แสนแสบทรวง

เขาถูกหมั้นกับน้องสาวของเธอ แต่เรากลับมีสัมพันธ์ลึกซึ้งจึงต้องเปลี่ยนตัวเจ้าสาว เขาเกลียดเธอเข้าไส้เพราะมองว่าเธอคือนางร้าย แม้จะมีลูกด้วยกันหนึ่งคนก็ไม่ทำให้เธอได้รับความรักจากเขาแม้เพียงเศษเสี้ยว...
.
.
.
"ตัวร้อนมากกว่าเดิมอีก..." เธอกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก คิดถึงสามีของตัวเองทันทีจึงชะโงกหน้าไปมองนอกหน้าต่าง เพื่อสำรวจว่าเขากลับมาแล้วหรือยัง ก่อนพบว่าโรงรถยังมีที่จอดซึ่งว่างเปล่า นั่นหมายความว่าชายหนุ่มยังกลับไม่ถึงบ้าน
แล้วเขาไปไหน...
"พี่แสนทำไมยังไม่กลับนะ" พึมพำกับตัวเองแล้วเปิดโทรศัพท์เพื่อโทรหาชายหนุ่ม แต่เขาเลือกจะปิดโทรศัพท์ทำให้ไม่สามารถติดต่อได้ เธอกังวลจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้วมือเผลอไปโดนแอพลิเคชั่นที่เอาไว้ลงเรื่องราวในแต่ละวันของผู้ติดตาม
จึงพบคำตอบที่ถามตัวเองมาหลายนาที ความร้อนใจของเธอถูกไขกระจ่างจนยืนนิ่งก้าวขาไม่ออก ทำเพียงยิ้มเยาะตัวเองกับความโง่เง่าที่เฝ้ารอใครบางคนมาแสนนาน โดยที่เขาไม่ได้หันมามองกันเลยสักนิด
พี่ชายคนนั้นได้หายไปจากเธอ แล้วไม่สามารถเรียกกลับมาได้อีก...
"มาดินเนอร์กับสุดหล่อค่า...พี่แสนทักทายหน่อยเร็ว" น้องสาวที่สวมชุดเดรสสวยกำลังนั่งรับประทานอาหารบนดาดฟ้ากับหนุ่มหล่อที่มีเจ้าของแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุผลกลใดที่ทำให้ปราณปรียาทำเช่นนี้ แต่เธอก็รับรู้ได้ในทันทีว่าตนเองควรจัดการชีวิตอย่างไร
เส้นความอดทนของคนเรามีขีดจำกัด เธอมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าอย่างเฉยชา ไม่มีน้ำตาสักหยดนอกจากหัวใจที่ถูกบีบขยี้จนแหลกสลาย
"อือ" เขาตอบกลับพร้อมยกมือขึ้นมาโบกใส่กล้อง
"ยิ้มอีกหน่อยสิ" เหมือนเจ้าของช่องจะไม่พอใจจึงสั่งเขาเสียงหวาน สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มของชายหนุ่มที่ทำให้เธอมองค้างอยู่อย่างนั้นหลายนาที
"ครับ"
หลุดหัวเราะออกมาราวคนเสียสติ ปิ่นคีตาตัดสินใจเดินไปยังห้องของตัวเองแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาเขียนข้อความเอาไว้ พร้อมหยิบกระเป๋าเพื่อใส่ของสำคัญลงไปจนหมด ค่อยมาที่ห้องของลูกสาวเก็บของเท่าที่จำเป็น
จากนั้นจึงลงไปข้างล่างโดยไม่รอเขาอีกต่อไป...
.
.
.
ฝากคอมเม้นหรือกดหัวใจหน้านิยายให้หน่อยนะคะ