ได้โปรด...ปล่อยฉันไป

"ถ้าพี่เลือกเชื่อไปแล้วว่าพราวเลวก็ตามนั้น
เด็กในท้องเป็นลูกชู้ พอใจยัง"


สปอยเบา ๆ
พาร์ท 1
"พราวไม่ได้ทำ ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งว่าไม่ได้ทำ" คนตัวเล็กโวยวายทุบอกแกร่งอย่างบ้าคลั่ง กวินธรยืนนิ่งก้มมองสายตาปวดร้าวปล่อยให้เธอระบายความโกรธใส่โดยไม่ตอบโต้ พราวฟ้าทุบอกสามีสุดแรงที่มีพร้อมน้ำตารพรั่งพรูจนเหนื่อยหายใจไม่ทันขาอ่อนแรงทรุดพับลงนั่งกับพื้น กวินธรตกใจรีบโค้งตัวไปหาแต่ชะงักเหยียดกายขึ้นยืนตัวตรงสีหน้าเจ็บปวด
"........" พราวฟ้าน้ำตาไหลพรากเงยมองสามีเย็นชาไม่มีเยื้อใยให้กันเลยสักนิด กายบางค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนมองสามีอย่างปวดร้าวเจ็บทั้งกายและใจ กวินธรเดินเข้ามาใกล้แตะไหล่บางแต่เธอสะบัดก้าวเท้าถอยหลังออกห่างช้อนมองสามีแววตาสั่นไหว
"เกลียดกันนักก็ไม่ต้องมาแตะ อยู่กันเหมือนคนแปลกหน้ากันนั่นแหละดีแล้ว!"
"ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ตามใจ"
*****************************************************



พาร์ท 2
"เศร้าทำไม เด็กในท้องยังอยู่ดูแล้วน่าจะรอดถึงคลอดจะได้ออกมาประจานการกระทำเลว ๆ ของพ่อแม่มัน"
"เด็กในท้องเป็นลูกของสามีตามกฎหมาย"
"อย่ายัดเยียดก้อนเลือดชั่ว ๆ ให้พี่ พราวรักพ่อมันมากก็ไปให้มันรับผิดชอบ"
"พราวกับไม่เคยอชิไม่เคยเรื่องทำเลว ๆ อย่างพี่"
"พี่ไม่เชื่อไง! ตอนพี่ไปต่างประเทศพราวแอบไปให้มันเอาตลอด"
"พี่นอนกับผู้หญิงคนอื่นจนชินก็อย่าคิดว่าพราวจะทำเหมือนพี่"
"ถึงจะนอนกับใครพี่ก็ไม่เคยทำให้ท้อง ไม่เหมือนไอ้ชู้นั่นที่ไม่ป้องกันหรือไม่มันก็ตั้งใจปล่อยให้พราวท้องเพื่อเอาชนะ"
"ถ้าพี่เชื่อไปแล้วว่าพราวเลวก็ตามนั้นเด็กในท้องพราวเป็นลูกชู้ พอใจยัง"
"ยอมรับก็ดี งั้นพี่จะไม่ใจดำเกินไปเมื่อไหร่ที่เด็กคนนี้คลอดออกมาพี่จะตรวจดีเอ็นเอ"
"พราวไม่ให้ตรวจ ลูกเป็นของพราวคนเดียว พี่ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง"
"ใครมันจะไปอยากแตะต้องลูกชู้"
"นั่นสินะ ในเมื่ออยากต่างคนต่างอยู่จะหย่าก็ไม่ได้ งั้นพี่ก็มองดูลูกชู้เติบโตในอ้อมกอดของพราวไปเรื่อย ๆ ให้ตำใจเล่นแล้วกัน"