หนีตายจากนิยายที่ข้าประพันธ์

"เจ้าชอบตัวละครที่ตนเองสร้างขึ้นมากเลยใช่หรือไม่? ต้องทำเจ้าโกรธแล้ว เพราะข้าไม่ชอบพวกเขา ไม่ชอบ..มากๆ เลย"
.
.
หยิ่นย่วนก็แค่นักเขียนที่ต้องการออกงานของปีนี้ให้ทัน แม้แก้ไปหกครั้ง ก็ยังถูก บก. ให้แก้แล้วแก้อีก แต่ครั้งที่เจ็ด กลับถูกพาทะลุมิติไปแก้ไขและเห็นเรื่องราวทุกอย่างด้วยตนเอง และที่นั่น..

ก็ได้พบ พระรองผู้คิดที่จะกำหนดชะตาของตนเอง เย่ซินหนาน..
.
.
.
"จะทำยังไงดี เย่ซินหนานต้องรู้อะไรสักอย่างแน่ๆ ถ้าอยู่ต่อ บางทีเขาอาจเลือกที่จะลงมือฆ่าเพื่อลดปัจจัยที่จะทำให้ตระกูลเย่เสี่ยงน้อยลง แม้ว่าความสามารถของร่างเดิมจะไม่ธรรมดา เพียงคนเดียวจะไปเอาชนะคนทั้งกองทัพของเขาได้ยังไงกัน"

หยุดเท้าแล้วทุบกำปั้นลงฝ่ามือ ราวกับคิดอะไรบางอย่างออก "ถ้าชิงตายก่อนล่ะ? บางทีอาจสามารถกลับไปโลกเดิมก็ได้ ตอนมาที่นี่ก็เพราะทำงานหนักจนหัวใจหยุดเต้น แต่ถ้าตายที่นี่ ไม่แน่ว่าอาจจะได้กลับไป ไม่ลองก็ไม่รู้.."

กวาดสายตาไปรอบๆ ก็เห็นว่ามีเชิงเทียนตั้งอยู่ จึงได้ดึงเทียนออกแล้วจับเชิงเทียนเอาไว้ในมือราวกับตัดสินใจจะใช้สิ่งนี้ สุดท้ายเมื่อเห็นปลายแหลมของแท่งเหล็ก จึงส่ายหน้าหวือ

"เป็นนักเขียนนะ ไม่ใช่หน่วยกล้าตายที่ถูกฝึกมาให้ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไม่ได้ๆ ต้องหาวิธีใหม่"

เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่ามีคานไม้อยู่ จึงได้ลากเก้าอี้มาให้ตรงแล้วเท้าเอวมองอย่างชั่งใจ "ผูกคอตรงนี้..น่าจะได้อยู่นะ"

ซึ่งคำว่าได้อยู่ เท่ากับ..





คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีฉากความรุนแรงและความอ่อนไหวเกี่ยวกับครอบครัว มีฉากต่อสู้และบรรยายถึงเลือด ผู้มีความวิตกกังวลและต้องการอ่านนิยายเบาสมองโปรดเว้นจากเรื่องนี้