สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน เล่ม 2

ชาติก่อนข้าถูกบังคับให้แต่งงาน ในคืนเข้าหอชายผู้นั้นกลับสารภาพหน้าตายว่าเขา ‘ไร้สมรรถภาพ’ แถมยังยื่นคำขาดให้ข้าเลือกสองทาง: หนึ่งคือทนอยู่เป็นม่ายทั้งที่ยังมีสามี หรือสองคือรับใบหย่าพร้อมเงินก้อนหนึ่งแล้วไปใช้ชีวิตอิสระ

ในชาตินั้นข้าเลือกความอิสระ รีบเก็บข้าวของหนีไปกลางดึก แต่ใครจะรู้ว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม ข้าถูกคนโฉดชิงทรัพย์และฆ่าปิดปังจนต้องจบชีวิตอย่างอนาถในต่างถิ่น

ทว่าเมื่อข้ามภพกลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิมคืนเดิม... ข้ารู้ดีว่าบุรุษ 'นกเขาไม่ขัน' ตรงหน้าคนนี้ ในอนาคตคือ มหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่ ที่ขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต้องก้มหัวให้! การแต่งกับเขาคือส้มหล่นชัด ๆ ลำบากแค่ไม่กี่ปีก็ได้เป็นฮูหยินตราตั้ง ไม่ต้องปวดท้องคลอดลูก ไม่ต้องสู้รบกับบรรดาเมียน้อย นี่มันสวรรค์ส่งมาโปรดชัด ๆ!

ดังนั้นเมื่อเขาเอ่ยถาม ข้าจึงตอบตกลงข้อแรกโดยไม่เสียเวลาคิด: "ข้าขอเลือกอยู่เป็นม่ายเคียงคู่ท่านเจ้าค่ะ!"

แต่ไฉนเรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามแผน? ชีวิตไม่ได้ลำบากอย่างที่คิด แต่ที่แปลกคือ... ไหนว่าท่านไร้สมรรถภาพอย่างไรเล่า? แล้วเจ้าก้อนแป้ง (ลูกๆ) ที่เดินตามหลังข้ามาเป็นพรวนนี่มาจากไหนกัน!

ที่สำคัญ... ท่านผู้เคร่งขรึมคนนั้นหายไปไหน? ทำไมถึงเหลือแต่บุรุษจอมตื๊อที่ตามติดข้าเป็นเงาตามตัวแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้เป็นฮูหยินตราตั้งที่อยู่กินสบาย ๆ เสียทีล่ะเนี่ย!




นางท่องในใจสามจบ "ข้าคือปลาเค็ม ที่นอนรอกินตำแหน่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง! ข้าคือปลาเค็มที่นอนรอกินตำแหน่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง! ข้าคือปลาเค็มที่นอนรอกินตำแหน่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง!
ในที่สุดก็สามารถดับ ‘ไฟในการทำงาน’ ที่กำลังลุกโชนให้มอดลงได้สำเร็จ