คนสุดท้ายของใจ

"ลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเองเดี่ยวนี้วาดตะวัน!" แรงกระชากที่ไม่เบามือทำให้คนที่เพิ่งหลบขึ้นมาบนห้องสะดุ้ง
"คุณแสง ตะวันเจ็บนะคะ!"
"ผัวยังไม่กลับถึงบ้านแท้ๆ ใจคอจะไม่คิดเป็นห่วงกันเลยรึไง!" เพราะเป็นห่วงรึเปล่า เธอถึงได้ตัดสินใจเดินลงไปดู ว่าเขากลับมารึยัง หิวข้าวไหม ใครเลยจะไปคิดว่าจะได้เจอเขากับใครอีกคน ยืนกอดกันกลมอยู่ที่กลางบ้านเอาอย่างนั้น
"คุณนางเธอก็รอทำหน้าที่นั้นให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ!"
"คนอื่นทำมันจะทำเมียทำได้ยังไง!" และเขาไม่ชอบเอามากๆ ด้วย ที่เธอพยายามที่จะยัดเหยียดเขาไปให้ผู้หญิงอื่น
"ตะวันไม่ใช่เมียคุณ!"
"แล้วที่เราเอากันอยู่เรื่อยๆ มันคืออะไร!"
"คุณแสงอยากจะเรียกอะไรก็ตามสบายเลยค่ะ แต่สำหรับตะวันแล้ว ‘เราไม่ได้เป็นอะไรกัน’ คุณแสงคงไม่คิดจริงจังกับความสัมพันธ์นี้ของเราหรอกมั้งคะ" ในเมื่อเขาเป็นคนพูดออกมาเองกับปาก ว่าไม่มีวันรักใครได้อีกนอกจากคุณนวลมันก็ต้องตามนั้น และเธอเองก็ไม่ได้โกรธด้วย ออกจะซึ้งใจแทนคุณนวลด้วยซ้ำที่เขามีความรักที่มั่นคงให้กับเธอเสมอ
แต่สิ่งที่เธอจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นกับตัวเองคือการถูกบีบบังคับให้ต้องอยู่ข้างๆ เขา ในฐานะเมียเก็บ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เขาอยากจะเรียก ชีวิตของเธอมันยังคงเป็นของเธออยู่ ไม่มีวันเปลี่ยน!
"งั้นเราต้องเอากันกี่ที ฉันถึงจะเรียกเธอว่าเมียได้!" ความโกรธที่บังตาทำให้เขาตวาดใส่หน้ากันอย่างไม่คิดที่จะเก็บเสียง ไม่สนด้วยซ้ำว่าใครมันจะได้ยินคำพูดของเราสองคน