แม่ครัวมือใหม่พิชิตใจท่านอ๋องเย็นชา

แสงไฟนีออนสว่างวาบ เสียงสเตนเลสกระทบกัน และเสียงน้ำมันเดือดพล่านในกระทะว็อกใบใหญ่คือโลกทั้งใบของ หลินซิน

ในฐานะเชฟหญิงอัจฉริยะผู้ครอบครองรางวัลระดับนานาชาติ มือของหลินซินมั่นคงเสมอยามตวัดจวัก ร่างกายอัดแน่นไปด้วยพลังงานและความทะเยอทะยานที่จะพาอาหารฟิวชันไปสู่จุดสูงสุด

แต่ทว่า... สิ่งสุดท้ายที่หลินซินจำได้ก่อนที่สติจะดับวูบ คือความเจ็บปวดเสียดแทงที่หน้าอกจากการโหมงานหนักเกินไป พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของเหล่าผู้ช่วยในครัว

‘เธอตายแล้ว... ตายในหน้าที่ที่เธอรักที่สุด’

…

"พี่สาว... พี่สาวตื่นเถอะ อาเฉิงหิวแล้ว..."

เสียงเล็กๆ ที่แหบพร่าและแรงเขย่าเบาๆ ที่ต้นแขนปลุกให้หลินซินต้องลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่กระทบสายตาไม่ใช่เพดานห้องครัวสเตนเลสอันคุ้นเคย แต่เป็นหลังคามุงจากเก่าๆ ที่มีแสงแดดรอดผ่านรอยโหว่ลงมา กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นสาบคนโชยเข้าจมูกจนเธอต้องสำลัก

เมื่อพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก หญิงสาวก็ต้องเบิกตากว้าง

เด็กชายตัวน้อยอายุราวๆ หกขวบ ในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบซักจนซีดที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ใบหน้าเล็กๆ นั้นซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม แต่ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตานั้นจ้องมองนางด้วยความหวังและความกลัว

"อาเฉิง...?"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของนางเอง แต่มันไม่ใช่เสียงเดิมของหลินซิน มันเป็นเสียงของเด็กสาวที่แหบแห้งและไร้เรี่ยวแรง ทันใดนั้น ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของเชฟสาวก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างรุนแรง

ร่างนี้มีชื่อว่า จางหลินซิน หญิงสาวชาวบ้านวัยสิบเจ็ดปี ในแคว้นต้าหมิงที่เพิ่งสูญเสียบิดามารดาไปจากภัยแล้ง เหลือเพียงนางและน้องชายตัวน้อย จางเฉิง ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกระท่อมผุพังท้ายหมู่บ้านชายแดนแห่งนี้ เงินทองไม่เหลือติดตัว แม้แต่ข้าวสารในไหก็แห้งขอดจนใกล้จะหมด

หลินซินก้มมองมือของตัวเอง มันผอมแห้งและหยาบกร้านจากการทำงานหนัก ไม่เหลือเค้ามือกำยำที่เคยจับมีดทำครัวราคาแพง

‘เธอย้อนเวลามาเข้าร่างคนอื่น... แถมยังเป็นร่างที่กำลังจะอดตายอีกด้วย!’

"โครก..."

เสียงท้องร้องของจางเฉิงตัวน้อยดังทำลายความเงียบ เด็กชายรีบตะครุบกุมท้องตัวเองด้วยความอาย ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ "พี่สาว อาเฉิงไม่ได้ตั้งใจ... อาเฉิงทนได้ พี่สาวนอนพักผ่อนเถอะนะขอรับ"

มองดูเด็กน้อยที่ผอมจนกระดูกซี่โครงโผล่ แต่ยังพยายามทำตัวเข้มแข็ง หัวใจของหลินซินก็พลันอ่อนฮวบลง ในชาติก่อนหลินซินโดดเดี่ยว ไม่มีครอบครัว พ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ญาติๆ ไม่สนใจ หลินซินต้องย้ายไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าในวัย 10 ขวบ แต่ด้วยพรสวรรค์และความชอบในการอาหาร จึงขอให้ครูพี่เลี้ยงสอนทำอาหารให้ นอกจากนี้หลินซินในโลกปัจจุบันยังเรียนการทำอาหารจากโซเชียลมีเดียจนชำนาญ เข้าแข่งขันทำอาหารตามรายการต่างๆ จนได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น และด้วยความสามารถของเธอ 12 ปีต่อมา หลินซินก็กลายเป็นยอดเชฟอัจฉริยะของประเทศ

ที่ผ่านมาหญิงสาวมีเพียงอาหารเป็นเพื่อนแก้เหงา แต่ในชาตินี้ สวรรค์กลับโยนน้องชายที่น่ารักขนาดนี้มาให้

‘ในเมื่อรอดตายมาได้อีกครั้ง เธอจะยอมปล่อยให้น้องชายคนนี้อดตายได้อย่างไร!’

"ไม่ต้องทนแล้ว" จางหลินซินพยุงร่างที่อ่อนแอลงจากเตียงไม้ผุๆ เธอยิ้มบางเบา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ขัดกับสภาพร่างกาย "พี่สาวจะเข้าครัวทำของอร่อยให้เจ้ากินเอง"

แม้ครัวของบ้านสกุลจางจะมีเพียงเตาดินผุๆ กระทะเหล็กที่มีรอยบิ่น ข้าวสารก้นไหไม่ถึงครึ่งกำมือ และมันเทศป่าหัวเล็กๆ สองสามหัวที่จางเฉิงไปขุดมาได้

แต่สำหรับเชฟระดับโลกอย่างหญิงสาว... ขอเพียงมีไฟ มีกระทะ และมีวัตถุดิบ ต่อให้แร้นแค้นแค่ไหน หลินซินก็สามารถรังสรรค์สิ่งมหัศจรรย์ได้!

หลินซินเริ่มก่อไฟ เสียงฝืนปะทุและควันไฟสีเทาจางๆ ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมของมันเทศเผาและข้าวต้มร้อนๆ ที่เริ่มอบอวลไปทั่วกระท่อมดินดินเหนียว

ขณะเดียวกันอีกฟากฝั่งหนึ่ง อ๋องเจ็ด ผู้เบื่ออาหารจนร่างกายซูบผอม จำต้องปลอมตัวเป็นบุรุษชาวบ้านเพื่อออกตามหารสชาติอาหารที่ถูกปาก แม้ต้องเดินทางไกลจนถึงเมืองชายแดนก็ตาม