ภรรยาจอมปลอม

โปรด ฐากร
ลูกชายคนโตของบ้านพี่ชายที่น่ารักและเป็นคนที่เข้าถึงยาก
เจ้าเล่ห์ กวนประสาท จริงจังเวลาทำงาน


 น้ำหวาน กรรณกวี
พนักงานบัญชีบริษัทเล็กๆและมีงานเสริมคือพนักงานเสริฟ
ที่โดนกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมงานแต่หญิงสาวไม่ได้ใส่ใจ สาวอีสาน
ขี้อาย ขี้อ้อน เป็นคนคิดว่าตัวเองไม่สวย รักครอบครัวมาก


น้องน้ำพั้นท์ ฐานิสา
ลูกสาวของกรรณกวีสาวน้อยที่แสนสดใสน่ารักคุยเก่ง
แต่ด้วยอาการป่วยจากโรคหัวใจตั้งแต่กำเนิด เด็กน้อยจึงต้องทำให้คุณแม่ไม่คิดมากและไม่ห่วงเธอ



เขาผู้โดนแฟนสาวหนีไปเรียนต่อต่างประเทศเพียงเพราะเขาไม่มีเวลาให้เขาเลยต้องหาคนที่จะมาปลอมเป็นแฟนหลอกๆให้ตบตาคนในครอบครัวของเขาโดยเฉพาะย่าให้ได้
เธอซึ่งมีภาระหน้าที่จะต้องหาเงินรักษาลูกสาวที่ป่วยมาตั้งแต่กำเนิดได้รักษาไม่ว่าวิธีไหนถ้ามันสุจริตเธอพร้อมจะทำมันเพื่อ...ลูก
แล้วเธอได้มาเจอกับเขาอดีตเพื่อนสมัยมัธยมที่ไม่ได้เจอกันนานมากแล้วไม่รู้ว่าการที่เธอมาเป็นเมียหลอกๆของเขานี้จะต้องเจอะเจอกัับอะไรบ้าง



สองร่างเปือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาหันหลังให้กันกับความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมที่พึ่งจะจบลงไปก่อนหน้าได้ไม่กี่ชั่วโมง
ร่างบางหันมองชายตรงหน้าที่คุ้นเคยนอนอยู่ข้างกายเธอเธอจับจ้องมองเขาในจ้องมองใบหน้าที่คมคิ้วเข้มผิวสีแทนและเหมือนว่าเธอเองรู้จักเขาด้วยและไม่ใช่แค่รู้จักเฉยๆเธอยังรู้จักดีและเคยสนิทสนมด้วยล่ะ
อืม..เสียงอื้ออึงของร่างหนาที่อยู่ข้างกายกำลังขยับตัวทำให้เธอล่ะสายตาจากตัวเขาและหลับตาปริบๆเผื่อว่าเขาจะได้ไม่รู้ว่าเธอตื่นและจ้องหน้าเขาอยู่
พอรับรู้ว่าเขาแค่พลิกตัวตัวเธอเองก็รีบขยับช้าๆออกห่างจากเตียงเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัวว่ามีใครบางคนนอนกับเขาแต่กว่าจะขยับตัวได้ก็ต้องกักเก็บเสียงที่เวลาเธอจะขยับตัวครั้งไหนก็เจ็บแสบและปวดตัวไปหมด
ร่างบางหอบร่างที่ที่ไร้เรียวแรงของตัวเองทั้งเสื้อผ้าที่ขาดวิ้นจะเอาขึ้นมาจะสวมใส่แต่มันกลับใส่ไม่ได้เลยมันขาดจนไม่เป็นชิ้นดีเธอไม่คิดว่าเขาจะรุ่นแรงขนาดนี้เลย
เธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินของเขาขึ้นมาสวมใส่เธอขอยืมเขาก่อนแล้วกันถ้าให้เธอไปในสภาพที่ไม่ใส่เสื้อผ้าคงจะไม่ได้ก่อนจะหันหลังและค่อยย่องออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบๆ
เป็นจังหวะที่ร่างหนาที่ตื่นจากอาการสะสึมสะลือพึ่งจะรู้สึกตัวมองเห็นเพียงแผ่นหลังใครคนหนึ่งเล็กๆกำลังเดินห่างออกไปจากเขาแต่เขากลับปวดหัวจึงใช่มือกุมขมับและขยี้ตาตัวเองปรับสายตาให้มองชัดขึ้นแต่เขามองไปครั้งนี้กลับไม่เจออะไรเลย และเขามึนหัวเลยล้มตัวลงนอนแล้วเผลอหลับไปอีกครั้งหนึ่ง

ตื้ด ตื้ด ตื้ด
เสียงมือถือของร่างหนาดังขึ้นในช่วงสายของวันอีกครั้งให้เขาได้รู้สึกตัวตื่น
"ฮัลโหล"ตาเขายังไม่ทันจะได้เปิดเขากลับกดมือถือมารับมันเสียอย่างนั้น
"หลับยาวเลยสิท่าเมื่อคืนกูโทรไปไม่เห็นมึงจะรับสายเลย"เสียงทุ้มดังขึ้นในสาย
"มึงโทรมามีเรื่องไร"เขาเริ่มหงุดหงิดที่มีคนมารบกวนเวลานอนของเขา
"ก็ที่กูโทรไปตั้งแต่เมื่อคืนกูจะบอกมึงว่าน้องที่กูนัดไปให้เธอติดธุระเธอเลยไม่ได้ไปหามึงว่าจะบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่มึงไม่รับสายกู"
"ห๊ะ..."พอได้ยินเพื่อนบอกแบบนั้นหัวเขาเหมือนมึนงงไปเลยโดยปริยายแล้ว...
"ทำไมเสียงมึงต้องตกใจด้วยว่ะมึงมีเรื่องอะไรว่ะไอ้โปรดถึงได้ตกใจ"
"เมื่อครู่มึงว่าอะไรนะไอ้โปรด"ที่จำต้องถามย้ำอีกรอบเพียงเพราะว่าเพื่อความแน่ใจอีกครั้งหนึ่ง
"กูบอกมึงว่าน้องคนที่กูนัดไม่ได้ไปหามึงแค่นั้นมึงถามแบบนี้มีเรื่องอะไร'
"ป่าว..กูก็แค่มีเรื่องคิดนิดหน่อย"สายตาเจ้ากรรมของเขาดันไปสะดุดกับจุดกลมแดงบนผ้าปูที่นอนที่เขานอนอยู่และได้แต่คิดว่าคนที่นอนอยู่ข้างเขาในเมื่อคืนคือใครกันและเขายังพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปอีกด้วย
แล้วใครกันนะที่เป็นเจ้าของรอยรอยนี้ใครกันและเขาจะไปตามที่ไหนอย่างน้อยก็ให้เขาได้ชดใช้ค่าเสียหายสักนิดยังดีเพราะรู้สึกผิดที่ทำไปอย่างไม่ตั้งใจ
"ไอ้โปรด โปรด"เสียงของอีกคนในสายร้องดังลั่นให้เขาได้ยินกว่าเขาจะมีสติคืนมาได้ก็ค่อยข้างที่จะมึนงง
"ห๊ะ..!มึงมีอะไร"
"มึงเป็นอะไรไปกูคุยกับมึงมึงเอาแต่เงียบไปนานสองนาน"
"ป่าว กูไม่มีอะไรกูมีธุระงั้นแค่นี้นะ"
"เอ่องั้นแค่นี้มีอะไรโทรมา"มือข้างที่จับมือถืออยู่ๆก็ไร้เรียวแรงเหมือนว่าเขาชาไปทั้งตัว
สายตาคมกวาดมองรอบๆห้องที่ไม่ได้มากสายตาเขาเห็นเพียงเสื้อผ้าที่ขาดวิ้นอยู่หายชิ้นกระจัดกระจายกรานพื้นแทบมองไม่ออกว่าอะไรกันแน่และเขาคงไม่ทันสังเกตว่ามีของบางอย่างของเขาหายไป
ร่างหนานั่งทบทวนบางอย่างที่ปลายเตียงว่าคืนที่ผ่านมาเขาสัมผัสกับ...สร้อยข้อมือ



นิยายเรื่องนี้เกิดจากจิตนาการของนักเขียนไม่ได้มีเจตนาที่จะถึงสถานที่จริงสถานที่ภายในเรื่องเป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้น
ไรท์กลับมาแล้วจ้าขอโทษที่หายไปนานมีเรื่องมากมายให้ไรท์ต้องทำ
แต่ตอนนี้ไรท์มาเสริฟนิยายแล้ว
เรื่องนี้ไรท์มากับนิยายแนวน่ารักฟิวกูตอาจมีดราม่านิดหน่อยนะคะคุณรี้ดแต่ให้มั้นใจว่าเรื่ิองนี้จบดีแน่นอน

ฝากกดเข้าคลังไว้รีบอ่านตอนใหม่ก่อนใครด้วยนะ