ภาระตัวน้อยของจอมทัพ

"ผู้หญิงกระไร บอบบางเหลือทน ฟ้าดินส่งเจ้ามาช่วยข้า หรือมาเป็นภาระข้ากันแน่?"


"ไม่มีผู้ใดในค่ายว่างดูแลเจ้า ข้าก็ไม่คิดจะดูแลเจ้าเช่นกัน จำไว้ให้ดี"


...

มีนาถูกโชคชะตาเล่นตลก ดึงเธอเข้ามาสู่ยุคกรุงฯ แตกที่ต่างจากหน้าประวัติศาสตร์ที่เธอเคยรู้


เธอไม่มีที่ไป จึงต้องอ้อนวอ ขอร้องติดตามขบวนทัพของ 'พระยาพันสิงห์' ไปด้วย


ทั้งที่ชายฉกรรจ์ทั้งกองทัพเหมือนจะชอบเธอ แต่เขากลับเกลียดเธอ... เพียงเพราะคำทำนายทายทักแต่โบราณ...


'ยามบ้านเมืองถึงคราวพินาศ ประตูแห่งกาลเวลาจะเปิดออก เพื่อส่งคนต่างภพมาช่วยกอบกู้แผ่นดิน'


เขาไม่มีวันยอมรับ! หากบ้านเมืองถึงคราวพินาศ เขาจะเป็นผู้กอบกู้มันขึ้นมาเอง มิใช่แม่หญิงตัวเล็กอย่างลูกแมวเยี่ยงนี้!


................
ตัวอย่าง

"คือข้า...ข้าถลกผ้าซิ่นไม่ได้" ฉันหน้าร้อนฉ่าอับอาย

"..." จอมทัพคนดุเงียบไปเหมือนอึ้ง ก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนระอุฮึดฮัด พลางก้าวเท้าหนาหนักอ้อมพุ่มไม้ ประชันหน้ากับฉันทันที

"หันหลัง"

"ท่านจะ..." ฉันตกใจ ไม่คิดว่าท่านจะช่วยถลกผ้าให้ แบบนี้มันน่าอายและน่าเกรงใจเกินไปแล้ว

"หันหลัง อย่าต้องให้พูดซ้ำ"

ฉันลนลาน ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องหมุนตัวหันหลังให้ สั่นสะท้านไปทั้งตัว รู้สึกถึงฝ่ามือหนาหยาบกร้านของจอมทัพกำลังจับเข้าที่ข้างต้นขา ถลกผ้าซิ่นดึงขึ้นสูง

ฉันอายเหลือเกิน แบบนี้เขาต้องเห็นท่อนล่างของฉันเต็มตาแน่ เพราะฉันไม่ได้ใส่กางเกงในหรือกางเกงชั้นในเลย

"ท่านเจ้าคะ ข้าไม่ปวดแล้ว" ฉันดิ้นเพื่อจะไม่ฉี่แล้ว แต่เขาก็เลื่อนถลกผ้าฉันขึ้นไปถึงเอวเรียบร้อย มือรั้งสะโพกฉันไว้ให้กลับมาที่เดิม แรงเขามากจนดึงทั้งตัวฉันเข้าไปแนบชิด ก้นฉัน..คล้ายกับชนบางสิ่งที่แข็งขึงเบื้องหลัง สัมผัสคล้ายกับตอนที่นั่งทับตักเขาบนหลังม้าเลย...

ดาบหรือ?

ไม่ทันเอี้ยวไปมอง เขาก็ดุ "ทำราวกับข้ามิเคยเห็นของเจ้า รีบทำธุระเจ้าเสีย"

"ฮะ?" ตอนนั้นเขาเห็นไปแล้วจริงด้วย ฮือ...

"ข้ายังมีหลายสิ่งที่ต้องทำ เร็วเข้า"

ฉันปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทันเลย เดี๋ยวอาย เดี๋ยวตกใจ เดี๋ยวร้อนรน สุดท้ายก็ต้องเอาแขนรวบชายผ้าซิ่นที่คุณเขาช่วยยกขึ้นมาถึงเอว รีบนั่งยองปลดปล่อยความทุกข์ อายเหลือเกิน อายจนอยากจะเอาหน้ามุดดินหนี

พอเสร็จแล้วก็รีบลุกยืน แขนปล่อยกองผ้าซิ่น ทว่ามันไม่ไหลลงปิดถึงตาตุ่มดีๆ ผ้าแน่นติดสะโพก มือไม้ดึงผ้าลงไม่ได้ ได้มือใหญ่หนาของท่านพระยาพันสิงห์มาช่วยดึงลงปิดให้

"ขะ...ขอบคุณเจ้าค่ะ" ฉันหันไปบอกอย่างแสนอาย เห็นหน้าคุณเขาขึ้นสีแดงจางๆ ก่อนที่คุณเขาจะเบือนหนี พูดห้วนเหมือนรำคาญกัน

"กลับได้แล้ว หากปวดอีก ก็จงบอกข้า อย่าให้ผู้อื่นมาวุ่นวาย"

"..."

ท่านเดินนำมาส่งถึงจุดพัก กำลังจะเดินจากไป แต่หันมาย้ำกับฉันเหมือนกลัวว่าฉันไม่เข้าใจ "เข้าใจหรือไม่ ธุระของเจ้า อย่าได้ไปเรียกผู้อื่น"

"เจ้าค่ะ ข้าจะไม่รบกวนผู้อื่นเจ้าค่ะ ข้าสัญญา" ความจริงก็ไม่อยากรบกวนเขาด้วยเหมือนกัน



...................
หากอ่านแล้วมีรอยยิ้ม กดเมนต์กดใจกันได้เลยน้าาา ขอบคุณค่าา