ขอเลิกเป็นของตาย

ตอนยังรักชั่วแค่ไหนเธอก็รัก ตอนหมดรักต่อให้ดีขนาดไหนเธอก็ไม่เอา
…………………………………………………………….

พินทร์ตรากลับขึ้นห้องและไม่กล้าที่จะไปนั่งบนเตียงหลังนั้นอีกแล้ว มันขยะแขยงจนไม่อยากแม้แต่จะจับของบนห้องนี้เลยสักชิ้นเพราะกลัวว่าจะไปซ้ำรอยผู้หญิงคนนั้น
ร่างบางได้แต่คุดคู้อยู่ข้างโซฟาเพราะมันคงเป็นพื้นที่เดียวที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แตะต้อง แค่ซอกเล็ก ๆ นี้ที่เธอใช้มันเป็นหลุมหลบภัยเพื่อร้องไห้โฮ
เธอเคยคำถามกับตัวเองว่า หัวใจของคนเรามันจะแตกสลายซ้ำ ๆ กับอะไรเดิม ๆ ได้มากที่สุดกี่ครั้ง
ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้วว่า ตราบเท่าที่เรายังรักอยู่ หัวใจมันก็ยอมเจ็บได้เสมอนั่นแหละ
…แล้วเมื่อไหร่จะเลิกรักได้สักที…
เธอได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบสำลักน้ำตา ยิ่งนึกถึงภาพที่เขาสองคนเดินเกี่ยวแขนคลอเคลียกันก็ยิ่งปวดใจจนไม่อยากรับรู้อะไรอีก
มันมีอะไรที่เธอยังไม่รู้อีกไหม แต่ช่างมันเถอะ เพราะคงไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการที่ได้กลับมาอยู่ในสถานการณ์เดิมอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งจะดีขึ้นได้ไม่นานหรอก
เธอเคยคิดว่าความสัมพันธ์เรามันกำลังจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม อาจจะยังไม่ถึงขั้นสบายใจเหมือนก่อนแต่ก็ไม่ได้อึมครึมเหมือนช่วงแรก ๆ
แต่ความจริงแล้ว…เธอคิดผิด
ที่ผ่านมาเขาไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด เพราะวันนี้เขายังกลับไปทำสันดานเดิมได้หน้าตาเฉยเหมือนที่พี่แพตพูดไว้ไม่มีผิด
…นี่คงเป็นบทลงโทษของคนที่ยังยึดติดและไม่รักตัวเองสินะ…
แล้วตอนนี้มันถึงเวลาแล้วหรือยัง มันถึงเวลาที่จะรักตัวเองแล้วหรือยังพินทร์ตรา

**เรื่องนี้พระนางไม่มีนอกกายนอกใจค่ะ**