วิศวะลานเกียร์ เมียผมเด็กบัญชีปีหนึ่ง

ความรักที่เริ่มจากการทำร้าย จะต้องแลกด้วยอะไร…ถึงจะมีสิทธิ์ถูกให้อภัย
เธอเคยรักเขาจนยอมทนทุกอย่าง
ยอมรับคำดูถูก ยอมรับความเจ็บปวด และยอมเสียแม้กระทั่งลูกของตัวเอง
วันที่เธอเลือกเดินออกมา...
เขาเพิ่งรู้ว่า คนที่ทำร้ายมาตลอด คือผู้หญิงที่รักเขามากที่สุด
ขณะที่เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอโอกาสอีกครั้ง
กลับมีใครอีกคนพร้อมทำทุกอย่าง... เพื่อแย่งเธอไป
เมื่อความรัก กลายเป็นความแค้น
เมื่อความเข้าใจผิด แลกมาด้วยการสูญเสีย และเมื่อทุกคนต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองเลือก...
สุดท้ายแล้ว ความรักเพียงอย่างเดียว จะพอให้เริ่มต้นใหม่ได้หรือไม่...
........
บาดแผลในอดีตค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะ และความสุขที่เกิดขึ้นในทุกวัน
คฤหาสน์วัฒนากูลวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เพราะกำลังจัดงานฉลองวันเกิดครบหนึ่งขวบของ "น้องนิริน" ลูกสาวคนแรกของกองทัพกับมิลิน
เด็กหญิงตัวน้อยแก้มกลม ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโตเหมือนแม่ไม่มีผิด กำลังนั่งหัวเราะคิกคักอยู่บนเบาะนุ่มกลางสนามหญ้า ในชุดกระโปรงสีครีมฟูฟ่องราวเจ้าหญิงตัวน้อย คนทั้งบ้านผลัดกันเอาใจจนแทบไม่ยอมวาง โดยเฉพาะคุณพ่อมือใหม่อย่างกองทัพ
"นิริน มาหาลุงเร็วลูก..." กระทิงย่อตัวลง ทำเสียงสองเสียงสาม พลางยื่นหน้าเข้าไปหา "มาให้ลุงหอมแก้มหน่อย..." ยังไม่ทันแตะแก้มหรือถึงตัวเด็ก
เพียะ!
กำปั้นหนัก ๆ ยันไปบนไหล่หนาของเพื่อนเต็มแรง
"โอ๊ย!" กระทิงร้องลั่น
"ไอ้ทัพ! มึงต่อยกูทำไม!"
กองทัพตอบหน้านิ่ง
"ห้ามหอม"
"..."
"มึงล้างหน้าหรือยัง"
"อาบน้ำตั้งแต่เช้า!"
"โกนหนวดไหม"
"...ยัง"
"งั้นถอย"
ระหว่างที่เพื่อนอึ้งอยู่นั้น กองทัพก็ย่อตัวลงอุ้มน้องนิรินขึ้นมาอุ้มแนบอกทันที
"เดี๋ยวหนวดมึงทิ่มลูกกู"
คเชนทร์ที่ยืนมองอยู่ถึงกับหัวเราะลั่น
"มึงก็หวงกับเพื่อนเกินไป"
ธีร์เดินเข้ามาสมทบ ยกมือเตรียมแตะแก้มเด็ก
"งั้นกูหอมแทน..."
"มึงก็ห้าม" แล้วรีบหมุนตัวหนีทันที
ธีร์ยกคิ้ว "อะไรวะ"
"มือมึงล้างหรือยัง"
"เชี่ย..."
กระทิงหัวเราะจนตัวงอ แล้วพูดขึ้น "ไอ้กองทัพแม่ง จะไม่ให้ลูกคุ้นเคยกับคนอื่นระวัง จะเป็นเด็กกลัวสังคม"
"สังคมอะไรของมึง อย่าพูดมั่ว รอให้น้องนิรินโตก่อน" กองทัพรีบแก้ต่าง
ธีร์ยักไหล่ ก่อนแกล้งพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไร... วันไหนมึงไปทำงาน กูจะแอบมาหอมหลาน"
กองทัพหันขวับ "ลองดู หอมหนึ่งที...ปรับล้านหนึ่ง"
ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องพร้อมกัน "มึงบ้าไปแล้ว!"
หวงเมียก็หวงพอได้ลูกสาวหวงคูณสองยาวไป...

เพิ่มบทส่งท้าย ^_^