ตลอดมาคือรัก

"ชอบที่เป็นผู้หญิงของพี่แล้วใช่ไหม..."ธีร์ไทม์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง... เธอเป็นผู้หญิงของเขา... แล้วเขาจะทำให้เธอไม่ชอบได้อย่างไรกันล่ะ ! 

ธีร์ไทม์หยุดมองภาพนั้นตาม แวบหนึ่งเกิดเป็นความรู้สึกคุ้นเคยเช่นกัน ราวกับรู้ว่าเพราะเหตุใดหญิงสาวถึงชอบรูปภาพนี้ เขาเลื่อนสายตาจากภาพบ้านหลังใหญ่มาหยุดยังร่างบอบบางแสนสวยที่มองภาพนั้นอย่างซาบซึ้ง
หากจะเอ่ยถึงภาพศิลปะที่งดงามที่สุดในงานแสดงนิทรรศการแห่งนี้ จะมีภาพใดที่งดงามไปกว่าพิมพ์ลดาในยามนี้อีก
ดวงหน้าอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความใฝ่ฝันประทับลงในจิตใจของเขา แววตาที่ธีร์ไทม์ใช้ในการจ้องมองเธอเป็นแววตาเช่นเดียวกับที่เธอกำลังเฝ้ามองภาพวาดของจิตรกรฝีมือดีจากยุโรปเบื้องหน้า
แสนรัก... และหลงใหล...
“สวย... สวยเหลือเกินครับ...” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงล่องลอยราวกับตกอยู่ในภวังค์ และคำพูดของเขาปลุกสติของพิมพ์ลดาขึ้นจากความใฝ่ฝันในวัยเยาว์
“ใช่ค่ะ เป็นภาพที่สวยมากจริง ๆ”
“ผมไม่ได้หมายถึงภาพวาด...” ธีร์ไทม์สบดวงตาของเธอด้วยความรู้สึกลึกซึ้งที่ท้วมท้น มือหนาจับปอยผมสีน้ำตาลที่ร่วงลงมาทัดใบหูน้อยให้อย่างอ่อนโยน ก่อนเคล้าเคลียมาตามสันกรามเนียนและพวงแก้มนุ่ม