โขกสับกังฉิน เล่ม 1

ประวัติศาสตร์ที่ถูกจารึกในตำราเรียนมักถูกเคลือบด้วยเปลือกนอกอันสวยหรู อวยยศมหาราชและสรรเสริญวีรกรรมกู้ชาติ แต่เบื้องหลังฉากหน้าอันงดงามเหล่านั้น ล้วนอัดแน่นไปด้วยความเน่าเฟะ น้ำตาประชาราษฎร์ และความฉิบหายที่เกิดจากน้ำมือของขุนนางจัญไรที่เราเรียกกันติดปากว่า "กังฉิน" (เจียนเฉิน) ขุนนางทรยศผู้ใช้ความคดโกงบ่อนทำลายชาติเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน

หนังสือเล่มนี้ ต้าจีนไม่ได้เขียนขึ้นมาเพื่อเล่านิทานก่อนนอน หรือสถาปนาลัทธิบูชาตัวบุคคลให้ใคร แต่ตั้งใจลากไส้พวกเหลือบไรในราชสำนักทั้ง 10 คน ออกมาตีแผ่ให้เห็นธาตุแท้ ตั้งแต่บัณฑิตหน้าเนื้อใจเสือที่ใช้ปลายพู่กันกรีดทำลายแผ่นดิน ไปจนถึงขันทีอัปรีย์ผู้เหิมเกริมตั้งตนอยู่เหนือโอรสสวรรค์ พวกเขาเหล่านั้นคือปรมาจารย์แห่งความไร้กระดูกสันหลัง ใช้เล่ห์เหลี่ยมและวาทศิลป์ฟอกขาวความชั่วช้า ปอกลอกทรัพย์สินเพื่อเติมเต็มตัณหา โดยไม่แยแสว่าราษฎรจะต้องก้มหน้าทนทุกข์ไปอีกกี่ชาติ

การชำแหละความวิบัติของกังฉินเหล่านี้ ไม่ใช่แค่การอ่านอดีตเพื่อความสะใจ แต่คือการถอดรหัสวิชามารที่ถูกส่งต่อและสวมทับมาจนถึงปัจจุบัน กลวิธีปิดฟ้าข้ามทะเล การบิดเบือนกฎหมายเพื่อพวกพ้อง หรือการใช้ระบบอุปถัมภ์รีดไถผู้คน ล้วนเป็นภาพสะท้อนสังคมที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเรา

จงเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการกระชากหน้ากากผู้ดี ทุบทำลายรูปเคารพจอมปลอม และสาดแสงสว่างเข้าไปในมุมมืดที่สุดของราชสำนัก เพราะความยุติธรรมที่แท้จริง เริ่มต้นจากการนำความจริงมาตีแผ่ และไม่ปล่อยให้คนชั่วมีที่ยืนอย่างสง่างามบนหน้ากระดาษ

สารบัญ
บทที่ 1 ไช่จิง กิ้งก่าลายครามผู้สูบเลือดต้าซ่ง
บทที่ 2 สวินซวี่ กังฉินสวมหน้ากากปราชญ์แห่งราชวงศ์จิ้น
บทที่ 3 หยางกั๋วจง ปรสิตไร้ราคาผู้ฉีกทึ้งยุคทอง
บทที่ 4 ซางเหวยฮั่น สถาปนิกผู้ประเคนแผ่นดินให้ต่างชาติ
บทที่ 5 หลี่เยว่ หมาบ้าสายวิชาการแห่งหนานถัง
บทที่ 6 ซ่งฉีชิว มาเฟียเฒ่าผู้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กังฉิน
บทที่ 7 เว่ยจงเสียน ขันทีเก้าพันปีผู้สวมรอยโอรสสวรรค์
บทที่ 8 สั่วเอ๋อถู คนบาปอันดับหนึ่งแห่งราชสำนักต้าชิง
บทที่ 9 หมิงจู จอมวาทศิลป์ผู้ต้องรับทัณฑ์ตายทั้งเป็น
บทที่ 10 เหอเซิน ฮ่องเต้องค์ที่สองผู้ปอกลอกแผ่นดินต้าชิง
บทส่งท้าย บทเรียนจากรอยด่างพร้อยของประวัติศาสตร์