รักวุ่นวายของนายวิศวะไฟฟ้า

อัคคี หนุ่มวิศวะสุดหล่อจากสาขาไฟฟ้าที่คอยเฝ้าตามจีบ เพลิง มานานหลายปี แต่อีกคนกลับไม่มีท่าทีจะสนใจเขาเลยสักนิด จนวันนี้มาถึง วันที่ชีวิตของอัคคีจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

"เฮ้ยไอ้อัคคี ทำหน้าเหมือนควายธนูถูกถอนอาคมไปได้ จิบหน่อยเพื่อน คืนนี้กูเลี้ยงเอง" เพื่อนสนิทตัวดีตะโกนแข่งกับเสียงเพลงพลางส่งแก้วสีอำพันให้

"กูไม่ค่อยมีอารมณ์ว่ะน่าน" อัคคีถอนหายใจยาว "กูจีบเพลิงมาตั้งแต่วันแรกที่เข้าค่ายเชียร์ปีหนึ่ง จนตอนนี้จะขึ้นปีสี่อยู่แล้ว เขายังไม่เคยมองกูเกินกว่าเพื่อนร่วมคณะเลยว่ะ บางทีกูก็ท้อนะ มึงดูสิ ขนาดกูส่งข้อความไปบอกว่าวันนี้กูมากินเหล้า เขายังแค่กดอ่านแต่ไม่ตอบสักคำ"
"โธ่ เอาน่า มึงก็รู้ว่าเพลิงมันก็ทรงนั้น เย็นชาเหมือนตู้เย็นเคลื่อนที่ แต่มึงมันระดับเดือนคณะไฟฟ้าเลยนะเว้ย มึงหล่อ มึงรวย มึงคลั่งรักมันขนาดนี้ ใจแข็งเป็นหินมันก็ต้องมีกร่อนบ้างแหละน่า" น่านพยายามปลอบใจพลางตบไหล่เพื่อน
ในขณะที่อัคคีกำลังจมดิ่งกับความผิดหวังซ้ำซาก กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกก็ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับร่างอรชรในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงที่ถือวิสาสะหย่อนสะโพกลงมานั่งบนตักของอัคคีอย่างจัง
"แหม พ่อหนุ่มไฟฟ้าทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะคะ ให้ข้าวหอมช่วยปลอบใจไหม"
หญิงสาวเจ้าของชื่อคล้องคอชายหนุ่มไว้หลวม ๆ พลางขยับกายบดเบียดนวลเนื้อเข้าหาเพื่อยั่วยวน อัคคีขมวดคิ้วมุ่น เขาพยายามดันตัวเธอออกอย่างสุภาพแต่ข้าวหอมกลับยิ่งเบียดกายเข้าหาหนักกว่าเดิม
"ไปต่อที่ห้องข้าวหอมไหมคะ รับรองว่าลืมความเศร้าเป็นปลิดทิ้งแน่ ๆ รู้ไหมว่าข้าวหอมปฏิเสธผู้ชายไปกี่คนเพื่อมาหาอัคคีคนเดียวเลยนะ" เธอกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู