิดหวังและสมเพช "ในฐานะเพื่อนร่วมงานงั้นเหรอ... ได้ ถ้านั่นคือทางที่แกเลือก ฉันก็จะไม่ห้าม แต่อย่าลืมนะนิหน่า... ปืนกระบอกแรกที่แกใช้ มีดเล่มแรกที่แกกรีดคอคน... มันสอนให้แกเชื่อในอะไร? มันสอนให้แกเชื่อใน 'สัญชาตญาณ' หรือเชื่อใน 'คำพูด' ของเหยื่อ?"
เสือลุกขึ้นยืน หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม "ถ้าวันไหนที่แกตื่นจากความฝันน้ำเน่านี่แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในกรงเชือด... จำไว้ว่าโทรหาฉัน แต่ถ้าวันนั้นแกไม่มีโอกาสแม้แต่จะกดโทรศัพท์... ก็ขอให้แกไปสู่สุคติแล้วกัน ยัยคนดี"