จดหมายถึงนักประพันธ์ผู้ล่วงลับ: เสียงสะท้อนจากอดีตของนักเขียนผู้เป็นอมตะ (Letters to Dead Authors)

หนังสือบางเล่มบันทึกเหตุการณ์ในอดีต บางเล่มบอกเล่าชีวิตของบุคคลสำคัญ บางเล่มอธิบายความคิดของนักปราชญ์และกวีผู้ยิ่งใหญ่ แต่จดหมายถึงนักประพันธ์ผู้ล่วงลับ (Letters to Dead Authors) ของแอนดรูว์ แลง เล่มนี้ เลือกวิธีการที่แตกต่างออกไปและเปี่ยมด้วยจินตนาการ นั่นคือการเขียนจดหมายถึงนักเขียนและกวีผู้จากโลกนี้ไปแล้ว ราวกับว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ และยังสามารถรับฟัง ถกเถียง หรือสนทนากับผู้คน
ผู้อ่านจะได้พบกับการสนทนาข้ามกาลเวลา ระหว่างนักเขียนในศตวรรษที่สิบเก้ากับบรรดาอัจฉริยะผู้ล่วงลับแห่งโลกวรรณกรรม ไม่ว่าจะเป็นเชลลีย์ ผู้ใฝ่ฝันถึงอิสรภาพและความงามอันเป็นนิรันดร์ ไบรอน กวีผู้เปี่ยมด้วยอารมณ์อันร้อนแรงและจิตวิญญาณแห่งการกบฏ ดิกเกนส์ นักเล่าเรื่องผู้มอบชีวิตให้แก่ผู้คนในนครลอนดอน หรือโอมาร์ คัยยาม กวีและนักปราชญ์แห่งเปอร์เซียผู้ขับขานถึงเวลา ความรัก และความไม่จีรังของชีวิต
แอนดรูว์ แลง ใช้รูปแบบของจดหมายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ระหว่างผู้อ่านกับผู้ประพันธ์ และระหว่างมนุษย์ผู้มีชีวิตกับเสียงสะท้อนของผู้จากไป เขาพูดคุยกับนักเขียนเหล่านั้นด้วยความเคารพ ความชื่นชม อารมณ์ขัน และบางครั้งก็ด้วยคำถามที่ผู้อ่านในยุคใหม่ต่างปรารถนาจะเอ่ยถามด้วยตนเอง
หนังสือเล่มนี้จึงเป็นมากกว่ารวมความเรียงทางวรรณกรรม กล่าวคือ มันเป็นการเดินทางสู่โลกแห่งความทรงจำและจิตวิญญาณของเหล่านักประพันธ์ผู้เป็นอมตะ ผู้อ่านจะได้เห็นว่า แม้ร่างกายของกวีและนักเขียนจะสูญสลายไปตามกาลเวลาแล้ว แต่ผลงาน ความคิด และเสียงแห่งจินตนาการของพวกเขายังคงดำรงอยู่ และยังสามารถสนทนากับมนุษย์ในทุกยุคทุกสมัยได้อย่างไม่เสื่อมคลาย
ภายในจดหมายแต่ละฉบับ เราจะได้พบทั้งความรักในวรรณกรรม ความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ และความตระหนักถึงอำนาจของหนังสือที่สามารถเอาชนะข้อจำกัดของเวลาและความตายได้ ผู้เขียนทำให้บุคคลในอดีตกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ในฐานะเพื่อนร่วมสนทนาที่ยังคงมีความคิด ความรู้สึก และคำถามต่อโลกเช่นเดียวกับเรา
ผู้อ่านที่อ่านจนจบ อาจรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของเชลลีย์ หรือ ไบรอน ที่ยังคงดังแว่วผ่านตัวหนังสือ และอาจตระหนักว่า วรรณกรรมอันยิ่งใหญ่นั้นไม่เคยตาย หากยังคงส่งเสียงข้ามศตวรรษ เพื่อสนทนากับมนุษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่าและตลอดไป