MoMo miracle of love "โมโม่ เด็กน้อยปาฎิหาริย์แห่งรัก"

"กล้าทำฉันทีเผลอใช่ไหม ได้เลย ครูเอ-นก หลีกไปค่ะ ถ้าไม่อยากโดน ย๊ากกกกๆๆ!!"

คราวนี้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ เจ้าหล่อนกับเพื่อนซี้ก้มหยิบดินขว้างใส่อีกฝ่ายแบบไม่ยั้งมือ ราวกับปืนกลที่ลั่นกระสุนไม่หยุดจนหมดแม๊ก โดยที่ไม่สนว่าใครจะเป็นยังไง ขอแค่ให้ได้เอาคืนก็พอ

"ย๊ากกก นี่แน่ะ นี่แน่ะ เป็นไง เห็นฤทธิ์เดชของฉันรึยังล่ะ ฮ่ะๆๆ สาลี่ องุ่นน้อย ภูผา ทอย เกมส์ จัดการ อย่าหยุด"
คำสั่งของเจ้าหล่อน แต่ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา เพื่อนๆเงียบผิดปกติ บางคนถึงกับถอยร่นคนละก้าวสองก้าวเลยทีเดียว รวมไปถึงเพื่อนสนิทอย่างสาลี่กับองุ่นน้อย

"เอ๊ะ! ทำไมเงียบกันแบบนี้ หรือว่าไม่มีใครกล้าสู้กับเราแล้ว ฮ่ะๆ ให้มันรู้ซะบ้าง ว่ากำลังสู้กับใครอยู่"
"โมโม่ เธอแหงนหน้าขึ้นไปมองดูก่อนสิ" ใช่ๆ
"อะไรเหรอองุ่นน้อย"
"ว้ายยย ตายแล้ว นั่นใครกันอ่ะ"

เจ้าหล่อนทำท่าตกใจสุดขีด มือที่ถือดินเหนียวก้อนสุดท้ายหมายจะขว้างอีกครั้ง หล่นลงพื้นดัง "ตุ๊บ" หน้าเสีย ทำอะไรไม่ถูก
"อุ้ยยย แฮ่ะๆ เต็มๆเลย แบบไม่มีที่ว่าง ให้เหลือเลย"
"ใช่ เต็มๆเลย ไม่เหลือช่องว่างเลยแม้แต่นิดเดียว เธอเจ๋งโครตเลยโมโม่ เจ๋งสุดๆไม่มีใครเทียบได้จริงๆ"
"ไม่ต้องมาชม ฉันรู้ว่าฉันเก่งอยู่แล้ว เฮ่อๆ"
ดินโคลนที่เจ้าหล่อนสาดใส่แบบไม่ยั้ง ไม่ได้โดนคู่อริไม่ได้โดนครูเอ-นกด้วย แต่กลับเป็นครูสุดเลิฟแทน
"สนุกมากใช่ไหม? หือออออ"