ฮองเฮาคือนางร้ายผู้ครอบครองตำหนักเย็น 女王住在寒冷的宫殿里

เซิงยู่ร์เหยา เชฟสาวผู้มีชื่อเสียงดับอนาถคารายการที่ถ่ายทำอยู่ มาเกิดใหม่ในร่างฮองเฮาซึ่งถูกจองจำอยู่ในตำหนักเย็น ทั้งเก่าคร่ำคร่า เหม็นอับ กลางคืนก็มีเพียงเทียนให้นางใช้เล่มเดียว เพราะถูกใส่ร้ายว่าเล่นมนต์ดำ โดยนางเป็นองค์หญิงจากแคว้นเซิง มาแต่งงานกับฮ่องเต้แคว้นเหลียง เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี นางจึงต้องจากบ้านจากเมืองมาไกล ยังโดนรังแกอย่างไร้ศักดิ์ศรี จนเจ้าของร่างเดิมปลิดชีวิตตัวเอง ในเมื่อนางมาอยู่ร่างนี้ และความสามารถพิเศษของนางคือการสื่อสารกับภูตผี คงต้องแสดงให้เห็นสักทีแล้วกระมัง ว่าการเล่นมนต์ดำจริง ๆ เป็นเช่นไร ตั้งแต่นางกำนัลระดับล่างที่รังเกียจนาง องครักษ์ที่กล้าถ่มน้ำลายใส่ตำหนักนาง ไทเฮาผู้ทำให้นางอยู่อย่างอดสู นางจะจัดการให้หมอบราบคาบ
‘องค์หญิงยู่ร์เหยาคนใหม่ ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ผู้ใดจะรังแกได้ง่าย ๆ’
รวมไปถึงฮ่องเต้หน้าเหม็น เหลียงหนิงเฉิง พระสวามีที่ละเลยความเป็นอยู่ของนาง คิดแต่งงานเพียงในนามไม่ว่า แต่ไม่ดูดำดูดีความเป็นอยู่กันเลยเช่นนี้ นางจะสั่งสอนให้หนักเชียว!!!

"หม่อมฉันเป็นฮองเฮาตำหนักเย็นเพคะ ผู้ที่อยู่ในตำหนักเย็นมักถูกจำกัดสิทธิต่าง ๆ มากมาย พระองค์ไม่ไว้ใจเรื่องที่หม่อมฉันเล่นมนต์ดำ จึงขังไว้ในตำหนักเก่า ๆ กลิ่นเหม็นอับ หลังคารั่ว ให้ส่งข้าววันละมื้อ มีนางกำนัลรับใช้ตามเวลาที่กำหนด ตกกลางคืนต้องอยู่ตามลำพังกับเทียนเล่มหนึ่ง ไม่มีผู้ใดกริ่งเกรงหรืออยากรับใช้นักหรอกเพคะ ไม่ทรงรู้เรื่องนี้เลยหรือ"
"ข้าจะรู้ได้อย่างไร?"
"..."
เจ้าฮ่องเต้หน้าเหม็นกล้าดีอย่างไรมาแสร้งตีมึน จับนางมาขัง ให้อดข้าวอดน้ำ อยู่อย่างลำบาก ที่อยู่ก็ทรุดโทรม กลับทำเหมือนว่าตัวเองไม่รู้ไม่เห็นเรื่องเหล่านี้ ช่างน่าโมโหนัก!
"โอ๊ย! นี่เจ้ากัดข้า"
ชายหนุ่มร้องเสียงดังเมื่อนางดึงแขนเขาไปกัดเข้าเต็มเขี้ยว แรงเสียจนเลือดแทบสาด ซึ่งไม่เคยมีใครกล้ากระทำเช่นนี้มาก่อน จะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไร
เหล่าองครักษ์และขันทีต่างรีบวิ่งมาเพื่ออารักขา เกือบลากนางออกไปกดกับพื้น ที่บังอาจทำร้ายพระวรกายฮ่องเต้ แต่เขาดึงนางมาไว้ในอ้อมกอดเสียก่อนที่คนอื่นจะถึงตัว แล้วรีบยกมือเป็นสัญญาณว่าให้คนเหล่านั้นถอยไป
เซิงยู่ร์เหยาเขินอายจนใบหน้าแดงซ่านไปหมด อยู่ ๆ ก็ได้มาอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มผู้หล่อเหลา กล้ามเนื้อของเขาแข็งแกร่งมาก แม้ยังมีเสื้อผ้าบดบัง ภายในคงน่าตะลึงอยู่ไม่น้อย แค่เพียงจินตนาการก็ทำเอาเลือดกำเดาจะไหลแล้ว นางไม่ใช่สตรีลามกสักหน่อย ชาติก่อนก็เก็บพรหมจรรย์ของตัวเองอย่างดี
ร่างอรชรขยับยุกยิกเมื่อถูกกอดนานเกินไป กลิ่นกายของเขาก็เป็นกลิ่นบุรุษที่ชวนให้หลงใหลเสียด้วย นางยังไม่รู้จักเขาดีพอ แม้เป็นพระสวามี แต่ที่ผ่านมาไม่เคยใส่ใจ ถึงไม่ร้ายกาจเท่าที่คิด แต่ก็ไม่ได้ดีเลิศประเสริฐศรีควรค่าแก่การคบหา
"ปล่อยหม่อมฉันได้แล้วเพคะ"
"กลิ่นบนตัวเจ้า ไม่เหมือนกลิ่นเหม็นอับในตำหนัก หรือกลิ่นอาหารที่เจ้าทำแม้แต่น้อย"
ใบหน้าของหญิงสาวร้อนฉ่ายิ่งกว่าเดิม เขา...นี่เขากำลังทำตัวเป็นสุนัข ทำความรู้จักนางด้วยการดมกลิ่นอย่างนั้นหรือ


***นิยายเรื่องนี้ไม่มีการนอกกายนอกใจ พระเอกไม่มีความสัมพันธ์กับใครนอกจากนางเอกค่ะ***
***นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากสมองและสองมือของไรต์ ไม่มีส่วนใดที่เกี่ยวข้องกับ AI และปกเป็นผลงานของนักวาด Katte Art หรือ Kattebi***