หลงยุคมาเป็นเมีย (จำเป็น) ของท่านออกญาหน้าหวาน Mpreg

อรัมภบท (Prologue)

​เสียงระฆังย่ำค่ำแว่วมาตามลม พร้อมกับกลิ่นธูปและดอกแก้วที่โชยมาแตะจมูก... แต่นั่นไม่ได้ทำให้ ‘มังกร’ มาเฟียหนุ่มผู้คุมถิ่นเยาวราชรู้สึกสงบลงได้เลยสักนิด!

​เขามั่นใจว่าประโยคสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือเสียงระเบิดจากคู่อริ ไม่ใช่เสียงนกร้องจิ๊บ ๆ และสายลมเย็นที่พัดผ่านร่างในชุดสไบสีกลีบบัวนี่!

​"อีแก้วตา! มึงฟื้นแล้วฤๅ เหตุใดจึงทำกิริยาทุเรศตาเยี่ยงนั้น ลุกขึ้นมานั่งพับเพียบเดี๋ยวนี้!"

​"เพียบพ่อมึงสิ! ใครชื่อแก้วตา? แล้วพวกมึงเป็นใคร ถ่ายหนังพีเรียดกันอยู่เหรอวะ? เอาผู้กำกับมาคุยกับกูสิ๊!" มังกรตะโกนลั่นห้องหอพลางยกขากระชากผ้าถุงขึ้นมาทัดกิเลน ท่ามกลางความตกตะลึงของบ่าวไพร่ที่หน้าซีดเผือด

​ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ประตูเรือนหอกลับถูกผลักออกเบา ๆ ปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าสมปักภูมิฐาน ใบหน้าของชายผู้นั้นงดงามราวกับภาพวาด ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อพึงใจ จริตจะก้านการเยื้องกรายช่างแช่มช้อยเสียจนมังกรยังต้องตาค้าง

​นี่มัน... ผู้ชายหน้าหวานชัด ๆ!

​"เอะอะโวยวายสิ่งใดกันแม่แก้วตา... พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าหากขุนหลวงทรงพระราชทานเจ้ามาให้เป็นเมียพี่แล้ว เจ้าก็ต้องอยู่ที่เรือนนี้ในฐานะ ‘เมียของพี่’" ออกญาศรีศรราช คลี่ยิ้มอ่อนหวาน ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบพลางสืบเท้าเข้ามาใกล้

​"เมียบ้านมึงดิ! กูเป็นผู้ชาย! กูเป็นมาเฟีย! แล้วไอ้หน้าสวยอย่างมึงเนี่ยนะจะมาเป็นผัวกู?!" มังกรชี้หน้าด่าอย่างไม่กลัวตาย

​ออกญาหนุ่มหัวร่อหายในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างนึกสนุก "เป็นผู้ชายแล้วเยี่ยงไร? ในเมื่อราชโองการระบุชัดว่าเจ้าคือเมียพระราชทาน... ต่อให้เจ้าเป็นเสือ เป็นสิงห์ หรือเป็นมาเฟียมาจากเมืองแมนแดนใด หากอยู่บนเตียงของพี่... เจ้าก็เป็นได้เพียงแม่แก้วตาของพี่เท่านั้น"

​มาเฟียหนุ่มขนลุกซู่... ดูท่าว่าการทะลุมิติมาครั้งนี้ ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คมดาบ แต่เป็น ‘จริตคนสวย’ ของผัวจำเป็นคนนี้ต่างหาก!