แสงเทียนในสายหมอก

คืนที่ฝนไม่หยุด นครฉางอานมืดกว่าปกติ

ในโรงน้ำชาซบเซาแห่งหนึ่งท้ายเมืองเก่า มีชายหนุ่มนั่งหมุนจอกชาช้าๆ อย่างสำราญใจ ทั้งที่ข้างนอกกองทหารติดอาวุธกำลังโอบล้อมตรอกอยู่ทุกทิศทาง เขาคือ **เซินอู๋เย่** นักสืบอิสระผู้มีชื่อว่าอ่านคนทะลุ อ่านวัตถุพยานทะลุ อ่านได้ทุกอย่าง — ยกเว้นชายในชุดผ้าไหมสีนิลที่ยืนรออยู่กลางสายฝนข้างนอก

**หลินเฉิงอี้** องค์ชายสาม ไม่ขอ ไม่เชิญ เพียงส่งทหารมาควบตัว

เพราะขุนนางใหญ่นอนตายอยู่ในห้องปิดตาย ไม่มีรอยแผล ไม่มีร่องรอยการเข้าออก ไม่มีแม้แต่เงาของฆาตกร และกรมอาญาทั้งเมืองก็ไม่มีปัญญาไขปริศนานี้ได้

นั่นคือคืนแรก

ในคืนถัดๆ มา คดีใหม่ผุดขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคดีแปลกกว่าครั้งก่อน ศพที่ไม่มีเงา ภาพวาดที่ซ่อนยาพิษ เสียงระฆังที่ดังขึ้นเองในวิหารร้าง และตราประทับลึกลับที่ปรากฏซ้ำๆ บนทุกที่เกิดเหตุ — ตราที่หลินเฉิงอี้รู้จักดี เพราะมันปรากฏครั้งแรกในคืนที่พระมารดาสิ้นพระชนม์ สิบสามปีก่อน

ยิ่งสืบลึก ยิ่งพบว่าคดีเหล่านี้ไม่ใช่คดีแยกขาดจากกัน แต่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของแผนการที่วางไว้นานกว่าทศวรรษ แผนการที่มีเป้าหมายใหญ่กว่าการฆาตกรรม และมีคนอยู่เบื้องหลังที่ไม่มีวันยอมให้ความจริงลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

ท่ามกลางคดีที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ สองคนค่อยๆ เรียนรู้กัน ชายที่ยิ้มได้แม้ใจแตกสลาย กับชายที่เงียบได้แม้โลกทั้งใบกำลังพังทลาย ต่างซ่อนรอยร้าวไว้คนละด้านของกำแพงที่ต่างก็สร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง

*สิบคดี หนึ่งความจริง สองคนที่ต่างรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากก่อน*

*และคำถามเดียวที่ยากที่สุดในทั้งเรื่อง — ไม่ใช่ว่าใครฆ่า แต่ว่าจะยอมให้ใครเข้าถึงตัวเองได้มากแค่ไหน*