เมียตกเกรด

วันที่เธอบอกว่าท้องลูกของเขา เขากลับคิดว่าเธอโกหก

ส่วนผู้หญิงมารยาสาไถยที่แสร้งทำตัวเป็นเหยื่อล้มขาแพลง เขากลับเชื่อสนิทใจ เล่นใหญ่อุ้มพาไปส่งโรงพยาบาล...

“โอ๊ย… เจ็บ เจ็บมากเลยค่ะ…”

กุลนัดดาที่ได้พนักงานสาวช่วยประคองลุกขึ้นเดินร้องโอดโอยไม่ขาดปาก เธอบีบน้ำตาให้เอ่อคลอเบ้าเพื่อยืนยันความเจ็บปวดเรียกคะแนนสงสาร

ชโนทิศสีหน้าไม่สู้ดีนัก โรงพยาบาลเอกชนในตัวเมืองอยู่ห่างจากที่นี่หลายสิบกิโลเมตร ต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่ง เขาจึงไม่อยากให้ข้อเท้ากุลนัดดากระทบกระเทือนมากไปกว่านี้


“พี่ส้ม มาผมพาดาต้าขึ้นรถเองดีกว่า พี่ช่วยไปเปิดประตูรถให้หน่อย”

เขาสั่งลูกน้องแล้วตัดสินใจช้อนอุ้มร่างบอบบางราวเครื่องแก้วเจียระไนของกุลนัดดาพาเดินดุ่มไปขึ้นรถที่จอดติดเครื่องรออยู่ โดยมีทัศนีย์คอยกำกับชโนทิศให้ดูแลหญิงสาวอย่างดีที่สุด

ดาณิชากระตุกยิ้มขื่นใส่เสี้ยวหน้าคมของคนรักที่เดินผ่านไปราวเธอเป็นหัวหลักหัวตอ


…ไม่มีค่าพอให้เขาเหลือบแลแม้สักนิด

คนเป็นเมียเจ็บปวดรวดร้าวเจียนจะแตกสลายเป็นผุยผงเสียตรงนี้ ทว่าดวงตาที่เคยพร่ามัวด้วยความรักความเสน่หามายาวนาน เวลานี้กลับมองอะไรได้กระจ่างชัดแจ้ง อ่านขาดทุกอย่าง

ปากชายหนุ่มพร่ำพรอดคำรัก ทว่าใจของเขามันแปรเปลี่ยนไปแล้ว

เขาอาจไม่กล้ายอมรับ แต่การกระทำมันฟ้องออกมาจนหมดเปลือก

ต่อให้เธอจะก้มหน้าอดทนรออย่างทาสผู้จงรักภักดีเป็นสิบๆ ปี ก็ไม่มีวันที่เขาจะยกย่องเชิดชูเธอในฐานะภรรยาและแม่ของลูก

สุดท้ายคนที่มาก่อน ทั้งรักทั้งทุ่มเทสุดชีวิตจิตใจ ร่วมทุกข์ร่วมสุข ฝ่าฟันอะไรด้วยกันมาตั้งมากมายก็พ่ายแพ้ย่อยยับให้กับคนเหมาะสมคู่ควรที่โผล่มาทีหลัง

จบกันแค่นี้ดีกว่า ฝืนไปต่อยิ่งแหลกสลาย…

พอกันทีไอ้ผัวเส็งเคร็ง! ชาตินี้ขอกรวดน้ำคว่ำขัน!





* อ่านตัวอย่างก่อนซื้อนะคะ