เมื่อข้าต้องเอาตัวรอดในจวนอสรพิษ

ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เสียงระฆังเงินที่ห้อยอยู่ใต้ชายคาเรือนพักท้ายจวนส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบา ค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนมงคล คืนเข้าหอของอนุภรรยาคนที่สี่แห่งจวนหย่งอันโหวทว่ารอบกายของ เจียงเนี่ยนฉี กลับมีเพียงความเงียบงันและความเย็นเยียบที่เกาะกุมไปถึงกระดูก

ร่างบางในชุดมงคลสีแดงมืดนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง ใบหน้าของนางถูกบดบังด้วยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสด มือเรียวบางขาวซีดประสานกันอยู่บนตัก ไม่มีเสียงฝีเท้าของเจ้าบ่าว ไม่มีเสียงแสดงความยินดี มีเพียงเสียงหยดน้ำฝนที่ตกลงกระทบพื้นหินดั่งเสียงนับถอยหลังของชีวิตใหม่

บิดาแท้ๆ ของนางกล่าวไว้ก่อนส่งตัวนางขึ้นเกี้ยวว่า...
‘เนี่ยนฉี เจ้าเป็นบุตรสาวของอนุ ทรัพย์สินหรือชื่อเสียงอันใดล้วนมีให้เจ้าติดตัวไปเพียงเล็กน้อย สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทำเมื่อแต่งเข้าจวนโหว คือจงเป็นหูเป็นตาให้ตระกูลเจียง และทำทุกวิถีทางให้ท่านโหวโปรดปราน’

คำพูดนั้นช่างน่าขันนัก... ตระกูลเจียงส่งนางมาเป็นเพียงเบี้ยตัวประกัน ในเกมการเมืองระหว่างราชสำนัก ส่วนจวนหย่งอันโหวแห่งนี้ก็หาใช่สถานที่เสวยสุข แต่เป็นรังอสรพิษที่พร้อมจะรุมทึ้งผู้มาใหม่จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ทันใดนั้น เสียงประตูเรือนถูกผลักออกอย่างแรง ลมหนาวปนกลิ่นอายฝนพัดสายหนึ่งเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดลงตรงเบื้องหน้าผ้าคลุมหน้าสีแดง

กลิ่นอายเย็นชาและแรงกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง เจียงเนี่ยนฉีไม่จำเป็นต้องเดา ก็รู้ว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร... หย่งอันโหวเว่ยหร่ง หัวหน้ากรมอาญาผู้เหี้ยมโหดและเย็นชา ผู้เป็นเจ้าของจวนแห่งนี้

นิ้วเรียวยาวทรงพลังของเขาตวัดขึ้นสะบัดผ้าคลุมหน้าของนางออกโดยไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย

ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเว่ยหร่งจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของเจียงเนี่ยนฉี เขามองสำรวจใบหน้าหมดจดงดงามที่ดูอ่อนแอและไร้เดียงสานั้นด้วยสายตาดูแคลน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของบุรุษสูงศักดิ์

“บิดาของเจ้าช่างใจกล้าเสียนี่กระไร ส่งสตรีขี้โรคที่แค่โดนลมก็พร้อมจะแตกสลายมาให้ข้าถึงในจวน” เสียงทุ้มต่ำตวัดเยียบเย็น “เจียงเนี่ยนฉี เจ้าคิดว่าจวนโหวของข้าเป็นสถานที่เช่นไร คิดว่าการเป็นอนุของข้า จะทำให้เจ้ามีอำนาจวาสนาในเมืองหลวงงั้นหรือ”

เขาก้มลงมาใกล้ จนเนี่ยนฉีได้กลิ่นอายเหล้าจางๆ และไอสังหารที่ปิดไม่มิด

“ในจวนนี้ ฮูหยินเอกของข้าเกลียดชังอนุทุกคน อนุคนอื่นๆ ก็พร้อมจะเหยียบย่ำเจ้าให้จมดิน หากเจ้าคิดจะมาเป็นไส้ศึกให้บิดา หรือคิดจะมาเรียกร้องความโปรดปรานจากข้า... ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า เจ้าคิดผิด”

คำขู่ขวัญนั้นสะท้อนก้องในห้องเงียบ หากเป็นสตรีอื่นคงสั่นเทาด้วยความกลัวหรือร่ำไห้ไปแล้ว แต่ภายใต้แขนเสื้อตัวกว้าง มือของเจียงเนี่ยนฉียังคงนิ่งสนิท ดวงตาของนางไหวระริกเล็กน้อยฉายแววหวาดหวั่นตามบทบาทที่ควรจะเป็น ก่อนที่นางจะค่อยๆ ย่อกายลงคุกเข่าบนพื้นอย่างนอบน้อม

“ข้าเจียงเนี่ยนฉี ทราบดีว่าตนเองต่ำต้อยและไร้ความสามารถ...” เสียงของนางหวานใส อ่อนหวาน และนุ่มนวลไร้พิษสง “ข้าไม่บังอาจคิดฝันถึงความโปรดปราน หรืออำนาจใดๆ ในจวนแห่งนี้ สิ่งเดียวที่ปรารถนา... มีเพียงการปรนนิบัติท่านโหวและฮูหยินเอกอย่างสงบเสงี่ยม เพื่อให้มีชีวิตรอดไปวันๆ เท่านั้นเจ้าค่ะ”

นางก้มศีรษะลงต่ำ เส้นผมดำขลับระพื้นหิน ท่าทางนั้นดูอ่อนแอและยอมจำนนอย่างถึงที่สุด

เว่ยหร่งแค่นเสียงเฮอะในลำคอ มองสตรีที่คุกเข่าอยู่ด้วยความรู้สึกหมดสนุก สตรีผู้นี้ก็เหมือนกับคนอื่นๆ... ขี้ขลาด อ่อนแอ และไร้ค่าเกินกว่าจะอยู่ในสายตาของเขา

“ดี! จำคำของเจ้าไว้ให้ดี อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าโดยไม่จำเป็น”

สิ้นคำพูด สะบัดชายเสื้อคลุมสีเข้มเดินหันหลังกลับออกจากห้องไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันมามองเจ้าสาวของตนเองอีกเป็นครั้งที่สอง ทิ้งให้อนุสี่คนใหม่นั่งอยู่บนพื้นห้องอันหนาวเหน็บตามลำพัง

เมื่อเสียงฝีเท้าของเว่ยหร่งลับหายไปในสายฝน... เจียงเนี่ยนฉีที่คุกเข่าอยู่ค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทางอ่อนแอและขี้กลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น รอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้ขนลุกผุดขึ้นบนใบหน้างดงาม ดวงตาคู่สวยที่เคยดูไร้เดียงสากลับทอประกายลึกล้ำและเยือกเย็นดุจน้ำแข็งใต้สระลึก

นางยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่หัวเข่าเบาๆ แล้วมองออกไปทางประตูที่พึ่งปิดลง

‘เว่ยหร่ง... ท่านคิดว่าข้าอยากได้ความรักและความโปรดปรานจอมปลอมนั่นงั้นหรือ’ เนี่ยนฉีคิดในใจ พลางเดินไปที่โต๊ะหิน ขยับหมากรุกสีดำในกระดานที่ตั้งทิ้งไว้ขึ้นมาหนึ่งตัว

‘ความรักน่ะมันกินไม่ได้... แต่อำนาจและชีวิตที่อยู่รอด ต่างหาก คือสิ่งที่ข้าจะแย่งชิงมาจากพวกท่านทุกคนในจวนนี้’

นิ้วเรียวปล่อยหมากสีดำลงกระทบกระดาน เสียงดังกึก! หมากตัวนั้นวางอยู่ใจกลางวงล้อมของหมากสีขาว... โดดเดี่ยว แต่อันตรายถึงชีวิต