นิทานเงือกน้อยยินดีให้บริการ

"หางติด?"

อาเดลหน้าแดงวาบ ทั้งตกใจ ทั้งอาย แต่ก็ขัดใจมากกว่าอะไรทั้งหมด

"ไม่ได้ติด!"

เดเมียนเหลือบมองหางสีชมพูที่ขยับไม่ได้ราวกับจะชี้ให้เห็นหลักฐานที่คาตา

อาเดลเม้มปากแน่น ก่อนอ้อมแอ้มตอบ "ติดนิดเดียว"

มุมปากของเดเมียนขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น แต่อาเดลที่ช้อนตาขึ้นมองกลับเห็น และเพราะเห็น จึงพองแก้มราวปลาปักเป้าทันที

"ห้ามยิ้มนะ!"

เดเมียนลุกขึ้นยืนช้าๆ

"ถ้าไม่ให้ยิ้ม จะให้ช่วยไหม"

อาเดลนิ่งไป มองหางตัวเองตาละห้อย แล้วพึมพำเสียงเบา "ช่วยก็ได้"

เดเมียนเดินเข้ามาใกล้ ทำเงือกน้อยสะดุ้งตกใจรีบยกมือขึ้นเหมือนจะป้องกันตัว

"ห้ามจับแรงนะ!"

"ไม่จับแรง"

"ห้ามเอาข้าไปต้มซุปด้วย!"

เดเมียนชะงัก ก่อนทวนถามเสียงสูง "อะไรนะ?"

----

นิยายนายเอกสายน้องค่ะ น่ารัก น่าเอ็นดู ขี้กลัวแต่อยากรู้อยากเห็นปะทะกับเมะขรึมที่ป่วยเป็นโรคนอนไม่หลับ ใจมันกระสับกระส่าย เอ้ย! ไม่ใช่ค่ะ เป็นผลพวงจากความเครียดสะสม ใครว่าเป็นประธานบริษัทจะสบาย มันไม่จริง ดูอิพี่เป็นตัวอย่าง!!!