มณีแสงนิล

"ข้อความของคุณ​ทำให้ฉันใจเย็นและช้าลงเสมอ
นอกจากกองหนังสือตั้งนี้
เสียงแมลงเต่าทองทางนั้น
ท้องฟ้าสีคราม
ฉันอยากเป็นเจ้าของก้อนเมฆที่คุณส่งมา"

สิริวตี เริ่มต้น รวมบทกวีของเธอด้วยการ ตัดข้ามห้วงเวลาและพื้นที่ (trancendent) รวมทั้ง สร้างสรรค์ บทกวี ที่ไม่มีจุดเริ่มต้น และจุดจบในตัวเอง โดยเมื่อบรรทัดสุดท้ายของมันสิ้นสุดลง เรา "ผู้อ่าน" ก็มักจะยัง-ไม่สามารถอธิบาย ความหมายของประโยคที่ว่า "ข้อความของคุณทำให้ฉันใจเย็นและช้าลงเสมอ" และ "ฉันอยากเป็นเจ้าของก้อนเมฆที่คุณส่งมา" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ (หรือด้วยตรรกะที่เราเข้าใจร่วมกันได้)อยู่ดี

"ใครกันทลายกำแพงสูง ยาว จรดขอบฟ้าลิบจนมีพื้นที่มองเห็นตำแหน่ง ระยะ อีกฟากฝั่ง (หรือหมายความว่า เดิม -กำแพงทะมึนและเหยียดยาวนั้น กั้นขวางกวี กับอะไรสักอย่างตลอดมา จนกระทั่ง - เพิ่มโดยผู้เขียนโดยสังเขป)
เพื่อให้รู้ว่าบางครั้งชีวิตไม่ต้องมีความคมคายอะไร
เพียงหยาดฝนฉ่ำ น้ำค้างยอดหญ้า หมา แมว
แล้วก็ตาย"

ในแง่หนึ่ง มันคือการยืนยันว่า ความงามของความจริง(สำหรับสิริวตีแล้ว)ไม่จำเป็นต้องแสดงออกอย่างปราดเปรื่องเสมอไป