ข้าเป็นเพียงตัวปลอมที่ท่านอ๋องมิอาจสูญเสีย

หลิวอวี้ คุณชายตกอับที่ถูกบังคับให้แต่งเข้าจวนอ๋องแทนน้องชาย เพราะทุกคนรู้ว่า...ท่านอ๋องผู้นั้นมีคนรักเก่าที่ตายไปแล้ว และเขา...มีใบหน้าเหมือนคนผู้นั้นทุกประการ
คืนแต่งงานท่านอ๋อง เซียวจิ่งหาน พูดว่า “จำไว้ เจ้ามาอยู่ที่นี่เพราะใบหน้านี้เท่านั้น อย่าคิดแทนที่เขาเด็ดขาด”
หลิวอวี้กลับไม่ได้เสียใจ เขาคิดเพียงว่า...ดีเลย เช่นนั้นข้าจะกินเงินท่านแล้วใช้ชีวิตสุขสบาย
แต่เมื่อใช้ชีวิตร่วมกัน ท่านอ๋องค่อย ๆ พบว่า...คนรักเก่าชอบดอกเหมย แต่พระชายาผู้นี้ชอบปีนต้นไม้เก็บลูกท้อ
คนรักเก่าเล่นพิณ แต่หลิวอวี้แอบเอาพิณไปขายเพื่อซื้อไก่ย่าง
คนรักเก่าสุภาพอ่อนหวาน แต่พระชายาเอกสามารถด่าโจรจนโจรร้องไห้ได้
คนที่เขาคิดว่าเป็นเพียงตัวแทนของอดีต...กลับค่อย ๆ กลายเป็นคนที่เขาไม่อาจเสียไป
จนวันหนึ่ง...คนรักเก่าที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วกลับมา ทุกคนคิดว่า ‘ตัวแทน’ อย่างหลิวอวี้ควรถอยออกไป แต่ท่านอ๋องเซียวจิ่งหาน (萧景寒) หิมะที่ไม่มีวันละลาย คนทั้งเมืองรู้จักเขาในฐานะ “จิ่งหานอ๋อง ผู้มีหัวใจเย็นยิ่งกว่าหิมะกลางเหมันต์” กลับยืนขวางหน้าหลิวอวี้ไว้ แล้วพูดกับคนรักเก่าว่า...
“ขอโทษด้วย...คนที่ข้ารอ มิใช่เจ้าอีกต่อไป เจ้ากลับไปเถอะ”
แต่พระชายาสุดขี้งกของเขากลับกล่าวสวน
“ของที่ไม่ใช่ของของข้า สุดท้ายแล้วสักวันก็ต้องคืนกลับไป ความรักก็เช่นกัน”