มาลาการ

"คุณไพน์ดูคุ้นเคยกับฮันซามากเลยนะคะ มาที่นี่บ่อยเพราะเรื่องงานเหรอคะ"
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา เขาโคลงศีรษะเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานโตที่สะท้อนทิวทัศน์อันงดงามของหุบเขา ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่ายามปกติ
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ ทุกครั้งที่ผมต้องเดินทางขึ้นมาทำงานที่เมืองกิลกิต ผมจะต้องหาเวลาแวะมาที่ฮันซ่าแห่งนี้ทุกครั้งเลยล่ะ"
รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเขานึกถึงเรื่องราวในอดีต
"จริงๆ แล้วที่นี่มีความหมายกับครอบครัวผมมากครับ เพราะคุณตาของผม... ท่านเคยเดินทางมาที่ฮุนซาแห่งนี้ในฐานะนักเขียนหนังสือสารคดีเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวในอดีต แล้วท่านก็ได้มาพบรักกับคุณยายของผมที่เดินทางมาเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวที่นี่พอดี"
ชายหนุ่มหันกลับมาสบตากับมาลาการที่กำลังนั่งฟังอย่างตั้งตาด้วยความทึ่ง
"เพราะฉะนั้น หุบเขาแห่งนี้เลยเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นของชีวิตผมและครอบครัวเหมือนกันครับ ทุกครั้งที่มาผมเลยรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน"
คำบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวที่เป็นเหมือนพรหมลิขิตของคุณตาคุณยายของเขา ทำเอามาลาการลอบยิ้มออกมาด้วยความประทับใจ สายตาของเธอยามที่มองชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีเพียงความนับถือในความเก่งกาจของเขาอีกต่อไป แต่ยังมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางขุนเขาฮุนซาแห่งนี้อย่างไม่รู้ตัว มันเหมือนกับความรู้สึกว่าเขาเป็นที่พึ่งพาของเธอ และเธอมั่นใจว่าตัวเองจะปลอดภัยเสมอถ้ามีเขาอยู่ด้วย ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เพราะมาลาการมักจะเดินทางไปทั่วโลกเพียงลำพัง