นางรำผู้นี้เป็นขององค์ชายขี้โรค

งดงาม เลอค่า แต่ไม่อาจแตะต้อง เพราะนางขายเพียงศิลปะการแสดง ไม่เคยขายเรือนร่างของตนเอง
นั่นคือคำนิยามของจางลี่ นางรำอันดับหนึ่งแห่งหอชุนหลิว...
ทว่าท่ามกลางเสียงดนตรีและสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงของเหล่าบุรุษ ภายใต้รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ประดับบนใบหน้าของนางรำอันดับหนึ่ง ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าจิตใจของจางลี่นั้นเย็นเยียบและตายด้านไปนานแล้ว
.
.
ภายในห้องที่มืดมิด จ้าวหยางเซถลาตามแรงดึงจนแผ่นหลังชนเข้ากับร่างนุ่มนิ่มของสตรีผู้หนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมู่หลานผสมกับกลิ่นชาชั้นเลิศลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้จิตใจที่กำลังปั่นป่วนของเขาสงบลงอย่างน่าประหลาด
"อย่าขยับ... หากท่านไม่อยากตาย"
เสียงกระซิบหวานหูทว่าเยียบเย็นดังก้องอยู่ข้างใบหู มือเรียวเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากจ้าวหยางไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างกำลังเร่งรีบปลดสายคาดเอวของเขาออกอย่างรวดเร็ว
จ้าวหยางเบิกตากว้าง สัญชาตญาณระวังภัยทำงานทันที เขาจับข้อมือเล็กนั้นไว้แน่น
"เจ้าจะทำอะไร?"