100 วิธีขอคืนดีภรรยาคนสวย (Mpreg)

100 วิธีขอคืนดีภรรยาคนสวย (Mpreg)
+Feel good + Dark Romance+

***ซื้อผ่านเว็บราคาจะถูกกว่านะคะ / เปิดตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อ / PDF กับ ePub มีการจัดหน้ากระดาษไม่เหมือนกัน ***
--------------------------------------------------------------
รายละเอียดใน E-book
ในเล่มประกอบด้วย
- ตอนหลัก 50 ตอน บทนำ+ บทส่งท้าย
- ตอนพิเศษ 7 ตอน
คำเตือน พระเอกเป็นมาเฟีย มีการใช้ความรุนแรง มีสภาวะทางจิต/กดดันทางด้านจิตใจ
+ นิยายเรื่องนี้ แนว Mpreg
--------------------------------------------------------------
"หย่า? นายพูดได้ไง ลูซิเอล?"

เสียงอัศตราทุ้มต่ำต่างจากทุกครั้งที่เขามักพูดด้วยเสียงระรื่นขี้เล่น แววตาคมกริบแสดงออกชัดเจนว่าเหมือนเด็กที่กำลังจะสูญเสียของเล่นไป "คิดว่านายพูดแบบนี้แล้วฉันจะยอมเหรอ ไม่มีทาง!"

"…!!"

สรรพนามที่เปลี่ยนไป ไหนจะแววตาคมกริบดุร้ายเกินกว่าจะเป็นอัศตราที่ลูซิเอลรู้จัก เริ่มส่งผลให้เรือนร่างเล็กกว่าสั่นระริกเพราะแรงกดดันจากคนอายุน้อย เขาไม่เคยได้สัมผัสร่างนี้ของอีกฝ่ายนับตั้งแต่แต่งงานกัน

ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรก…

พรึ่บ! อัศตราดึงลูซิเอลเข้ามาใกล้มากขึ้นจนใบหน้าสวยคมกระทบแผ่นอกกว้างเปล่าเปลือย แรงกระชากมากพอให้เรียวแขนเล็กแดงก่ำเป็นรอยฝ่ามือใหญ่ เขาเจ็บแต่ก็ไม่เอ่ยแย้ง

เพราะกำลังอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของอีกคน

"ฉันคืออัศตรา! ผู้ชายที่คนทั้งประเทศอยากจะได้ แล้วนายจะมาทิ้งฉันไปง่าย ๆ เหรอ?"

"อึก.."

ดวงตาคมกริบสีฟ้าครามลุกโชนด้วยความหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ พร้อมแรงจับเรียวแขนเล็กเพิ่มขึ้นจนลูซิเอลนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"หรือว่านายคิดจะหาคนที่ดีกว่าฉันจากที่ไหนสักแห่ง? โอ้! ..คงหาเจอละมั้ง"

น้ำเสียงประชดประชันจากคนอายุน้อยกว่าเริ่มทำให้ลูซิเอลมีน้ำโห เขาใช้อีกมืองัดแงะฝ่ามือใหญ่ที่ครอบครองเรียวแขน กระนั้นต่อให้พยายามมากแค่ไหน แรงตรึงอีกคนไม่มีผ่อนลงเลย

คนเขาอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ !

ใบหน้าสวยคมจึงเปลี่ยนมาเงยหน้าจ้องมองอีกนัยน์ตาด้วยความท้าทายไม่ต่างกัน พร้อมน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ผมไม่เคยรักนายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ..อีกอย่าง สำคัญตัวเองเกินไปหรือเปล่า? อัศตรา"

อีกเหตุผลที่ลูซิเอลไม่ชอบอัศตรา ก็คือทิฐิและความหยิ่งผยองที่อัศตรามี คงจะคิดว่าโลกหมุนรอบตัวเองกระมัง ทำผิดก็ไม่เคยจะขอโทษหรือเปลี่ยนแปลงตัวเอง!

คนตัวโตหยุดชะงักไปชั่วขณะ เปิดโอกาสให้ลูซิเอลสะบัดมือใหญ่ที่จับเรียวแขนเขาให้หลุดออก เมื่อเขาก้มมองแขนตัวเองก็พลันเลิกคิ้วสูง มันแดงก่ำจนเกือบม่วง

แล้วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าเกรงขามแฝงแรงสั่นจากอารมณ์ส่วนลึกที่เก็บซ่อนไว้ก็ดังขึ้น ซึ่งมันมาจากชายร่างสูงดั่งกำแพงตรงหน้า

"ฮึ! ฮ่า ๆ ! ละ..แล้วพี่จะรู้ว่าขาดผมมันเป็นยังไง! พี่แม่งเหี้ย! แล้วคิดว่าผมจะง้อเรอะ! ไม่มีทาง.."

พูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ มือใหญ่ก็ยกขึ้นจับคางเล็กบังคับให้เงยหน้าขึ้นมาจ้องนัยน์ตาคมกริบสีฟ้าครามจนคอโก่ง

"..มาเล่นเกมกันเถอะที่รัก ใครซมซานคลานเป็นหมากลับมาหาก่อน ต้องทำตามที่ผู้ชนะต้องการ!"

"ขอบคุณที่โชว์อีโก้ให้เห็นนะ จะได้รู้ว่าไม่ต้องเสียเวลาคุยด้วยอีก!" ลูซิเอลตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

"นี่พี่ด่าผมเหรอ?"

"พี่ไม่ได้ด่าหรอก ..พี่แค่พูดความจริง แต่ความจริงมันคงฟังดูโหดร้ายสำหรับคนที่ไม่เคยยอมรับตัวเองสินะ"

เพียงแค่คำพูดนั้น ใบหน้าคมคายก็พลันแดงก่ำด้วยอารมณ์โทสะ แรงบีบบริเวณคางเล็กเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวจนพวงแก้มนุ่มย่นเข้าหากัน ทำให้ปากอิ่มยื่นออกมา

"ลูซิเอล!!"

"อะไย!?" (อะไร)

ถึงจะถูกทำให้ปากยื่น ลูซิเอลก็ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เขารู้สึกมึนหัวอยากจะหาเหล้ากระแทกปากให้ลืมวันลืมคืน วันนี้ตัวเองก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างหรือไง ถึงได้ต้องมาเจอสถานการณ์ตอนนี้ด้วย ลูซิเอลแค่หวังดีแท้ๆ !

"พี่คงอยากจะออกไปร่านเป็นแรดในฤดูผสมพันธุ์เต็มทีแล้วสิท่า"

คำพูดนั้นทำให้หางคิ้วบางกระตุกระริก ร่างบางตัวสั่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา แต่ก็ข่มใจด้วยการท่อง พุธหนอ พองหนอ เพราะรู้ว่าขืนสู้ไปก็ไม่มีทางชนะแรงคนน้องได้

ถึงอย่างนั้น เขาก็พยายามดันแผ่นอกกว้างออกไปให้ห่างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแขนแข็งแกร่งของอัศตรากลับเอื้อมลงโอบกอดรัดเอวบางไว้แน่นราวกับหมวดปลาหมึก

"ปล่อนอู้นะ อีเด็กเอี้ย!" (ปล่อยกูนะ อีเด็กเหี้ย!) เสียงหวานอู้อี้นักเนื่องจากถูกฝ่ามือใหญ่อีกข้างของคนน้องบีบแน่นขึ้นจนกรามล็อก ดวงตากลมโตพลันแดงก่ำ

"แป๊ดดดด แรดมันร้องอย่างนี้หรือเปล่าวะ พี่ลู~" เสียงอัศตรายั่วยุทั้งแฝงแรงประชดประชัน ก่อนเขาจะก้มลงใกล้กับใบหน้าบิดเบี้ยวของคนพี่ ไอร้อนจากลมหายใจรดหน้าผากเล็ก แล้วตามด้วยเสียง "แป๊ดดดดด" ที่เปล่งออกมาจากปากหยักอีกครั้ง

กวนตีน ไอ้เด็กเวรนี่!!

"อวายเอ้ย!!" (ควายเอ้ย!!)
--------------------------------------------------------------
ขอขอบคุณ คุณนักอ่านทุกท่าน ที่ให้การสนับสนุนผลงานนักเขียนนะคะ