หลงใหลเพียงแค่คุณ

เมื่อผีสาวออกอาละวาดตามหาผู้ชายโสดไปเป็นผัว เดือดร้อนมาถึงพ่อหมอหนุ่มที่ต้องออกโรงเพื่อปราบผีร้ายตนนี้ แต่ปราบผีอีท่าไหนทำไมถึงได้กลายเป็นผัวยายผีหน้าไม่อายนั้นเสียเอง

ศรัณย์ พ่อหมอผีหนุ่มซึ่งสืบทอดวิชาอาคมมาจากผู้เป็นพ่อวันหนึ่งเขาต้องปราบผีสาว

=================
ผีสาวนั่งเหม่อลอยไม่รับรู้การมาของคุณศรัณย์แม้แต่น้อย หล่อนกำลังเสียใจ
"อะแฮ่ม!" ศรัณย์กระแอมกระไอหวังให้ผีสาวได้ยิน
"คุณพี่" ผีสาวหันหน้ามองเจ้าของเสียง เรียกขานเขาอย่างที่หล่อนคิดว่าน่าจะต้องเรียกเช่นนี้
หมอผีหนุ่มถึงกับชะงักเมื่อเห็นใบหน้าสดสวยกระจ่างตาของผีสาวตนนี้ ขมวดคิ้วกับความงามของหล่อน เขาพบเจอผีสางมาหลายร้อยตน บอกได้คำเดียวว่าผีตนนี้งามยิ่งกว่าตนใดในโลกผี
น่าเสียดายยิ่งนักที่ตายก่อนเวลาอันควร
"ทำไมหล่อนไม่ยอมไป มาหลอกหลอนชาวบ้านทำไม" เสียงของศรัณย์เข้มขึ้นกว่าปกติเพราะต้องการขับไล่อาการบางอย่างในอก
"ดิฉันอยากมีผัว ฮือ" คำบอกเล่าของผีสาวพร้อมกับอาการสะอื้นและน้ำตานองทำเขาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาแค่ไม่ชินกับน้ำตาของผี
"หล่อนคิดถึงผัวหล่อนรึ"
"ดิฉันยังไม่มีผัว แค่เกือบมี แต่มิได้มีผัว" ศรัณย์ฟังนังผีอยากมีผัวแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านังผีตนนี้มีสิ่งใดเป็นบ่วงไว้ก่อนตาย
"มิได้มีผัวแล้วทำไมถึงอยากได้เล่า"
"ดิฉันกำลังจะแต่งงาน กำลังจะมีผัวแต่ต้องมาตายเป็นผีอย่างนี้แล้วท่านจะให้ดิฉันไปสงบได้อย่างไร" ว่าแล้วนังผีไม่มีผัวก็สะอื้นไห้ด้วยความอับอาย เกิดเป็นคนทั้งทีผัวสักคนยังไม่มี พอเป็นผีอยากได้ผัวก็ไม่มีใครเอา
"แต่หล่อนเป็นผีไปแล้ว จะมีผัวได้อย่างไร" พ่อหมอหนุ่มปวดหัวกับความอยากมีผัวของผี
"ฮือ ฮือแล้วอย่างนี้ดิฉันจะไปสู่สุคติได้อย่างไร ทุกข์ใจเหลือเกิน ดิฉันอยากมีผัว" ผีสาวยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น หล่อนคงต้องเป็นผีอยากมีผัวตลอดไป ไม่มีทางได้ไปผุดไปเกิด ทนทุกข์ทรมานกี่สิบกี่ร้อยปีใครจะรู้ได้
คุณศรัณย์ครุ่นคิดหาทางออก เมื่อผีติดบ่วงแล้วยากนักที่จะทำให้หลุดพ้นไปได้ พระท่านถึงได้สอนว่าให้คิดแต่สิ่งดี ๆ ก่อนจะสิ้นใจ
แต่นังผีตรงหน้าเขาคงคิดแต่เรื่องพรรค์นั้นก่อนตาย ถึงได้อยากมีผัวจนตัวสั่น
แต่ก็นั่นแหละ กิเลสใครจะห้ามใจตัวเองได้ คิดแล้วก็ต้องถอนหายใจ จะให้เขาใช้อาคมขับไล่หรือทำให้วิญญาณของหล่อนสูญสลายไปเขาก็ทำไม่ลง ถึงจะทำได้ก็เถอะ
"คุณพี่เป็นหมอผีเหรอจ๊ะ" นังผีสาวหันมาถามไถ่คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับหล่อนในศาลาท่าน้ำ
เขาสวมเสื้อราชปะแตน นุ่งโจงสีแดงเข้มเกือบจะเป็นสีดำไม่มีของขลัง ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเป็นหมอผีวิชาแก่กล้า แต่สิ่งหนึ่งที่หล่อนมองเห็นคือแสงสีทองที่เปล่งประกายออกจากเรือนกายเขา
"ใช่" ศรัณย์ตอบเพียงสั้น ๆ สายตายังจับจ้องใบหน้าผีผู้งามยิ่งกว่าหญิงใดที่เขาเคยเจอ ใบหน้ารูปไข่ จมูกได้รูป คิ้วเรียงตัวสวยงามและปากกระจับสีชมพูสด
"พ่อหมอพอจะเป็นผัวให้ดิฉันสักครั้งได้ไหม"
"ฮะ นี่หล่อนว่ากระไรนะ" พ่อหมอหนุ่มไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินถามออกไปอย่างตกใจ
"ช่วยเป็นผัวให้ดิฉันสักครั้งเถอะจ้ะ ดิฉันจะได้ไปเสียที แค่ครั้งเดียวก็พอ"
ความเงียบปกคลุมทั่วผิวน้ำ ต้นไม้ใบไม้ที่ก่อนหน้านี้ยังมีเสียงเพราะแรงลมพัดแต่เวลานี้ไม่มีแม้แต่เสียงลม ไร้เสียงจิ้งหรีดเรไรราวกับแมลงทุกตัว ปลาทุกตัว แม้แต่ผีสาง หรือรุกขเทวดาแถวนี้กำลังรอคำตอบจากพ่อหมอหนุ่ม
พวกเขาเองก็อยากรู้ว่านังผีสาวผู้ฝักใฝ่แต่ในกามคุณตนนั่นจะโดนพ่อหมอจับถ่วงน้ำหรือไม่
ช่างกล้าขอคุณศรัณย์เป็นผัว!!!

==============
นิยายเรื่องนี้ เป็นรุ่นลูกของเรื่องหลงใหลใคร่ราคะ นามปากกา ฟอแฟ หากใครยังไม่เคยอ่านสามารถอ่านก่อนได้ค่ะ เพื่อเพิ่มอรรถรสให้กับนิยาย หากไม่อ่านก็ไม่เป็นไรค่ะอ่านแยกได้