เหงาในเงาจันทร์

"ติ๊ง..."
เสียงเล็กๆ จาก MSN Messenger ในคืนที่เหงาที่สุดคืนหนึ่ง คือจุดเริ่มต้นของความรักที่งดงามที่สุด และเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเธอ กานต์แก้ว สาวอีสานหัวใจอบอุ่น กับ ต้นไม้ นายทหารวัยสี่สิบ สองคนที่ไม่ควรรักกัน แต่หัวใจไม่เคยถามว่า "ควร" หรือเปล่า นี่ไม่ใช่นิยายรักที่ลงเอยด้วยการอยู่ด้วยกัน ไม่มีฉากแต่งงาน ไม่มีคนร้าย ไม่มีคำสาปแช่ง มีเพียงความจริงของคนสองคน ที่รักกันอย่างสุดใจ แต่เลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้จะเจ็บปวดเพียงใด "ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการปล่อยให้คนที่รักเติบโต และเฝ้ามองเขาอย่างภาคภูมิใจ" สำหรับทุกคนที่เคยรักใครโดยไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน เรื่องนี้เขียนเพื่อคุณค่ะ
— พรพัชชา