100 วันของฉันกับนายคาสโนว่า วิศวะตัวท็อป

"ฉันอยากเมื่อไหร่เธอต้องมา ไม่มีสิทธิต่อรอง" 100 วันตามสัญญา ฉันต้องเป็นไม้กันหมาให้กำปั้นและช่วยตามหารักแท้ให้เขา แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นนางบำเรอของนาย 100 วันล่ะ!
……………………………………………………………………………………
"มาหาฉันหน่อย" เสียงเขาแหบพร่า
"นายเป็นอะไร" คิ้วเรียวขมวดมุ่น
"ฉัน...อยาก" เสียงเขาสั่นกระเส่า
ริมฝีปากบางเผยอค้าง และปั่นป่วนในท้องแปลกๆ
"แล้วโทรมาบอกฉันทำไม"
"ก็ฉันอยาก ฉันต้องหาที่ระบาย"
"ทำไมต้องเป็นฉัน"
"ฉันเลิกกับผู้หญิงหมดทุกคนแล้ว เหลือเธอแค่คนเดียว ฉันอยากเมื่อไหร่เธอต้องมา ไม่มีสิทธิต่อรอง"
"ไม่! ฉันไม่ไป" แก้มใสเสียงลั่น
"ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง ถ้าเธอไม่มา ฉันจะกลับไปมั่วเหมือนเดิม จะโทรเรียกผู้หญิงมากินสุกี้หม้อรวมที่คอนโด"
"เดี๋ยวก็ติดเอดส์ตายหรอก" เสียงเธอแหลมสูงขึ้นเล็กน้อย
"งั้นก็มาสิ" เสียงนั้นมีแววเชื้อเชิญผสมกับล่อลวง
"ในสัญญาไม่มีเรื่องนี้ ฉันมีหน้าที่เป็นไม้กันหมาให้นาย ไม่ได้มีหน้าที่เป็นนางบำเรอ"
"ทำไมคิดแบบนั้น คิดว่าต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์สิ วินวินทั้งคู่ ถ้าฉันไม่เด็ด เธอจะกลับก็ได้" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติเพื่อกล่อมให้เธอใจอ่อน
"ฮาร์ดเซลล์มากเลยนะ" แก้มใสงึมงำสีหน้าเคร่งเครียด