น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอก... เปียกโว้ย!

15 ปีก่อน 'นพเก้า' คือน้ำที่หยดลงหินอย่าง 'พลับพลึง' อยู่ตลอด
แต่หินกลับบอก... เปียก! ก่อนที่หินจะหายไปในแม่น้ำ...
15 ปีต่อมา นพเก้าเจอหินก้อนนั้นอีกครั้ง
ทว่าครั้งนี้เขาจะไม่ใช่แค่น้ำหยดหนึ่ง
แต่จะเป็นมหาสมุทรผืนใหญ่โถมซัดจนหินหลอมละลายให้ได้!
และ ใช่ เขาทำได้ในที่สุด!

************

พลับพลึง'จำได้ว่าเกือบจมน้ำตุย
อาศัยแรงฮึดอยากกลับไปกินข้าวที่บ้านทำให้ดิ้นรนจนขึ้นฝั่งได้
ทว่า… หลังโผล่หัวขึ้นมา ดันเป็นอีก 15 ปีข้างหน้า!

"ปะ ปะ ปีนี้ ปีอะไรนะคะ"
"สองห้าหกเก้า!"
"สะ สองพันห้าร้อยหกเก้า!"

ใช่! เธอไม่ตาย แต่โผล่ขึ้นจากน้ำอีกที 15 ปีผ่านไปแล้ว!
ท่ามกลางความสับสนมึนงง
บ้านหลังเดิมที่ว่างเปล่า รอบข้างไร้คนคุ้นหน้า
โชคชะตากลับค่อยๆ หมุนเดิน
พาเพื่อนเก่าอย่างนพเก้ามาหาเธอ!

***หากมีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ***
ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการสนับสนุนนักเขียนตัวน้อยๆ ด้วยนะคะ ^^