บุรุษอุ่นเตียงของสตรีหม้าย 寡妇的暖床王爷

ในวันที่สามีผู้เป็นถึงแม่ทัพพาอนุภรรยาเข้าบ้าน
และเตรียมลดขั้นนางลงเป็นเพียงเงาในเรือน
เสิ่นหว่านอี้ไม่ร้องไห้ ไม่คร่ำครวญ
นางเพียงเขียนหนังสือหย่า ปาใส่หน้าเขา
กวาดสินเดิมทุกอีแปะกลับคืน
แล้วเดินออกจากจวนแม่ทัพ
ในฐานะ 'สตรีหม้าย' อย่างสง่าผ่าเผย
คืนนั้นเอง นางเดินเข้าตลาดค้าทาส
ด้วยหัวใจที่ทั้งแค้นทั้งเบื่อโลก
ชี้นิ้วสั่งเจ้าของตลาดเสียงใสว่า
"เอาทาสที่รูปงามที่สุด แข็งแรงที่สุด ข้าจะเอาไปอุ่นเตียง"
ทาสหนุ่มใบ้ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผล
ถูกลากออกมาท่ามกลางเสียงครหานินทา
นัยน์ตาของเขาดุดัน
ทว่ากลับยอมหมอบแทบเท้าสตรีหม้ายผู้หนึ่ง
นับจากคืนนั้นเป็นต้นมา
เตียงของเสิ่นหว่านอี้ก็ไม่เคยว่างอีกเลย