ชายาอัปลักษณ์ใต้เงาอ๋องทมิฬ

คำโปรย...

สามีไม่รักไม่เป็นไร ทว่าเขากลับหมายหัวคิดเอาชีวิตนางด้วยนี่สิ ช่างเป็นตัวร้าย ที่เล่นได้สมบทบาทจริงเชียว

เรื่องย่อ...

หลังจากหาวัดเพื่อเผาร่างของหลานสาวได้ ลู่เหวินก็ช้อนอุ้มเอาร่างที่เริ่มแข็งตัวไปวางบนกองฟืนที่ถูกจัดเตรียม
ในขณะนั้นผู้ที่มีใจร้อนรนดั่งไฟเผาก็มาถึง

"หยุด! ข้าสั่งให้เจ้าหยุด" ฉีอ๋องคำรามลั่น พลางกระโดดลงจากหลังม้าทั้งที่มันยังคงวิ่งอยู่ ร่างสูงใหญ่เซถลาไปกับพื้นดินจนหัวเข่าครูดครัดถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่หยุด ทว่าความเจ็บปวดทางกายหาได้เทียบเท่าความบ้าคลั่งในอกไม่ ฉีอ๋องไม่แยแสสิ่งใด ยืนได้เขาก็รีบพุ่งตัวเข้าหาลู่เหวินอย่างรวดเร็ว แล้วแย่งชิงเอาร่างไร้วิญญาณที่เปียกชุ่มและเย็นชืดของชายาตนมากอดแนบอก

"หรงอิน... หรงอิน! เจ้าลืมตาขึ้นมามองข้าสิ พี่ฉีเหรินมาหาเจ้าแล้วนะ หรงอินลืมตาขึ้นมาเถิดนะ ข้าขอร้องล่ะ"
สุรเสียงที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยคำคร่ำครวญอย่างคนเสียสติ ฉีอ๋องผู้เกรียงไกรทรุดกายลงนั่งคุกเข่าบนพื้นดิน พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล จนริ้วรอยดำที่เคยดูน่าเกลียดนั้นถูกกลบไปจนหมดสิ้น

"หรงอิน เจ้าโกรธข้าใช่หรือไม่ โกรธที่ข้าโกหกเจ้าว่าจำสิ่งใดไม่ได้ เจ้าถึงได้ลงทัณฑ์ข้าด้วยวิธีนี้ ข้าขอโทษ ขอโทษ" ฉีอ๋องร่ำไห้จนตัวโยน พลางกอดรัดร่างที่นอนแน่นิ่งนี้อย่างหวงแหน

เหล่าผู้ติดตามทั้งจี้ฉาง ฝู่เกาและชิงชิง ที่ตามมาถึงต่างพากันคุกเข่าลงเบื้องหลัง ภาพของจอมทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด บัดนี้กลับร่ำไห้ไม่เหลือเค้าลางของผู้นำให้เห็นเลย

"ฉีอ๋อง... ปล่อยนางได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" ลู่เหวินเอ่ยเสียงเรียบเย็น แววตาที่จ้องมองอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเช่นวันแรกที่พบกัน "นี่คือธรรมเนียมของแคว้นฉู่ ผู้ที่สิ้นชีพในต่างแดน ห้ามฝังเด็ดขาด... ต้องเผาร่างเพื่อนำเถ้าธุลีกลับคืนสู่แคว้นเกิดเท่านั้น"

"ข้าไม่ยอม! หรงอินคือภรรยาข้า ข้าจะฝังนางในสุสานของตระกูลข้า" ฉีอ๋องคำรามลั่นแววตาเขาแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่ยินยอม

"หึ! ก่อนนี้ฉีอ๋องทรงหยามเกียรตินางเพียงใด ทรงจำไม่ได้แล้วหรือ ยามหลานสาวข้ามีชีวิตอยู่ พระองค์ก็รังแกและข่มเหงทารุณเยี่ยงทาส โกหกปลิ้นปล้อนหลอกลวงทุกสิ่งอย่าง ทว่าบัดนี้นางก็ได้ตายไปแล้ว พระองค์ก็ยังคิดจะรั้งดวงวิญญาณนางให้ผูกติดไม่ยอมปล่อย การกระทำที่เห็นแก่ตัวเช่นนี้ คิดหรือว่าดวงวิญญาณของหลานสาวข้าต้องการ หากนางคิดจะอยู่กับพระองค์ มีหรือจะควบม้าหนีอย่างเร่งรีบจนทำตนเองสิ้นชีพเช่นนี้"

ลู่เหวินแผดเสียงลั่น ก่อนจะโน้มลงมาอุ้มเอาร่างไร้วิญญาณขึ้นมา โดยไม่นึกเกรงคมดาบของเหล่าผู้ติดตามที่ชักออกมาเลย

มู่หรงเซียวฉีก็กอดไว้ไม่ปล่อย ทั้งคู่ดึงรั้งกันอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งเสียงเครือของฉีอ๋องได้เปล่งออกมาแผ่วเบา

"ข้ายอมแล้ว ทว่าขอข้าพานางไปเองได้หรือไม่ ให้ข้าได้ส่งนางเถิด" แววตาที่เผยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอน

ลู่เหวินจึงยอมคลายมือแล้วขยับถอยออกมายืนห่างเพียงเล็กน้อย พลางทอดสายตามองผู้ที่กำลังขยับลุกขึ้นยืนด้วยสองขาที่ดูอ่อนแรง "รีบเข้าเถิด ดวงวิญญาณนางจะได้สงบ" เขาเอ่ยเตือน ก่อนจะเดินนำไปยังกองฟืนที่ทำเอาไว้อย่างเรียบง่าย

มู่หรงเซียวฉีก็ขยับก้าวเดินตามไปจนหยุดอยู่ที่หน้ากองฟืน เขาค่อย ๆ วางร่างชายารักลงอย่างแผ่วเบา พลางใช้มือประคองศีรษะนางไว้ ราวกับกลัวว่าสตรีอันเป็นที่รักจะรู้สึกเจ็บ

"หรงอิน นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าทำให้เจ้าได้ในยามนี้ ข้าขอโทษ ขอโทษที่เคยทำไม่ดีกับเจ้า" สุรเสียงสั่นเครือถูกเปล่งออกมา พร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงไม่ขาดสาย แต่ก่อนที่เขาจะถอยออกมา ใบหน้าคมคายก็ได้โน้มลงจุมพิตที่หน้าผากของหญิงอันเป็นที่รักแผ่วเบา "ชาติหน้าหากมีจริง ให้ข้าตามไปชดใช้ให้เจ้าเถิดนะ" สิ้นคำ ร่างสูงก็ถอยห่างออกมา แล้วคว้าเอาคบไฟไปถือไว้เอง

"หรงอิน รอข้านะ อีกไม่นานข้าจะตามเจ้าไป" เอ่ยจบเขาก็ยื่นคบไฟจุดกองฟืนซึ่งมีน้ำมันลาดเป็นเชื้อเพลิง

อึดใจต่อมาเพลิงก็ลุกโหมอย่างหนักหน่วง ผสมผสานเสียงร้ำไห้ปานจะขาดใจของม่านจูและเสี่ยวจิ่งที่ยังดังไม่หยุด
บรรยากาศโศกเศร้ายังคงคุกรุ่นทั่วลานกว้างในเขตหลังวัด กระทั่งเพลิงที่ลุกโหมดับมอดลงในช่วงพลบค่ำ

ผู้คนที่รอเก็บกระดูกก็เริ่มขยับเข้ามาค้นหา พร้อมด้วยโถใส่อัฐิ

เพียงหนึ่งเค่อ คนทั้งหมดก็ขยับถอยห่างจากกองเถ้าถ่าน

ม่านจูนั้นกอดโถอัฐิแน่น พร้อมกับสะอื้นไห้ตัวโยน

"ข้าขอเก็บไว้สักส่วนมิได้หรือ" ฉีอ๋องตรัสถามเสียงเบา

"พระองค์ต้องการแยกชิ้นส่วนดวงวิญญาณหรงอินหรือพ่ะย่ะค่ะ สิ่งที่นางปรารถนาที่สุด คือการได้กลับบ้าน เพียงเท่านี้พระองค์ก็ให้นางไม่ได้หรือ" ลู่เหวินกล่าวถามเสียงเรียบเย็น

"ขะ… ข้า" มู่หรงเซียวฉี ทำได้เพียงอ้าปากค้าง

"ในเมื่อเข้าใจแล้ว กระหม่อมขอทูลลา หวังว่านับจากนี้ไป เราคงไม่ต้องพบเจอกันอีก" เอ่ยจบ ลู่เหวินก็คำนับผู้สูงศักดิ์แล้วก็หันไปประคองม่านจูที่ยืนสะอื้นไห้ พาเดินไปขึ้นรถม้าของพวกตน

ไม่นานนักรถม้าและม้าหนึ่งตัวก็เคลื่อนจากไป พร้อมกับความมืดที่คืบคลานเข้ามาช้า ๆ จนมองไม่เห็นสิ่งใด

#ไปเก็บกันต่อที่เล่มเต็มได้เลยนะคะ ไม่ผิดหวังแน่นอน
#ขอฝากนิยายดราม่าบนนามปากกา ฉู่ซางอวี้ ไว้ในออมใจด้วยนะคะ