กรงขังคนบาป [โรมัน x อั่งเปา]

ฉันผลักบานประตูไม้ของห้องทำงานรองประธานบริหารเครือโรมานอฟกรุ๊ปเข้าไปด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นระทึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าสู่กรงเสือ วันนี้ฉันเลือกสวมชุดเดรสสั้นสีดำเรียบหรูทว่ายังคงความหวานใสสไตล์ลูกคุณหนู แต่สุภาพและถ่อมตัวตามขนบการไปสัมภาษณ์งาน พร้อมจะเหยียบย่ำอีโก้ของใครบางคนให้จมดิน

และทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของพี่โรมันที่นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูซีดเซียว ดวงตาคมเข้มดูล้าจากการพักผ่อนน้อย เหมือนคนเมาค้าง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเมื่อคืนเขาคงจะไปจัดเต็มกับแก๊งเพื่อนสนิท เมาจนหัวราน้ำแน่ ๆ สภาพขยะสังคมชะมัด ฉันยังไม่ทันจะขยับก้าวขาไปลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อนั่งลงสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ ผู้ชายปากเสียคนเดิมก็กระตุกยิ้มกวนประสาท พลางยกมือหนาขึ้นโบกไล่กลางอากาศทันที

“ไม่ผ่าน! ออกไปได้ละยัยแว่นจืดชืด บริษัทฉันไม่รับคนไร้ประโยชน์เข้าฝึกงาน เชิญสถานีต่อไปได้เลย!”

ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากเขาช่างไร้ซึ่งความสุภาพและมารยาทระดับสากลสิ้นดี ฉันนิ่งไปหนึ่งวิ ก่อนจะยิ้มหวานหยดย้อย ดวงตากลมหรี่ลงอย่างท้าทาย พลางตั้งท่าก้าวเท้ามุ่งตรงเข้าไปหาเขาที่โต๊ะทำงาน



ครืดดด!



และปฏิกิริยาของมาเฟียรัสเซียจอมโวก็ทำให้ฉันต้องเกือบหลุดขำออกมาดัง ๆ เพราะทันทีที่เห็นฉันเดินดุ่ม ๆ เข้าไปใกล้ พี่โรมันก็สะดุ้งสุดตัว รีบใช้เท้าถีบพื้นยันเก้าอี้ทำงานติดล้อลากถอยครืดหนีไปข้างหลังจนแผ่นหลังชนโครมเข้ากับกระจกบานใหญ่ที่ทำให้มองเห็นวิวตัวเมือง ท่าทางลนลานหดคอหนีราวกับกลัวว่าฉันจะพุ่งเข้าไปตะปบหูหรือฝังรอยเขี้ยวซ้ำลงบนแผลเดิมเมื่อวานไม่มีผิด

“ฮ่า ๆ ๆ!” ฉันระเบิดหัวเราะเสียงใสกับท่าทางเสียอาการขั้นสุดของผู้ชายตัวโตตรงหน้า

“หัวเราะอะไร! ฉันเมื่อยหรอก!” เขาแก้ตัวพลางยกมือบิดขี้เกียจ

“ทำท่าหยิ่งจองหองแต่กลับถอยเก้าอี้หนีซะงั้น กลัวเปาขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใครกลัว! บอกแล้วไงว่าเมื่อย เมื่อคืนเอากับสาวจนเกือบเช้า เอวมันเคล็ด!” เขารีบสวนกลับเสียงแข็ง พลางขยับเสื้อให้เข้าที่ กระแอมไอรักษาฟอร์มมาเฟีย

“ดุ้นสาธารณะ!”

“มีอะไรก็รีบพูดมา อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้” เขาตวาดใส่ ฉันเลยเดินกลับไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กอดอกมองต่ำลงมาที่ท่านรอง

“สัมภาษณ์งานเปาตามขั้นตอนก่อนสิคะ แล้วค่อยพิจารณาว่าจะให้ผ่านหรือไม่ผ่าน ไม่ใช่ใช้เรื่องส่วนตัวมาตัดสินกันแบบนี้” สิ้นคำขอ พี่โรมันก็ขยับเก้าอี้กลับเข้ามาที่เดิม เขาประสานมือไว้บนโต๊ะ แสร้งทำแววตาดุดันข่มขวัญฉัน

“งั้นก็พูดมาสิ! ว่ายัยแว่นจืดชืดอย่างเธอมีดีอะไรให้องค์กรระดับพันล้านของฉันต้องรับเข้าฝึกงาน แผนกบริหารไม่ใช่ที่เล่นขายของของลูกคุณหนูนะจะบอกให้”

“เปาทนแรงกดดันไหวค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตคู่นี้จ้องลึกเข้าไปในตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“…”

“สิ่งที่บริษัทจะได้รับ ถ้ารับเปาเข้าทำงาน คือคนเก่ง เปาชอบคิดนอกกรอบแต่ยังอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลและที่สำคัญ เปาเป็นคนปรับตัวไวมาก หากบริษัทมีทิศทางหรือโปรเจกต์ใหม่ ๆ เปามั่นใจว่าจะสามารถศึกษา พัฒนาตัวเอง และสร้างสรรค์ผลงานที่เป็นประโยชน์ให้องค์กรได้อย่างรวดเร็วแน่นอน โรมานอฟกรุ๊ปจะไม่มีวันเสียใจเด็ดขาดที่รับเปาเข้าทำงาน”

พี่โรมันนิ่งฟังอึดใจหนึ่ง แววตาของเขาสั่นไหวคล้ายจะทึ่งในความมั่นใจของฉัน ทว่าวินาทีต่อมา ความดื้อด้านและทิฐิอันแรงกล้าก็ทำให้เขายกยิ้มเยาะหยันขึ้นมาบนใบหน้า

“เหอะ! โม้เก่งชะมัด ยอมรับความจริงซะเถอะว่าเธอไม่มีคุณสมบัติพอ คำตอบคือ ไม่ผ่าน! เชิญ!”

ฉันจ้องหน้าผู้ชายไร้เหตุผลตรงหน้า แทนที่จะโกรธหรือโวยวาย ฉันกลับค่อย ๆ ยกมือสองข้างขึ้นพนมก้มหัวลงไหว้เขาอย่างอ่อนช้อยและนอบน้อมตามแบบฉบับกุลสตรีไทยที่ได้เชื้อสายมาจากแม่ครึ่งหนึ่ง พลางส่งรอยยิ้มหวานหยดไปให้ท่านรอง

“ขอบคุณที่ตกลงรับเปาเข้าฝึกงานนะคะพี่โรมัน พรุ่งนี้เจอกันตอนแปดโมงเช้าค่ะ!”

“เฮ้ย! เดี๋ยวดิวะ! ใครรับเธอ ฉันบอกว่าไม่ผ่านไง!” พี่โรมันร้องลั่นห้องทำงาน พลางเบิกตาโตอ้าปากค้างทุบโต๊ะดังลั่น ทว่าฉันไม่สนใจเสียงหมาเห่าหอนด้านหลัง หมุนตัวเดินก้าวออกไปที่ประตูทันทีอย่างจองหอง ก่อนจะปิดประตูบานใหญ่กระแทกใส่หน้าเขาเสียงดังลั่น

แต่หลังจากปิดประตูไปได้ไม่นาน ฉันก็นึกอะไรออก เลยเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูเปิดอ้าออกอีกรอบ แล้วโผล่ใบหน้าหวาน ๆ ภายใต้กรอบแว่นเข้าไปในห้องทำงานของเขาใหม่ แอบเห็นแวบ ๆ ว่าเมื่อกี้พี่โรมันกำลังแอบหลุดขำและยกยิ้มกว้างอย่างชอบใจ ให้กับความดื้อด้านของฉันอยู่ แต่พอเห็นฉันโผล่หน้ากลับเข้ามา ไอ้ตัวดีก็รีบหุบยิ้มฉับ เปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึงใส่ทันที

“มีอะไรอีกยัยตัวแสบ!” เขากระชากเสียงถาม ฉันส่งยิ้มหวานตาหยี พลางเอ่ยสั่งเสียงใส

“พรุ่งนี้เช้าตอนมาทำงาน แวะซื้อกาแฟมาให้ด้วยนะคะ เป็นไปได้ขอร้านโปรดของเปานะ ขอบคุณค่ะ!”

“นี่! ยัยเด็กบ้า! ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ! ใครจะไปซื้อกาแฟให้เด็กลามปามแบบเธอ…”



ปัง!!



ฉันปิดประตูกระแทกใส่หน้าท่านรองอีกรอบ โดยไม่รอให้เขาด่าจบประโยค ก่อนจะยืนพิงบานประตูไม้พลางหัวเราะคิกคักสะใจอยู่คนเดียวกลางทางเดิน หึ! คิดจะสู้กับอั่งเปางั้นเหรอ เตรียมตัวปวดหัวยาว ๆ ได้เลย