ผิดที่กู...โง่เอง [ดิบ.เถื่อน]

+++คำโปรย+++

หลังจากเหตุการณ์ที่ซอลมาเจอเพื่อนตนเอง กอดจูบกับแฟนสาว อิฐ เพื่อนที่ซอลไว้ใจ ถูกลูกน้องของโฟร์ซ้อมจนหมดสภาพ ถูกโยนไปอยู่ในสลัม หลังจากนั้นไม่นาน คนที่อิฐคิดว่ารักกัน กับหนีไปกับเสี่ย



+++ตัวอย่าง บทนำ+++

"ไปเถอะไอ ผมไม่อยากอยู่ในนี้นานๆ มันเหม็น"
"ค่ะ ไอก็เหม็นเหมือนกัน" ไอว่า พลันปรายสายตาดูถูกมองผม ก่อนจะพากันเดินหันหลัง ทิ้งผมไว้ด้านหลังเพียงคนเดียว
"ไม่ ฮึก ไอ! ฮึก อย่าทิ้งผมไป ฮืออ! ไอ!!" เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังลั่น ทำได้เพียงพยายามจะวิ่งตาม แต่ก็ทำไม่ได้ ผมไปไม่ถึงตัวไป เพราะการ์ดของเสี่ยไอล็อกตัวผมไว้ ไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้เจ้านายตน
"ไม่! ฮืออ! ไออย่าทิ้งผมไป ฮึก ผมมีแค่ไอนะ! ฮึก ไอ!!"


+++ตัวอย่างep 10 nc +++

"ไอ้ไผ่ อึก ปล่อยกู!"
"เมื่อก่อนเรียกกันด้วยคำสุภาพ ตอนนี้ขึ้นไอ้เลยหรอ"
"คนอย่างมึง ฮึก ไม่สมควรพูดดีด้วย"
"หึ ผิดหวังหรอ ที่ธาตุแท้ของผม มันเหี้ย" ไอ้ไผ่สบถต่ำ แววตาคมดุจ้องตากันด้วยสายตาต้องการคำตอบ
"ใช่ กูผิดหวังมาก ที่รักคนอย่างมึง" ผมตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไอ้ไผ่ชะงักนิ่ง
"งั้นก็เสียใจด้วยแล้วกัน ที่มึงรักกู" สิ้นเสียงของไอ้ไผ่ ใบหน้าหล่อก้มลงขบเม้ม สร้างความเจ็บร้าว แม้จะมีเสียงร้องห้าม อีกคนก็ยังไม่สนใจ ยังคงทำตามที่ตนเองต้องการ โดยไม่ฟังอะไร
"ไอ้ไผ่!"
"อยู่นิ่งๆได้มั้ยวะ!"



+++ตัวอย่างep 14 +++

"...ไม่ได้ ถ้าไอ้ไผ่รู้ ไม่ได้" ใบหน้าหวาดกลัวส่ายหน้าไปมา พลันรีบลงจากเตียง มือเรียวจับลูกบิดประตู กำลังจะออกไปจากที่นี่ แต่เจ้าของบ้านก็พลันเปิดเข้ามาก่อน
"มึงจะไปไหน"
"ไม่ได้ ฮึก กูอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฮึก ถ้ามันรู้ มันจะเอาลูกกูไป ฮึก ไอ้เงิน ฮืออ ให้กูไปนะ ฮึก ถ้ามันทำอะไรลูก ฮืออ กูคงจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้จริงๆ"
"มึงใจเย็นก่อน แล้วค่อยๆคุยกัน ใจเย็นนะ" มันรีบเอ่ยห้าม พยุงผมไปนั่งที่เตียง ส่วนตัวมันเองนั่น ย่อกายนั่งลงตรงหน้าผม
"เราจะไปจากที่นี่กัน แต่ต้องจัดการเรื่องเงินก่อน มึงใจเย็นนะ และเชื่อกู" มันบอก ผมเม้มริมฝีปากแน่น พยักหน้ารับเบา
"ส่วนเรื่องที่กูเผลอพูดออกไป กูขอโทษ กูทนไม่ได้จริงๆ ที่มีคนมาทำร้ายมึง" มันก้มหน้า ผมกัดฟันแน่น เข้าใจว่ามันไม่ได้ตั้งใจ ที่พูดคงเพราะเป็นห่วงผมกับลูก และด้วยความโกรธเลยเผลอหลุดปาก
"ช่างเถอะ กูไม่คิดอะไร งั้นไง ไม่ช้าก็เร็ว ทุกคนก็ต้องรู้เรื่องนี้"



+++ตัวอย่างep 17 +++

"แต่เสียดายวะ เมียเจ้าของรถนิสัยไม่ดี ชอบดูถูกคน" เสียงของไอ้คมเอ่ยบอก สีหน้ามันดูไม่ชอบเวลาพูดถึงเมียเจ้าของรถ
"เออ กูก็ไม่ชอบ" ตามมาด้วยเสียงของรุ่นน้องในทีม
"ฉันเองก็ไม่ชอบ" รองผู้จัดการพูดขึ้น เธอเดินมาพร้อมทำหน้าไม่พอใจ เมื่อนึกถึงคนในบทสนทนา
"2วันก่อนนะ เสี่ยเข้ามาดูว่ารถเป็นยังไงบ้าง พอเห็นฉันคุยกับเสี่ยนะ เดินเข้ามามองฉันด้วยสายตาดูถูก ทั้งที่ตัวเองก็เป็นแค่เด็กที่เขาเลี้ยงไว้" อิงบอกไม่พอใจ ผมสะดุดกับคำพูดของอิง พลันนึกถึงใครบางคนที่หายไปจากชีวิตผมนานแล้ว

แค่ไม่ใช่หรอก...

"เด็กเลี้ยงหรอ เธอไปรู้มาจากไหน" ไอ้คมถาม อิงหันไปรอบๆ ก่อนจะเข้ามากระซิบเบาๆ
"ก็หนึ่งในเด็กที่เสี่ยคนนั้นเลี้ยงไว้ มีเพื่อนของฉันด้วย เพื่อนฉันเล่าให้ฟันนะ ว่าเมื่อก่อนเคยเป็นคุณหนูลูกติดเมียน้อย แต่เพราะแม่มันกับมันทำเรื่องเลวๆกับเมียหลวง เลยถูกไล่ออกมา หลังจากออกมา ก็ไปทำงานที่ร้านเหล้า จนได้มาเจอกับเสี่ย"