นางรองเช่นข้า ไม่ขอยกพระเอกให้นางเอก

ซูหว่านชิงไม่เคยรู้เลยว่า แท้จริงแล้วตนเป็นเพียง “นางรอง” ในเรื่องราวความรักของผู้อื่น
นางเฝ้าติดตามเซียวเยี่ยนถิงมาหลายปี คอยอยู่เคียงข้างในยามรุ่งโรจน์และตกต่ำ เป็นทั้งที่ปรึกษา คนสนิท และสหายที่เขาไว้วางใจที่สุด
นางรักเขา รักจนยอมมอบทุกสิ่งที่มี แต่ในสายตาของเซียวเยี่ยนถิง นางเป็นได้เพียงสหายผู้แสนดีเท่านั้น เพราะในหัวใจของเขา มีเพียงหลิ่วรั่วซีผู้เดียวมาตลอด
ไม่ว่านางจะพยายามมากเพียงใด ไม่ว่านางจะอ่อนโยน เข้าใจ หรือคอยอยู่เคียงข้างเขานานเพียงใด ก็ไม่อาจเอาชนะสตรีผู้นั้นได้
ความห่วงใยที่ลึกซึ้งที่สุด รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด แม้กระทั่งการปกป้องด้วยชีวิต ทั้งหมดล้วนเป็นของหลิ่วรั่วซี
ส่วนซูหว่านชิง…เป็นเพียงตัวประกอบที่มีไว้ผลักดันให้พระเอกและนางเอกสมหวัง
กระทั่งวันหนึ่ง เมื่อคมดาบของมือสังหารพุ่งเข้าหาเซียวเยี่ยนถิง นางก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะใช้ร่างของตนเข้าขวาง
เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกจากบาดแผล ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ลมหายใจของนางค่อย ๆ แผ่วเบาลง
ทว่าในห้วงวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับสูญ สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นภาพของเซียวเยี่ยนถิงที่รีบโผเข้าหาหลิ่วรั่วซี เขาโอบกอดนางไว้แน่นราวกับกลัวจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
เมื่อแน่ใจว่าหลิ่วรั่วซีปลอดภัยแล้ว เขาจึงหันมามองซูหว่านชิงที่กำลังจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล ในดวงตาคู่นั้นมีความเสียใจ แต่เป็นเพียงความเสียใจต่อการสูญเสียสหายคนหนึ่งเท่านั้น
จากนั้นเขาก็พาหลิ่วรั่วซีจากไป ทิ้งให้นางตายอย่างเดียวดาย น้ำตาไหลออกจากหางตาของซูหว่านชิงอย่างเงียบงัน ก่อนสติจะดับสิ้น เสียงประหลาดหลายเสียงพลันดังขึ้นในความมืด
“เฮ้อ…ข้าบอกแล้ว พระเอกย่อมรักนางเอก”
“ทำอย่างไรก็เปลี่ยนไม่ได้หรอก”
“ต่อให้นางรองของท่านดีเพียงใด ก็ไม่มีวันชนะหลิ่วรั่วซีของข้า”
อีกเสียงหนึ่งรีบแย้งกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ท่านอย่าพูดเช่นนั้น”
“หากนางได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งเล่า”
“บางทีครั้งนี้ นางอาจพิชิตใจเซียวเยี่ยนถิงสำเร็จก็ได้”
“อาจถึงขั้นแย่งพระเอกมาจากนางเอกของท่านเลยด้วยซ้ำ”
ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะดังขึ้น
“เช่นนั้นก็มาลองกันอีกสักครั้ง”
“ดูซิว่าในการเริ่มต้นครั้งที่หนึ่งร้อย…ซูหว่านชิงของท่านจะเอาชนะหลิ่วรั่วซีของข้าได้หรือไม่”
ในวินาทีนั้นเอง ความทรงจำมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของนางราวสายน้ำเชี่ยวกราก ซูหว่านชิงเบิกตากว้าง ที่แท้…นี่ไม่ใช่การตายครั้งแรกของนาง ไม่ใช่ครั้งที่สอง ไม่ใช่ครั้งที่สิบ แต่เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า
เก้าสิบเก้าชาติภพ เก้าสิบเก้าครั้งที่นางรักเซียวเยี่ยนถิง เก้าสิบเก้าครั้งที่นางยอมถอยให้อีกคน และเก้าสิบเก้าครั้งที่นางต้องจบชีวิตอย่างน่าเวทนา เพียงเพื่อให้พระเอกและนางเอกได้ครองคู่กันอย่างมีความสุข
“สวรรค์…” ซูหว่านชิงหัวเราะทั้งน้ำตา
“พวกท่านกำลังเล่นตลกกับข้าอยู่หรือ”
“ความตายนี่…เจ็บปวดยิ่งนัก”
ทั้งเจ็บ ทั้งทรมาน ทั้งโดดเดี่ยว นางไม่อยากสัมผัสมันอีกแล้ว หากการเสียสละมาตลอดเก้าสิบเก้าชาติภพ นำพามาเพียงจุดจบเช่นนี้ เหตุใดนางต้องเป็นคนดีต่อไปด้วย
เหตุใดนางต้องคอยมอบทุกอย่างให้ผู้อื่นอีก หากการมีชีวิตรอดในครั้งที่หนึ่งร้อย ต้องแลกมาด้วยการเปลี่ยนชะตา เช่นนั้นนางก็จะเปลี่ยนมันด้วยมือตนเอง ซูหว่านชิงหลับตาลงช้า ๆ ก่อนกล่าวคำปฏิญาณสุดท้าย
“เซียวเยี่ยนถิง…”
“ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมยืนมองอยู่ห่าง ๆ อีกแล้ว”
“ข้าจะเกี้ยวท่านมาเป็นสามีของข้าให้ได้”
“และข้าจะไม่มีวันตายเพื่อนางเอกของผู้ใดอีก”