แย่แล้ว! ข้าทะลุมิติมาเป็นตัวร้าย ที่มีจุดจบไม่ดี

คำโปรย...

เมื่อเธอได้ทะลุมิติมาเป็นตัวร้ายในเนื้อเรื่องที่มีจุดจบที่ไม่ดี ทำให้เสิ่นชิงหรันต้องรีบแก้ไขเรื่องราวชั่วร้ายของร่างนี้ให้พ้นภัยให้ทันท่วงที แต่ไม่ว่าจะพิสูจน์และทำดีแค่ไหน ‘เซิงเยว่ ชายผู้นั้นก็ไม่เคยไว้ใจเธอเลยสักครั้งเดียว

สุดท้ายแล้ว นางร้ายอย่างเธอ ต้องมาตายด้วยฝีมือเขา ด้วยเนื้อหาเดิมหรือไม่ โปรดติดตามได้ ในนิยายเล่มนี้ค่ะ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาเห็นภาพคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสิ่นโหวในสภาพเนื้อตัวเปื้อนเลือด นั่งประคองบ่าวต่างแคว้นขี้โรคอยู่บนพื้น ท่านหมอชราถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยความตื่นตะหนก รีบประสานมือคำนับจนตัวโก่ง
“เรียนคุณหนูใหญ่... เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ? หรือว่าบ่าวชั้นต่ำผู้นี้มันทำร้ายท่าน?”
หมอหลวงหวังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะกิตติศัพท์ความร้ายกาจและเอาแต่ใจของเสิ่นชิงหรันนั้นเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง หากนางได้รับบาดเจ็บแม้เพียงปลายก้อย หัวของข้ารับใช้อาจจะหลุดจากบ่าได้ง่ายๆ
“เขาไม่ได้ทำร้ายข้า” ชิงหรันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาด “เป็นข้าเองที่สั่งลงทัณฑ์เขา... แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ท่านหมอหลวงรีบเข้ามาดูอาการของเขาเถิด โดยเฉพาะขาข้างซ้าย”
หมอหลวงหวังกระพริบตาปริบๆ อย่างไม่เชื่อหู แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันและจริงจังของสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า เขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบขยับเข้าไปคุกเข่าวางย่ามยาลงข้างกายทันที ทันทีที่เขาตลบเสื้อคลุมขนสัตว์ออกและลงมือตรวจบาดแผล ใบหน้าของหมอชราก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด
“เรียนคุณหนูใหญ่... บาดแผลที่แผ่นหลังแม้จะดูน่ากลัวและเสียเลือดมาก แต่หากใส่ยาสมานแผลและกินยาแก้ช้ำในก็พอจะบรรเทาได้ ทว่า... ขาซ้ายข้างนี้...” หมอหลวงหวังถอนหายใจยาวพลางใช้นิ้วมือกดสำรวจกระดูกขาของเซิงเยว่อย่างเบามือ “กระดูกข้อต่อแหลกละเอียดซ้ำยังผิดรูปจากการถูกของแข็งทุบตีอย่างรุนแรง ทั้งยังปล่อยทิ้งไว้ข้ามวันจนอักเสบ บ่องตื้นตามตรง... ขาข้างนี้ต่อให้รักษาหาย ชายหนุ่มผู้นี้ก็คงต้องเดินกะเผลกไปชั่วชีวิต ไม่สามารถกลับมาเดินเหินได้ปกติอีกแล้วขอรับ”
คำวินิจฉัยของหมอหลวงทำให้ชิงหรันรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ถ่วงอยู่ในอก เธอหันไปมองใบหน้ายามนิทราของเซิงเยว่ที่คิ้วขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลาด้วยความทรมาน ในนิยายบอกไว้ว่าเขาต้องกลายเป็นคนขาพิการเพราะเธอ และบทบรรยายสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยคในหนังสือนั้น เมื่อมากลายเป็นความจริงเบื้องหน้า มันกลับกรีดลึกและสร้างความหดหู่ให้เธออย่างมหาศาล
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือท่านหมอ?” ชิงหรันถาม น้ำเสียงแฝงแววอ้อนวอนอย่างที่หมอหลวงหวังไม่เคยได้ยินมาก่อน “ต่อกระดูกใหม่... หรือใช้ยาดีอะไรรักษาไม่ได้เลยหรือ? ตระกูลเสิ่นมีเงินทองมากมาย เจ้าต้องการสิ่งใดข้าจะหามาให้”
“มิใช่เรื่องเงินทองหรอกขอรับคุณหนูใหญ่ แต่เพราะกระดูกแหลกละเอียดเกินไป ซ้ำเนื้อเยื่อภายในยังช้ำจนเน่า หากดึงดันจะดัดกระดูกให้ตรงในยามนี้ พิษบาดแผลอาจจะแล่นเข้าสู่หัวใจจนทำให้เขาเสียชีวิตได้ในทันที สิ่งที่กระทำได้ดีที่สุดคือห้ามเลือด รมยาลดไข้ และดัดให้เข้าที่เท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เน่าเปื่อยไปมากกว่านี้ขอรับ”
ชิงหรันสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติที่กำลังจะกระเจิง เธอยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ก่อนจะพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็รักษาตามที่ท่านเห็นสมควร... ช่วยชีวิตเขาไว้ให้ได้ และทำให้เขาเจ็บปวดน้อยที่สุด”
“บ่าวจะพยายามสุดความสามารถขอรับ”
กระบวนการรักษาเป็นไปอย่างทุลักทุเล ชิงหรันสั่งให้บ่าวชายสองคนประคองร่างของเซิงเยว่ขึ้นไปนอนบนเตียงยาวในห้องพักฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นห้องที่สะอาดและอบอุ่นกว่าห้องเก็บฟืนโกโรโกโสที่เขาเคยอยู่ ตลอดเวลาที่หมอหลวงหวังลงเข็มและทายาสมานแผล เซิงเยว่ที่ไร้สติกลับครางเครือด้วยความเจ็บปวด เหงื่อกาฬไหลชโลมท่วมกายจนเสื้อผ้าตัวใหม่เปียกชุ่ม ชิงหรันไม่ยอมห่างจากข้างเตียง เธอใช้ผ้าชุบน้ำคอยซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขาด้วยมือของตัวเอง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชุ่ยจูและบ่าวไพร่คนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ
“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ... ให้บ่าวทำแทนเถอะเจ้าค่ะ มืออันสูงค่าของท่านไม่ควรต้องมาแปดเปื้อนกับบ่าวชั้นต่ำเยี่ยงนี้เลย” ชุ่ยจูเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีพลางขยับจะเข้ามาแย่งผ้าในมือ
ชิงหรันตวัดสายตาเรียบเฉียบไปมองจนสาวใช้ตัวน้อยต้องสะดุ้ง “ชุ่ยจู... จำใส่หัวของเจ้าไว้ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เซิงเยว่ไม่ใช่บ่าวชั้นต่ำที่ใครจะดูถูกหรือทุบตีได้อีก เขาคือแขกคนสำคัญของข้า หากข้าเห็นข้ารับใช้คนใดแสดงกิริยาวาจาไม่สุภาพ หรือละเลยการดูแลเขา ข้าจะตัดลิ้นและโบยมันผู้นั้นให้ตายตกไปตามกัน!”