เมื่อภาพพยากรณ์บอกว่าฉันเป็นของมาเฟีย

"เสร็จแล้วค่ะ ... ทีนี้บัวจะทายา ..." กอบัวพูดพึมพำพลางเอื้อมมือไปหยิบหลอดยา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เวคินทร์กลับเอื้อมมือข้างที่ว่างเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เบาๆ แต่หนักแน่น กอบัวชะงักไปทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นและเต็มไปด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านจนชวนให้ใจสั่น

"คุณเวคินทร์ ... มีอะไรหรือเปล่าคะ บัวทำเจ็บเหรอ" เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

"เปล่าครับ" เวคินทร์ตอบเสียงทุ้มต่ำ ลึกซึ้ง "ผมแค่อยากขอบคุณที่คุณเป็นห่วงผมขนาดนี้"

"บัว ... บัวก็ต้องเป็นห่วงสิคะ คุณเอาตัวเข้ามาบังบัวไว้ตอนที่กระจกมันระเบิด ไม่อย่างนั้นคนที่เจ็บคงเป็นบัวไม่ใช่คุณ"

กอบัวพยายามจะดึงมือกลับ แต่อารมณ์ที่ยังคงค้างเติ่งมาจากการเฉียดตายเมื่อครู่บวกกับสัมผัสเนื้อต่อเนื้อที่แผ่ซ่านความอบอุ่นอันมั่นคงเข้ามาในร่างกาย มันทำให้เธอไม่มีแรงจะขัดขืนเขาเลยสักนิด

"คุณรู้ไหม ตอนที่อยู่ในโกดังนั่น ... สิ่งเดียวที่ผมคิดในหัวคือผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด" เวคินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จนหัวเข่าของทั้งคู่เบียดเสียดกันอยู่บนโซฟา

"ผมไม่เคยรู้สึกอยากปกป้องใครเท่าคุณมาก่อนเลยในชีวิต"