เกมรักใต้เงามาเฟีย

ว่ากันว่าคนเราถ้าตายจะมีทางเลือกอยู่ 2 ทางนั่นคือลงนรกหรือขึ้นสวรรค์แต่กับ ‘หลินเมี่ยวเมี่ยว’ ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธอตายและได้เข้ามาอยู่ในร่างใหม่ที่มีความแค้นเป็นคนกลุ่มกันกับเธอ
แม้จะดูน่าเหลือเชื่อแต่เพราะสวรรค์คงสงสารคนที่ตายอย่างไม่ยุติธรรมอย่างเธอกระมังถึงได้มอบโอกาสนี้ให้ แต่ทว่าใครจะคิดว่าแม้มีชีวิตใหม่แต่เธอกลับยังต้องมาเจอกับผู้ชายคนเก่าอย่าง’ เติ้งข่าย’ ที่ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด!
ผู้ชายคนนั้นเป็นใครน่ะเหรอ...เขาคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่เธอเคยแอบชอบ ทั้งในอดีตยังเคยยื่นมือช่วยเหลือเขาในยามลำบาก แต่เขานี่สิ เจอหน้ากันอีกทีกลับทำหน้าบึ้งตึงเย็นชาหมางเมินเฉยชาใส่กันตลอดมา จวบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตนั่นละที่คล้ายจะเห็นความร้อนใจของเขา แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะในเมื่อเธอได้ตายไปในวินาทีนั้น กระทั่งได้เข้ามาในร่างนี้ก็ยังไม่คาดคิดว่าจะได้เจอคนใจร้ายแบบเขาอีก
ก็ได้...ในเมื่อชะตาใหม่ให้ทางดีและผลักมาทางร้ายอย่างไม่อาจเลี่ยงหนีเช่นนี้เธอก็คงไม่มีทางเลือก หลินเมี่ยวเมี่ยวจะปั่นหัวเอาคืนเติ้งข่าย แล้วสุดท้ายจะสลัดเขาไปไม่ใยดีเหมือนกับที่เขาเคยทำกับเธอเลย! แน่นอนว่ากับกลุ่มคนที่ทำให้เธอและเจ้าของร่างนี้ตายเธอก็จะแก้แค้นพวกเขาไปด้วยเหมือนกัน!
.
.
.
ตอนเข้าหาแรกๆ ยังไม่รู้ว่าเธอขาคือใคร...
"ทำไมไม่ปฏิเสธเผยเยี่ยนว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน"
กะพริบตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้ "คือว่า..."
"แล้วยังบอกว่าฉันเป็นแบบนี้ตลอดด้วย" แค่นถามอย่างเย้ยหยันแล้วมองเธออย่างนึกโมโห "ฉันเคยไปทำอะไรให้เธอ เท่าที่จำได้ฉันไม่เคยเกี่ยวข้องอะไรกับเธอสักนิด"
ได้ยินคำพูดของเขาเธอก็ทำได้เพียงขำแหะ ๆ ออกมา และเมื่อเห็นเขาจะลุกขึ้นมาเธอก็รีบยั้งมือไปห้ามไว้ "เดี๋ยวก่อนค่ะ...ฉันก็แค่พูดว่าคุณเป็นแบบนี้ตลอด นั่นมันหมายถึงคุณใจร้าย ไม่สิ" เปลี่ยนคำพูดใหม่เมื่อเห็นสายตาดุร้ายของอีกฝ่าย "หมายถึงคุณชอบปิดโอกาสใส่ฉันตลอดน่ะ อีกอย่างคุณก็ไม่ได้ปฏิเสธเหมือนกันนี่นาว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณแค่บอกหมอเผยนี่ว่าไม่ได้รักฉัน"
"เพราะเธอนั่นแหละที่ไม่พูดออกมา"
"คุณจะโทษฉันไม่ได้นะคะ แล้วทำไมคุณไม่เอ่ยออกมาให้ชัด ๆ ล่ะว่าเราไม่ใช่คนรักกัน"
"เพราะคนที่เสียหายไม่ใช่ฉัน มันคือเธอ"
"อ้อ" เธอครางรับ มีการคิดเผื่อมาให้ด้วย "แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเสียหายอะไรเหมือนกัน คุณอย่าลืมสิคะว่าฉันชอบคุณมาก" ไม่พูดเปล่ายังจ้องเขาตาเป็นประกายอย่างหยอกเย้าด้วย "ได้ผูกสัมพันธ์ยุ่งเกี่ยวกับคุณ นั่นเป็นความต้องการของฉันเลย"
นอกจากสีหน้าที่เริ่มมีสีแดงเผยออกมาก่อนหน้า มาบัดนี้ยังมีสีเขียวจาง ๆ โผล่ออกมาด้วย เขามองเธอราวกับอยากขย้ำให้ตายคาที่ เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอผู้หญิงที่ไร้ยางอายขนาดนี้ กัดฟันกรอดก่อนจะเค้นเสียงออกมาว่า "ไสหัวไป!"
ตอนท้ายๆที่กลายเป็นเสือโฮ่งที่รู้ว่าคนที่ตามหามานานคือคนตรงหน้า...
"จะนอนแบบนี้รอให้ทะเลซัดออกไปด้วยเลยไหมคะ"
"ก็คิดอยู่" เขาตอบเสียงสั่นเครือ "ถ้าเธอไม่กลับมาฉันก็คิดว่าจะปล่อยให้ตัวเองจมน้ำทะเลไป จะได้ไม่ต้องมาอยู่ให้เธอโกรธเคืองกันอีก"
"คนบ้า!" กำมือแน่นคิดจะทุบลงบนตัวเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนบ้างกลัวฟาดลงไปแล้วจะยิ่งแย่กว่าเดิมน่ะสิ "ลุกขึ้นเลยนะคะ!"
ร่างหนาเหยียดยิ้มแววตาเผยความได้ใจ เจ็บน่ะเจ็บแต่มันดีใจมากกว่าที่สุดท้ายเธอก็หันกลับมาหรือว่าแผนเจ็บตัวตามแบบละครมันใช้ได้ผลจริง ๆ "โอ๊ย!"
"เป็นอะไรคะ เจ็บตรงไหน" ถามเขาเสียงร้อนใจแต่ชายหนุ่มกลับยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา
"เจ็บที่หัวใจ แต่พอเห็นเธอกลับมาก็ไม่เจ็บขนาดนั้นแล้ว"
"คนกะล่อน หน้าไม่อาย!" ถลึงตามองเขาทั้งยังคิดจะยกมือหนีอีก แต่อีกฝ่ายกลับจับข้อมือกันไว้แน่นแล้วรีบยื่นหน้าเข้ามาใกล้กดจูบบนแก้มของเธอ "คุณเติ้งข่าย!"
"ครับที่รัก"