เพื่อนรักวิศวะร้าย

น้ำตาล กับ ขุนเขา เป็นเพื่อนสนิทกันมานาน และเหมือนจะมีบางคนที่อยากจะข้ามขั้นไปเป็นมากกว่าเพื่อน แต่คนนั้นก็ปากแข็งเกินกว่าจะบอกความในใจ จนกระทั่งมีคนอื่นเข้ามาในความสัมพันธ์นี้ ทำให้คนปากแข็งต้องรีบสารภาพความในใจเพื่อจะได้เป็นมากกว่าเพื่อน ก่อนจะถูกแย่งคนรักไป

"กินเหล้าอีกแล้วเหรอขุน วันก่อนก็เพิ่งกินไปเองนะ ช่วงนี้กินบ่อยไปแล้ว สุขภาพจะพังเอาซะเปล่า ๆ"
ขุนเขาฟังเสียงเจื้อยแจ้วที่คอยบ่นคอยเตือนเขาแล้ว ในใจกลับรู้สึกฟูฟ่องอย่างบอกไม่ถูก เขายิ้มกว้างออกมาจนตาหยิบ ก่อนจะแกล้งหยอดคำพูดกวนประสาทตามนิสัยปากหวาน
"บ่นเก่งจังเลยนะครับคุณน้ำตาล บ่นยาวเป็นชุดเลย ไม่ได้เป็นเมียซะหน่อย อย่าบ่นสิครับ"
คำว่า เมีย คำเดียว ทำเอาน้ำตาลสะดุดกึก ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาอีกระลอก ความประหม่าก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความกล้าบ้าบิ่นเล็ก ๆ สัญชาตญาณความขี้เล่นปนประชดทำให้เธอหลุดปากถามสวนกลับไปทันควัน
"แล้วถ้าเป็นเมีย จะบ่นได้ใช่ไหมล่ะ"
"ถ้าเป็นเมีย บ่นได้ตลอดชีวิตเลย ขุนยอมให้บ่นคนเดียวด้วย"